Ik knijp de telefoon aan mijn oor bijna doormidden en er rolt een traan over mijn wang.

Vervolg van :  http://www.xead.nl/dagboek-van-een-hoer-15

 

 

Mijn adem stokt in mijn keel wanneer ik een enorm grote spin, van het type ‘Artis is vergeten een deurtje dicht te doen’ traag mijn kamer in  zie  kruipen.

Ik knijp de telefoon aan mijn oor bijna doormidden en  er rolt een traan over mijn wang.

-‘Joan, er zit een spin in mijn kamer zo groot als mijn hand. Je moet me helpen. Ik weet niet wat ik moet doen Joan. Ik weet het echt niet meer.’

Ik ben werkelijk radeloos. Ik ben zo bang voor spinnen. Ik durf niet van mijn bank af en ik heb zo een spijt dat ik mijn motorlaarzen uitgetrokken heb.

Joan belooft me dat zij met haar mobiel  aan haar oor blijft en ondertussen een taxi neemt mijn kant op.

Ik begrijp dat het even gaat duren voordat zij bij mij is en dan nog… Wat kan zij uitrichten?
Joan is niet bang voor spinnen maar dit is geen alledaags geval.
Ik hoor hoe zij naar buiten gaat en probeert een taxi  aan te houden. Ondertussen verlies ik het monster geen moment uit  het oog. Ik moet er niet aan denken niet te weten waar de engerd zit.

-‘Luister X’ hijgt Joan in de telefoon. Ik zie haar in gedachten rennen. ‘Ik ren nu naar de taxi standplaats en leg jou heel even neer. Ik ga kijken of ik Jason  (zie hoofdstuk 8)  te pakken krijg  en vraag hem om mee te gaan. Bel jij anders ondertussen de politie of zo’

Ik leg haar uit dat ik de politie hier niet wil hebben in verband met mijn buren en vragen die het zal oproepen. Ook wat de politie betreft heb ik mijn vraagtekens. Ik zal moeten melden dat er iemand om mijn huis heen sloop op het moment dat ik thuis kwam en dat die persoon hoogstwaarschijnlijk de spin mijn huis in heeft gebracht. Dat er een of andere gek al weken bezig is mij de stuipen op het lijf te jagen en ik geen idee heb waarom.

Ik ben van mening dat de komst van een politie auto aan mijn adres mij zal voorzien van een hoop aandacht van mijn mede dorpsbewoners maar absoluut niet van een oplossing voor mijn problemen.

‘Weet je wat ik doe?’ Ik bel de dierenambulance’ opper ik.
‘Joan vind het een uitstekend idee en belooft me zo snel mogelijk te komen.
We verbreken de verbinding en ik zoek het nummer in mijn telefoon.

-“Een spin zegt u? Daar komen wij niet voor mevrouw.’ Zegt de baliemedewerkster van de dierenambulance.

-‘Het is een zwarte weduwe of een vogelspin of een tarantella of zo iets’ zeg ik.

Ze vraagt mij om een gedetailleerde beschrijving en nadat ik haar die gegeven heb wordt haar toon iets vriendelijker.

‘Het dier wat u  beschrijft komt het meest overeen met een vogelspin’ zegt zij.
‘Ik stuur onmiddellijk een auto die hem op kan halen. Ondertussen is het niet raadzaam het dier te benaderen. De beet van een vogelspin kan pijnlijk zijn maar ook beschikken zij over brandharen welke voor behoorlijk veel irritatie en jeuk kunnen zorgen’

‘Maakt u zich vooral geen zorgen’ zeg ik.

‘Ik ben helemaal niet van plan binnen een straal van  drie meter van die engerd te komen. Ik zie er het meest tegen op dat ik naar de deur moet om jullie binnen te laten en dan langs dat monster te moeten lopen’

Nadat de verbinding verbroken is bel ik direct Joan terug.
Zij en Jason zijn al in de buurt en ze stelt voor dat ik deur alvast van het slot haal zodat zij niet hoeven te bellen en daardoor misschien de spin laten schrikken of iets dergelijks.

Ik vind het verschrikkelijk om van de bank af te moeten en mijn voeten op de grond te zetten.

De grond waarop mijn grote angst in een hoekje zit.

De grond die onder mijn gewicht misschien een trilling teweegbrengt waardoor het creatuur gaat lopen.

Ondanks mijn bedenkingen sluip ik zo voorzichtig mogelijk richting de spin. Letterlijk met mijn rug tegen de muur gedrukt beweeg ik zijdelings voorbij op een zo groot mogelijke afstand.
Net wanneer ik denk dat het beest mij niet ziet, en ik er al half voorbij ben, draait het zich met een driftige beweging in mijn richting alsof hij mij net zo min uit het oog wil verliezen als ik hem.

Ik bereik uiteindelijk de deur naar de bijkeuken en positioneer mij er half achter alsof er een tijger in de kamer zit en de deur mijn schild is voor wanneer ik aangevallen word
De buitendeur haal ik van het slot en blijf vervolgens angstvallig mijn blik vanachter mijn schild op de spin houden.

Niet veel later arriveren Joan en Jason.  Ik sta te trillen op mijn benen wanneer Jason luchtigjes vraagt om een curver bak of een beslagkom of zo iets.
Ik geef hem een plastic kom en hij loopt vastberaden op de spin af met het plan de bak over het dier te plaatsen zodat het niet weg kan lopen.

Wanneer hij dichterbij komt richt het beest zich agressief op. Terwijl ik een kreet slaak plaatst Jason in alle rust de kom over de spin heen en het leed lijkt geleden.

‘Het is een Mexicaanse redknee’ zegt hij droog. ‘Niks om je zo druk over te maken’

Ik kan hem wel slaan.

Niet veel later arriveert ook de dierenambulance. Zij weten de spin in een speciaal daarvoor bestemd doosje te krijgen en voeren het dier af.

‘Hoe weet jij zoveel van spinnen?’ vraagt Joan als wij later gedrieën een borrel drinken op de goede afloop.
-‘Vroeger had ik een terrarium met wat van dat soort beestjes. Je moet ze weten te waarderen thats all. ’t Was nog een mooie ook die jij hier had maar waar komt dat beest vandaan?’

Plotseling schiet mij te binnen hoe de duistere figuur zich ophield bij mijn voordeur.

In het voorportaal, waar ik in eerste instantie niets kon ontdekken zie ik bij nadere inspectie een soort plastic buis door mijn brievenbus steken. Een soort glijbaan geschikt voor een Mexicaanse redknee.

 

Welke idioot doet er toch zo zijn of haar best om mij de stuipen op het lijf te jagen?

En belangrijker nog, waarom in vredesnaam?

Later op de avond pak ik wat spulletjes bij elkaar en ga met Joan mee naar haar huis.

Ik durf niet alleen in mijn huis te blijven onder deze omstandigheden en zeker niet met het risico dat er nog een broertje of zusje van de spin  in de rondte  loopt

Ik zou geen oog dicht durven doen.

Als we later bij Joans huis uit de taxi stappen realiseer ik me dat het tijd wordt voor actie.

Dit kan zo niet langer doorgaan.

 

Lees verder :  http://www.xead.nl/1-dagboek-van-een-hoer-17

© madamex

 

 

 

 

 

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.