Terwijl mijn hart in mijn keel klopt van de schrik en pure angst zie ik staan: U heeft 1 nieuw bericht

http://www.xead.nl/dagboek-van-een-hoer-8-deel-4    ging hier aan vooraf

 

Het is al vrij laat in de avond en behoorlijk donker in mijn kleine huisje.

Zonder eerst het licht aan te doen sluit ik de gordijnen. Het is nu aardedonker en ik kies ervoor slechts een kleine schemerlamp aan te doen en de waxinelichtjes op de salontafel.
Ik voel me slecht en wil niet dat iemand bij mij naar binnen kan kijken en al helemaal niet dat er iemand langs komt.
Die kans is zo wie zo niet zo groot maar ik neem geen enkel risico.

Ik  krijg steeds meer last van mijn opgezwollen gezicht. Misschien raakt de pijnstiller uitgewerkt.
Ik smeer een broodje en kijk voor de zoveelste keer in de spiegel achter mijn aanrechtblad.
Mijn oog begint ook al dikker te worden.

Zoals ik er uit zie, zo voel ik mij ook
BEROERD

Mijn kat springt op mijn schoot op het moment dat ik wil gaan eten. Logisch denk ik, dat beest heeft ook honger. Gelukkig ben ik niet helemaal alleen. Ik heb nog een vriendje, ook al is ie dan wat harig.
Samen zitten we op de bank. Gerrit en ik.                                                                                                                            Ik noemde de kat ooit zo, zodat ik zonder te jokken kon zeggen dat ik naar huis moest omdat Gerrit op me zat te wachten.

Net wanneer ik in slaap dreig te dommelen gaat mijn telefoon. Het is mijn ‘werktelefoon” . Automatisch kijk ik op het oplichtende schermpje en daar staat  ‘onbekend’
Vreemd denk ik, iedereen die dit nummer heeft staat opgeslagen

…. Mijn nieuwsgierigheid wint het van mijn wantrouwen maar ik noem niet mijn naam bij het opnemen.

“Hallo ?” zeg ik. Geen antwoord.
“Hallo “zeg ik nogmaals, en luister gespannen of ik iets hoor. Een achtergrondgeluid, of een ademhaling. Ik hoor helemaal niets, en besluit op te hangen.

Ik verman mezelf en ga er van uit dat iemand gewoon een verkeerd nummer heeft gedraaid.
Ik besluit naar bed te gaan. Ik poets mijn tanden en kleed mij uit. Tegen mijn gewoonte in doe ik een t-shirt aan in bed. . Ik nestel me onder het dikke dons en knip met de afstandsbediening de kleine televisie aan.
Net wanneer ik me een beetje kan inleven in de politieserie op net 5, gaat mijn telefoon opnieuw af. Ik graai het toestelletje van mijn nachtkastje en kijk snel op het scherm.

 Onbekend staat er opnieuw. Ik besluit niet op te nemen. Niet meer dan vijf minuten later wordt er weer gebeld. Ik neem niet op. En kijk op de digitale wekker. 23.44. staat er in rode cijfers. Vanaf dat moment zie ik niets meer van de serie op tv. En dan wordt mijn vermoeden bewaarheid. Om 23.49 uur gaat opnieuw mijn mobieltje en weer geeft het scherm aan dat het een onbekend nummer betreft.
Mijn gedachten staan vanaf dat moment niet meer stil.

Als ik nou niet geslagen was, zou ik dan nu ook bang zijn, of zou ik er verder geen acht op slaan?
Zal ik anders naar de club bellen? Kan ik misschien beter wel opnemen?
Het laat me niet meer los en net wanneer ik besluit mijn baas te bellen en ik zijn nummer opzoek in mijn telefoon geeft het ding een scherp fluitgeluid wat ik als ringtone heb ingesteld voor sms’jes.
Terwijl mijn hart in mijn keel klopt van de schrik en pure angst zie ik staan U heeft 1 nieuw bericht.

Ik open het bericht en lees ‘Vroem  Vroem.

De digitale cijfers staan op 23.54.
‘Vroem vroem, het stelt me enigszins gerust. Slaat nergens op, denk ik. Misschien een prepaid van een kind die zich zit te vervelen en al vanaf het eerste telefoontje heeft gedacht het nummer van een vriendje te hebben ingetikt.
Vroem vroem, het geluid wat kleine kinderen maken wanneer ze met autootjes spelen…..
Ineens denk ik aan mijn motorfiets, mijn trots, die staat nog op het plein. Misschien heeft Jason hem wel al opgehaald. Er zou voor gezorgd worden was mij beloofd dus dat zit wel goed
Ik ga terug naar de woonkamer want slapen kan ik nu toch niet . Ik zet de tv aan en ga naast Gerrit op de bank zitten. Wanneer ik zit te zoeken op teletekst of er ergens nog een programma is wat ik de moeite waard vind schrik ik me helemaal klem van de schrille fluittoon die uit mijn slaapkamer komt. Ik ren erheen en pak mijn mobiele.

U heeft 1 nieuw bericht.

Ik open en lees; ‘Vroem Vroem lekker…

Ik snap er niets van en zie de rode digitale cijfers precies 23.59 aangeven.
Ik ben bang.
Dit is geen kind dat in de war is.
Dit is één of andere gek die mij doelbewust, iedere vijf minuten,  de stuipen op het lijf wil jagen. En het lukt hem ook nog. En hoe komt die gek aan dit nummer?
Ik loop terug naar de kamer en zoek opnieuw het nummer van mijn baas in het telefoontje.
Ik druk op oke en wacht. Na enige tijd pakt zijn voicemail op. 
‘Hoi  met X ‘zeg ik, ‘Bel me alsjeblieft even terug, oke bedankt vast, ehh, zo snel mogelijk oké?

Nog maar net heb ik het toestelletje op tafel gelegd of de fluittoon vult de kamer opnieuw.

Ik lees ditmaal’ ‘Vroem Vroem lekker heet !!!!

Mijn telefoon gaat.
Bijna automatisch kijk ik op de klok. 00,13 .  Het is mijn baas zie ik op de display.

-´Hoi met mij´  ratel ik ´ik krijg hier telkens telefoontjes en………
- X, luister eens, X,
- ´Heeft één van jullie mij soms gebeld vanavond  Wie heeft------
- X  Luister! schreeuwt hij.

-'LUISTER, iemand heeft je motor in de fik gestoken !
Jason is nu naar je onderweg. Hij brengt je naar het politiebureau, Ik zie je daar……..' 

 

Lees verder, als je durft.....        http://www.xead.nl/dagboek-van-een-hoer-9-deel-2

 

© madamex

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.