ik hoor haar snikken aan de telefoon, wat een intens verdriet

Het is zondag ochtend

De telefoon gaat. Vriendelijk zeg ik mijn naam, aan de andere kant hoor ik iemand snikken. Ik scherp mijn gehoor wat aan en hoor dat het mijn oppas is die aan de andere kant van de lijn haar tranen laat stromen. Hartverscheurend klinkt het door me heen. Ik vraag haar wat er aan de hand is, maar er komt weinig zinnigs aan woorden uit. Mag ik bij je komen ? verder komt ze niet. Ik vraag haar of ze zelf komt of dat ik haar moet halen, en tussen het snikken door tijdens een diepe ademhaling hoor ik haar zeggen halen graag. Ik vraag of haar vriendje mee komt of dat ze liever heeft dat ik gewoon bij haar kom. Als ik maar even bij je ben, het maakt me niet uit.

Ik drink snel mijn bak koffie op.

En ren de trap op naar boven. Mijn heerlijke zondagochtend hangpak vliegt uit en ik trek fatsoenlijke kleren aan. Even snel langs mijn zoon die nog heerlijk ligt te slapen om me voor even af te melden. Het is ok en hij draait zich weer om. Beneden graai ik nog snel een hand vol met taai taai mee , want tijd voor ontbijt is er niet vandaag. En hop daar trap ik het gas in van mijn turbo autootje voor een tocht door stad.

Als ik aankom is ze een beetje bekomen.

Maar bij het zien van mijn persoontje die daar de keuken instapt, stort ze zich in mijn armen in een nieuwe tranenvloed. Vijf lange minuten blijf ik met haar in mijn armen staan, haar hart op mijn boezem uitgestort. Haar waterlanders glijden naar beneden tussen mijn borsten. Nog even en ze gaan op hoog water staan. Maar wat kan het schelen, voor een mens in nood is geen berg te hoog, geen zee te groot.

Als ik vraag wat er allemaal aan de hand is.

Hoor ik haar frustratie op de keukenvloer vallen. Ze is er zo klaar mee, de bemoeienis, en nog vele andere gevoelens, ze wil dat dit stopt en wel vandaag. Ik moet lachen, ze maakt me zo blij. Eindelijk, ja eindelijk is ze klaar om op eigen benen te gaan staan. Verantwoording nemen voor haar eigen leven, hoe lang vecht ze daar al wel niet tegen. Maar vandaag hoor ik in haar boosheid, complete frustratie dat ze er klaar voor is. Ik ben zo trots op haar.

En denk nu niet dat we er al zijn

Het zou natuurlijk mooi zijn als de omgeving stopt, maar dat kan je wel op je buik schrijven. Nee als je besluit dat je dit wil, dan moet je er wel wat voor doen. In het gesprek wat volgt op deze intentie kijk ik met haar naar de veranderingen die mogelijk zijn in haar gedrag , wat nodig is om alles in beweging te zetten. Ik loop met haar langs haar gevoelens heen die veel over haar en waar ze staat zeggen. Als spiegels gaan ze één voor één aan onze aandacht voorbij. Zo maak ik het plaatje steeds helderder voor haar
Het is niet meer te verteren. De wc wordt verrast met haar totale maag inhoudt. Het maakt haar nog sterker bewust dat ze deze energie wil keren. Ik geef haar wat handvaten waar ze mee aan de slag kan gaan. De energie is goed in beweging gezet, ze kan van de week veel gaan schrijven. Alles wat ze tegenkomt mag ze me mailen, waarmee ik haar dieper in de energie zet. Ondertussen mag ze op zoek gaan naar vier grote kaarsen, die ze vrijdag meeneemt als ze naar me toe komt. Samen gaan we een ritueel schrijven. Vanuit alle informatie die deze week naar boven komt. En dan zal ik haar begeleiden in het ritueel wat het tij voor haar zal doen laten keren .