De H.A.L. heeft de rechten om Haiti aan te doen. Ik ontmoet in bordeel Chez Edith, het wrede hoofd van de Tonton Macoute en wordt aan een martelend verhoor onderworpen.

 

CRUISE NAAR HAITI. INEEN BORDEEL ONTMOET IK HET HOOFD VAN DE TONTON MACOUTE. HIJ ONDERWERPT ME AAN EEN MARTELEND VERHOOR.

Kapitein Greidanus verzoekt mij de Italiaanse bandleden te begeleiden naar Chez Etith. Zorg dat ze de boel niet op stelten zetten. Als dat wel het geval is, laat je ze terug zetten aan boord.

CHEZ EDITH

Bij Chez Edith worden we met een busje afgezet. Edith is gereserveerd maar uiterst beleefd tegen mij, omdat ze weet dat een klacht, bij President Claude Duvalier terecht kan komen. Er wordt rum, bier en coca cola voor ons gehaald. Ik kijk om me heen en zie dat het bordeel vroeger een manege is geweest. Klapdeuren met daar onder een opening voor de frisse licht. Mooie jonge Creoolse vrouwen met een lichtere huidskleur dan negroide bedienen ons. Maar de Italianen duiken snel in de stallen na maanden ontziening. Ik zie uit elke box 4 blote voeten onder de deuren uitsteken en hoor de vertrouwde geluiden van mensen die genieten van de oudste zonde.

VANESSA EEN CREOOLSE MULAT

Edith stelt me voor aan Vanessa . Ze is een mulat met een veel lichtere huidskleur dan de anderen, zij is het mooiste meisje wat ik ooit gezien heb en ze maakt 2 Cuba libres voor ons klaar met crushed ice. Daarna komt ze op mijn schoot zitten. De drank en de suggestieve bewegingen van Vanessa geven mijn autonome zenuwstelsel een enorme prikkel. Ze zet de cassetterecorder zachtjes aan en begint, nauwelijks gekleed, voor mij te dansen. Ik roep haar bij me en vraag haar heel prozaïsch om een gezondheidsverklaring. Terwijl ik die inkijk [ze is volledig gezond verklaard door een dokter van Haiti] danst ze in de hete zon op Edith Piaf’s' Non je ne regrette rien'. Ik vertrouw het niet, ik weet dat het land volkomen corrupt is, geef haar 20 dollar en stuur haar weg.

COLONEL DESAILLY

Opdat moment komt Colonel Desailly binnen en ontfermt zich over het meisje. De Italianen zijn nog lang niet klaar en hebben geld gespaard voor ‘special treatments’ die ik hier niet kan weergeven. Desailly kijkt me dreigend aan.

VOORBEELD FIDEL CASTRO

De vorige avond was ik uitgenodigd door Jean Pierre een verlichte Haitiaan die ik tegen was gekomen bij de bezichtiging van het standbeeld van Columbus. Hij verzocht me mee te gaan naar zijn schamele houten huisje in de bergen. Hij vertelt mij zijn idealen: ‘Vrijheid, democratie, verkiezingen zonder zwendel en de corruptie reduceren. ‘We moeten weer zonder angst kunnen leven’. 'Dat vergt een revolutie' zegt hij zuchtend. Hij leidt  vrijheidstrijderstrijders op, had grote spijt dat hij voor de Amerikanen had gevochten in Vietnam. Maar hij had heel wat geleerd van de Amerikanen en van de Vietnamezen leerde hij de guerilla oorlog: hoe effectief te vechten in de jungle.…Daarnaast was hij door de Amerikanen heel goed opgeleid en zelfs kapitein geworden bij de Special Forces. Nu zocht hij discreet nog meer medestrijders die hij eerst opleidde ten einde het regime omver te werpen. Zijn grote voorbeeld was Fidel Castro die met een kleine revolutionaire groep, Batista de Amerikaanse ‘Puppet on a string’ wist te verjagen.

VOODOO CEREMONIE

Jean Pierre neemt me mee met een aantal van zijn strijders…naar een Voodoo ceremonie. De Voodoo priester leidt het ritueel van ritme, drums en dans. Vrouwen dansen door vuur, ze geloven dat de voodoo krachten hebben die geluk en voorspoed brengen. Jean Pierre en ik kijken naar de schaars geklede danseressen. Ze geloven dat de Goden Bondy en Loa hen welgezind zijn als ze zich overgeven aan dans en soms hevige seksuele razernij… ook de mannen dansen vlak voor de vrouwen wat de bachanale energie tot een woedende euforie opzweept.

NOOIT ANGST TONEN

Plotseling verschijnt Desailly Hij fluistert iets in het oor van de priester die onmiddelijk naar ons wijst. Vluchten heegt geen zin. Hij arresteert Jean Pierre en mij. We krijgen boeien om en worden meegenomen naar de kerkers onder het paleis van Papa Doc. Ik reciteer voor mezelf ; ‘nooit angst tonen, nooit angst tonen’. Als of hij mijn gedachten raadt, zegt hij:’ U hoeft niet bang te zijn’. We beschermen U, de passagiers en het volk. Maar ondaks zijn vriendelijk gesproken woorden moet ik me uitkleden Laat me vastbinden met riemen op een speciale tafel en zet het licht van een sterke lamp op mijn gezicht. Heel ver weg hoor ik Jean Pierre krijsen en huilen van pijn. Ik wist dat Desailly en zijn trawanten tot alles in staat zijn en mij ook gaan mishandelen.

NOTENKRAKER

'U kent natuurlijk het ballet de Notenkraker van Tsjaikovsky. Wat U hoort is het gevolg van het gebruik van de notenkraker bij Jean Pierre. Ik neem aan dat U een dergelijk behandeling niet wilt ondergaan'. Ondertussen zet hij een lieflijk gedeelte op uit Tsjaikovski’s meesterwerk. 'U weet ook dat Tsjaikovski homosexueel was en zijn stem feminine hoog was. Wilt U ook zo’n stem? Ik hoor de andere Macoutes lachen. Als reactie voelde ik mijn scrotum krimpen. Maar onverstoorbaar praat hij door:' U hebt gemerkt, we zijn geen cultuur barbaren'.

MARTELING

Maar ik let alleen op een notenkraker in zijn handen. 'We willen dat U mee werkt. Vertel ons wat Jean Pierre van plan is en wij begeleiden U naar de SS Nieuw Amsterdam'. Ik moet bijna kotsen maar denk: hou ze aan de praat, zolang mogelijk, misschien komt de engel die je altijd heeft geholpen. Ik zeg met zachte stem:’ Ik kan een aanklacht wegens mishandeling tegen U indienen’ …ze lachen Homerisch. 'U beledigt ons'. Voor de lamp verschijnt een voorwerp …een notenkraker. Mijn God laat me sterven zonder pijn…schiet het door me heen. Meeedogenloos vraagt hij: ‘de grote of de kleine opening’. ‘ Of U vertelt ons wat er gaande is of we gaan notenkraken'. De muziek van Tsjaikovsky wordt hels en splijt mijn hoofd.

DE ENGEL

Dan hoor ik twee kloppen op de deur. Ik zie niet wie binnenkomt, maar hoor wel zijn vertrouwde stem…het is kapitein Greidanus. Mijn ''guardian Angel' .Hij spreekt autoritair: ‘wat bent U van plan met een van mijn manschappen’? Desailly antwoordt: ‘Wij moeten zorgen voor de veiligheid van het land en Uw ceremoniemeester bemoeit zich met onze politiek en dat is staatsgevaarlijk'. De Kapitein negeert Desailly’s woorden en commandeert mij weer los temaken. ‘Anders neem ik het op met de President zelf en U komt er dan niet genadig vanaf’. Ik dien dan een aanklacht tegen U in,wegens mishandeling.

DROMEN

Beschaamd kleed ik me snel aan, weg hier, weg, denk ik. Maar de stemming is volkomen omgeslagen. Colonel Desailly is nu een en al beleefdheid en roept heel vriendelijk: ‘Au Revoir’. En ik loop opgelucht met mijn engel naar buiten. Hij is boos: ‘Taco je hebt de landingsrechten verstoord met je naïeve gedrag’. Ik heb de Tontons Macoutes nooit meer ontmoet maar in mijn dromen komen ze nog regelmatig te voorschijn.

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.