Zo te zien bent u geslagen met een boksbeugel……

Lees vanaf het begin:   http://www.xead.nl/1-dagboek-van-een-hoer

Vervolg van:.                 http://www.xead.nl/dagboek-van-een-hoer-9

 

Dagboek van een hoer 9 deel 2

 

Onderweg naar het politiebureau vertelt Jason mij hoe hij rond twaalven mijn motorfiets op zou halen en al van verre de grijze rookpluimen kon zien. Aangekomen bij de Waag, het plein waar ik altijd parkeer, had hij gezien hoe er al een restauranthouder uit de buurt bezig was met een brandblusser het vuur te doven..

‘Je kan em weggooien X” zegt hij,
‘Doodzonde, ’t was een mooie machine’

Ik hou me groot maar ik ben er ziek van. Ik baal niet alleen van het feit dat ik door één of andere idioot gestalkt lijk te worden,  maar zeker ook van het letterlijk in rook opgaan van mijn motorfiets.

Het was mijn eerste grote uitgave en voor mij de bekroning op mijn  ‘geheime’ werk en leven.

Bij het politiebureau aangekomen vangt mijn baas ons buiten op waar hij toevallig net een sigaretje aan het roken is.
‘Oh kind wat hebben ze je te pakken gehad’ is zijn eerste reactie wanneer hij me ziet. Hij lijkt werkelijk geschokt en dat doet me goed.
Mijn wang is inmiddels blauw, mijn oog ook en mijn halve gezicht is opgezwollen.

Jason vertrekt weer en mijn baas en ik melden ons bij de balie.
We worden verzocht even te wachten.
Mijn baas vertelt me dat hij al met de ‘brandblusser’ contact heeft  gehad en dat deze man al  een verklaring heeft afgelegd van hetgeen hij heeft gezien.

“Nou dat kon makkelijk op een post-it “grapt hij “want het enige wat ie heeft gezien is dat er iemand met een capuchon  weg liep en dat je motor in de fik stond”

Even later komt ‘de sterke arm’ in de vorm van een, pukkelige-, beetje nerveuze-, jonge agent ons halen  Hij leidt ons een kleine ruimte binnen waar hij achter het toetsenbord plaats neemt en wij tegenover hem.
Ik doe het hele verhaal  uit de doeken:

- De klap op de parkeerplaats
- De vreemde telefoontjes om de 5 minuten
- De sms berichten

Hij vraagt of ik de telefoon bij me heb en ik overhandig hem het toestelletje.

Hij loopt ermee de kamer uit en is snel weer terug.
Vervolgens leest hij het hele rapport voor en laat mij, ter bevestiging van juistheid, tekenen.
Hij geeft ons een hand en vraagt ons nog even te blijven zitten waarna hij zelf vertrekt.

Ik ben doodmoe, mijn gezicht is pijnlijk en ik zie er tegen op om naar huis te gaan.

Na enige tijd komt er een wat oudere man binnen met een vriendelijk gezicht. Hij doet me aan mijn vader denken en dat brengt me bijna in tranen. Hij overhandigt mij mijn telefoon en wendt zich tot mijn baas. Uit de manier waarop ze met elkaar praten maak ik op dat ze elkaar kennen.

Mijn baas, zijn club, mijn beroep, alles staat een beetje op de tochtige hoek van de criminaliteit maar anderzijds weer in de luwte van het gedogen.

‘We hebben het nummer, wat met de sms is meegekomen, laten checken maar dat is via een computer verzonden dus niet te traceren. Het zal waarschijnlijk een prepaid toestel zijn waarmee gebeld is, wat misschien al van de hand gedaan is door de beller dus het heeft bijna geen zin er verder tijd aan te besteden. Mocht u dat wel willen dan stellen wij voor dat u zich went tot uw provider.’

Zo daar kunnen we het mee doen. We hebben hier dus een uurtje of anderhalf op het bureau gezeten om te horen dat het waarschijnlijk verspilde moeite is geweest.

 

‘Als ik u was’ oppert de “pappa-agent”, dan zou ik toch nog even langs de eerste hulp gaan want zo te zien bent u geslagen met een boksbeugel…… Kijk maar’ zegt hij tegen mijn baas terwijl hij zijn vinger bij mijn wang houdt’ drie punten waarop duidelijk meer druk heeft gestaan dan de rest’

Na nog wat heen en weer gepraat en afscheid genomen te hebben verlaten wij het bureau aan de Nieuwezijds Voorburgwal.

“Jij gaat met mij mee’ zegt mijn baas ‘en jij slaapt vannacht in de club’.

Niet veel later lig ik in een heerlijk zacht bed, volgestopt met pijnstillers en beterschapwensen door de meiden.
Ondanks alle lieve mensen om mij heen voel ik mij  toch doodongelukkig.
Een mengeling van pijn, angst,  zelfmedelijden  en vermoeidheid doen mij uiteindelijk toch in slaap vallen.

Als ik de volgende ochtend wakker word zie ik mijn telefoontje op het nachtkastje liggen.

Hij is niet afgegaan, hij staat op ‘stil’ maar toch staat er;

U heeft 1 nieuw bericht.

 

 

Als verdoofd open ik het en lees ; Jij niet thuis  maar ik vind jou.

 

Wat vreselijk, die idioot kent dus niet alleen mijn telefoonnummer, hij weet ook waar ik woon.  En erger nog, hij weet dat ik niet thuis ben dus hij is daar wel……..

 

lees verder;

http://www.xead.nl/dagboek-van-een-hoer-10

 

© madamex

 

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.