Denk je alles gehad te hebben, alles te hebben afgesloten van een bepaald levensstijl, krijg je een dagvaarding aan je broek. Voor de ene een zoete wraak en voor de andere een vreselijke natrap.

Hier gaan we weer, op naar het volgende probleem

Voor de tweede keer zit ik verdrietig achter de PC. Met de woorden: 'waarom?' weergalmd in mijn hoofd. Waarom gebeurd dit toch, waarom verdienen we dit? Waarom, waarom?
Ik zou dat niet mogen vragen omdat Allah, of God zoals de meeste 'm noemen, z'n redenen heeft voor alles. Niet vragen, accepteren en vechten. Toch betrap ik mezelf op dit moment dat ik niet anders kan dan me af te vragen: waarom?

Twee jaar geleden was mijn man een gozer die verkeerde vrienden had, elke dag stomdronken was (net als zijn verslaafde moeder die helaas is overleden) en reageerde hij agressief wanneer hij dronken was. Dit bracht hem flink in de problemen, meerdere malen. Het ergste wat hem daarbij overkwam was dat hij in 2010 stomdronken was, uit een tent werd gezet door politie en hij die politie persoon een ram op zijn/haar mond had gegeven. Daarna was hij tegen de grond aan gewerkt, liep een hersenschudding op en een flinke gap in z'n neus wat hechtingen nodig had. Eigen schuld dikke bult zou je zeggen. Dat was nog niet alles. Onze vakantie naar Rome, wat een week later plaats zou vinden, moest worden afgezegd omdat je niet mag vliegen met een hersenschudding.

Dit is nog lang niet alles van wat wij hebben mee gemaakt in onze relatie. Het enige waar ik getuigen van kan zijn is dat hij na de laatste dronken gebeurtenis veranderd is. Anders zou hij mij kwijt raken, zo kon het niet langer. Hij is uit zichzelf gestopt en heeft sindsdien geen druppel meer aangeraakt. Hij is veranderd, we bouwen nu samen een leven op, hij heeft zijn slechte vrienden aan de kant gezet en ziet mij als de vrouw van zijn kinderen. Hamdoeleh.

Nu, nog geen twee jaar later krijgen we een dagvaarding. Mijn man wordt verdacht van het mishandelen van een politie agent en wordt eind februari verwacht bij de rechtbank in Utrecht.

........................................................... Tja.... wat kan ik zeggen? Aan de ene kant had ik het wel verwacht dat ze het er niet bij zouden laten zitten. Aan de andere kant komt dit als een schok voor ons. Ik denk omdat mijn man zijn leven heeft verbeterd en ik ben daar bewijs van. Ik ga ook zeker mee en zal ervoor zorgen dat ze mijn woordje over zijn verandering zeker zullen horen. Maar waarom?
 

Financieel gaat het niet zo lekker op het moment en in het verleden hebben we al zoveel negatieve dingen mee gemaakt, wat voornamelijk met zijn oude leventje te maken hadden. Er is zoveel veranderd, zoveel gebeurd. Wanneer krijgen wij eens een kans om echt ons eigen leventje op te bouwen in rust? Wat kunnen we nu weer verwachten? Krijgt hij een taakstraf, moet hij geld gaan betalen aan de politie agent (wat we niet eens hebben op dit moment), gaat hij de gevangenis in?

We kunnen niet anders dan ook hier maar weer doorheen gaan met alle spanningen en zorgen die erbij komen kijken. Hij zal eerlijk zijn in de rechtszaal en aangeven hoeveel spijt hij ervan heeft, dat hij veranderd is, enz. Maar is dat genoeg? Zal hem dat ongedeerd uit deze situatie halen deze keer?

Ik ben moe.. ik ben ontzettend verdrietig, ik wil verbetering in ons leven. Geen verslechtering. Ik geef het even een paar minuutjes op om sterk te zijn.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.