en dan moet je verder met je leven, het afscheid was ondraagelijk

Het afscheid

Ik was vol van verdriet..

Mijn oma, mijn 2de moeder, mijn vriendin,

Zomaar...verdwenen, niets meer om met haar te bepraten.

Geen gezellige dagen samen..

Nu moeten wij opa bijstaan,hij blijft alleen achter en zal vereenzamen zonder haar.

Familie en vrienden zullen hem bijstaan,maar het zal nooit meer hetzlefde zijn.

27 juli 1998

Op 27 juli nemen wij afscheid van een vrouw met een sterk karakter, het middelpunt van de familie.

Wij lopen het rouwcentrum binnen, ik ben een beetje nerveus en voel mij niet op mkijn gemak.

Ik zie niet dat de kist aan het eind van de zaal al klaarstaat.

Nog 1 laatste blik, nog 1 keer de kans om haar te zien..

Voordat zij ons echt verlaat..

Wat ik niet door heb is dat de kist zal zakken en de oven ingaat...

Eerst een speech en dan muziek..

Muziek van Vera Lin,We shal meet again.

Mijn oma haar lievelings nummer

En dan:

Ben ik helemaal van de kaat, huilen, snikken, niet meer te stoppen..

Kapot van verdriet....

Plotseling gaat de kist omlaag...

en dan weet ik...het is te laat

Zij wordt gecremeerd, en zal in as overgaan

Dan al huilend  en met tranen in de ogen, het is niet te geloven...

Naar de zaal, waar iedereen nog even bijelkaar komt..

Elkaar steunen, elkaar omhelsen...

Maar na een poosje wil ik weg, weg van hier....

Ik kan het niet meer aan..

Het is tijd om te gaan...

Mijn vader houdt mij vast, geeft mij een knuffel,

Maar dat helpt niet veel...

Ik moet het toch alleen zien te redden,

verdriet verwerken...

 

EN DAN VERDER

Nog 2 dagen om de eerste verjaardag van onze zoon te vieren,

dat gaat gewoon door,

Elke dag bel ik mijn opa even, om te laten weten dat ik er voor hem ben.

Het varen gaat gewoon door..,,

 

30 juli

Het is 30 juli, wij vieren het verjaardag van onze zoon, met gemengde gevoelens..

Toch een feestje voor hem, dat hoort er gewoon bij..

Het verdriet slijt langzaam, maar ze blijft in onze herinnering..

 

 21 februari 2004

Na 6 jaar is het verdriet er nog steeds, maar mijn opa heeft het ewrg moeilijk.

Het is een kommer en kwel om te oveleven, maar hij heeft zichzelf eraan overgegeven.

Nog 1 week en dan kan ik naar opa toe...

Ik bel hem om dat  te vertellen...

Hij is blij om dat te horen..even weer hem in de armen nemen..

wij probeerden zoveel mogelijk er voor hem te zijn,maar dat is niet altijd even

gemakkelijk met het varen..

Eindelijk wij zijn er bijna...

Maar dan ineens...

Tringg... telefoon...

Het is mijn vader, wat is er aan de hand???

Het wordt stil aan mijn kant...

Dan verteld mijn vader dat opa is overleden,

Hij heeft een hersenbloeding gehad en is met zijn hoofd op het wasbak van de douche terecht gekomen..

De buurvrouw vond hem op de grond, bloedend....

Maar het mocht niet meer baten, mijn opa is heengegaan...

en ook hij heeft ons verlaten,

Weer vol verdriiet, wij wilden nog naar hem toe,ik had hem pas  aan de lijn gehad..

Pff, moe van de tranen, leg ik de telefoon neer..

Dan eenmaal in Assen aan gekomen, weer een crematie...

Weer hetzelfde ritueel...

Mijn hart is gebroken...ik ben kapot..

In de zaal nog even bij de familie gezeten, maar dan wordt er gevraagd of je mee naar het huis wil van opa...

Ik schud van NEE!!!!

Dat kan ik niet....

dat wil ik niet,,,, ze zijn er niet meer...

Misschien, tot de volgende keer...

 

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.