Het was tijd voor een grote schoonmaak. Niet alleen in mijn huis, het werkte door in mijn hoofd. Het was de hoogste tijd. Een nieuwe mentaliteit, een nieuw begin.

Crystal Ball

Met een ferme handbeweging sla ik het zweet van mijn voorhoofd. Ik kijk om me heen. Mijn woonkamer, in nieuwe tropische kleuren, kabelgootjes op hun plek, dozen babyspeelgoed voor de kringloop. Spuuglelijke gordijnen, die vloeken bij mijn mooie muren. Volgende maand vervangen, niet alles tegelijk, planmatig werken! Vijf minuten rust en daarna alle verfsporen van de vloer verwijderen. Als mijn vloer weer blinkt, mag ik zelf even in de week. Onder de douche, met mijn luidkeelse interpretatie van “Crystal Ball” van Keane. Ik zie in mijn hoofd de videoclip. Een man, die al zijn vroegere zekerheden kwijtraakt.

 

Op de grond voor een stapel oude boeken. Aangeschaft in mijn jeugd en vroege studententijd, maar al jaren niet meer ingekeken. Onverkoopbaar via Marktplaats, dus naar de kringloop, niet sentimenteel doen. Maar ik kan niet anders dan ze nog even openslaan. Glimlachend blader ik door herinneringen. Ik zie me weer spreekbeurten voorbereiden, zwetend tegen de deadline. Verstopt tussen de pagina’s vind ik een lang verloren tekening. Een landkaart van een andere planeet. Continenten, landen en hoofdsteden heb ik allemaal benoemd. En langzaam komen de herinneringen aan die verre wereld weer terug, na ongeveer vijfendertig jaar.

 

Een stapel overhemden, die ik uit mijn overvolle kast gerukt heb. Sommige nog van vlak na mijn studententijd. Twee stapels, een voor Marktplaats – ik sta immers al jaren duizenden Euro’s rood – en de andere voor de Derde Wereld. Met spijt leg ik een mooi groen shirt op de stapel voor Afrika. Ik droeg dat shirt op de avond dat een van mijn grote liefdes verliefd op me werd. Voorbij, alleen mooie herinneringen zijn gebleven. En nu doe ik afstand van iets dat die herinnering tastbaar maakt. Opnieuw ruik ik haar geur, voel ik haar lichaam, herinner ik me nachten vol passie.

 

Een man boven op een bergtop, biddend tot God. Hij heeft geen kerkgebouw, rituelen of voorwerpen nodig. Zijn innerlijke overtuiging is genoeg. Een vrouw, die een kaarsje aansteekt voor haar verloren man, een rozenkrans in haar hand. Devoot kijkend naar een Mariabeeld. Ik wil zijn zoals hij, maar was veel te lang meer zoals zij. Emoties en herinneringen verbindend aan tastbare voorwerpen. En als ik niet keek, hoefde ik niet te voelen. Maar dingen wegdoen? Afstand doen van herinneringen? Nee, dat zou betekenen dat ik mezelf kwijt zou raken. Verstild leefde ik in een pakhuis aan herinneringen tot ik besefte dat ik niet meer groeide. Want er was geen plek meer. Ik hoor de zanger van Keane: ‘I lost my heart, I buried it too deep…’ En: ‘The more I look, the more it seems that I’m starting to disappear.’

 

 

 

 

 

 

Ik heb gekozen voor een andere weg. Ik ben er nog niet, maar wel onderweg. En daarbij merk ik dat mijn herinneringen, eenmaal bevrijd, nu veel mooier en levendiger zijn. Ik speel met ze en gebruik ze als inspiratiebron. Ik kijk uit mijn raam, de zon schijnt. Ik glimlach, want ik leef weer. Ik ben op weg naar de bergtop. Het uitzicht gaat me bevallen.

Deze column is ook gepubliceerd op Schrijverspunt.nl

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.