Iedereen heeft het nodig, het contact met een medemens.

 

Contact!

Hey, hello, is anybody out there?
I’m all alone out here, and quite in despair.
Just me, a tiny radio sending out a CQ
I’m already trying forever to get in contact with you
No other radio’s are on the same frequency as me
But I really need somebody to hear me A.S.A.P
I’m just a tiny radio sending out a CQ
Don’t let me all alone here, for I’m getting too blue.

 

 

Iedereen heeft contact nodig. Contact met een medemens die jou het gevoel geeft dat je er mag zijn. Een medemens die jou waardeert, en die jou aardig vind, of van jou houd. Die je accepteert zoals je bent en die jou ook nodig heeft.

 

Contact leggen

Contact leggen betekent jezelf openstellen voor anderen. Het betekent in zekere mate jezelf kwetsbaar opstellen, want als jij eenmaal het eerste initiatief hebt genomen heeft de ander het gevolg ineens in de hand. Dit maakt veel mensen onzeker, want die ander kan jou afwijzen, en dan blijf je achter met een behoorlijk bescheten gevoel. Daarnaast bestaat de mogelijkheid dat het eerste contact met een persoon goed verloopt maar dat iemand je later om wat voor een reden dan ook de rug toekeert. Een contact leggen brengt altijd risico’s met zich mee.

 

Contact vanzelfsprekend?

Voor sommige mensen zijn contacten best wel vanzelfsprekend, en het contact leggen met anderen gaat ze prima af. Maar er zijn veel mensen die om wat voor reden dan ook hier erg veel moeite mee hebben. Sommige mensen hebben zoveel vervelende ervaringen gehad met andere mensen dat ze het vertrouwen zijn kwijtgeraakt in de medemens. Het is dan heel moeilijk om dan de hoge drempel over te stappen en weer een gok te wagen om een contact te leggen. Bij anderen is het contact leggen met anderen praktisch vanaf de geboorte ontzettend moeilijk.

Bij mijzelf is het een combinatie. Ik heb een vorm van autisme waardoor contact leggen al heel erg moeilijk is. Ik heb altijd in een heel ander wereldje geleefd als mensen om mij heen. Ik voelde me met andere mensen vaak veel meer alleen als wanneer ik alleen was. Het kwam maar heel zelden voor dat ik me bij iemand op mijn gemak voelde. Toch heb ik wel geprobeerd contact te maken met de weinige mensen waar ik een klik mee voelde. Dit was dan vaak iemand bij mijn vrijwilligerswerk of een leraar/lerares. Maar altijd als ik zo’n persoon dan uitnodigde om op visite te komen kreeg ik een ‘nee’. Ze hadden het dan te druk, of ze hadden al genoeg vrienden, of ze wilden werk en privé gescheiden houden. Dit kwam dan vaak bij mij als een complete verassing over, en ik was altijd erg teleurgesteld.

Dit in combinatie met alle pesterijen etc, bijna overal waar ik kwam zorgde ervoor dat ik geen vertrouwen meer had in mensen en besloot geen contact meer te willen met mensen. Ik sloot mij compleet af van anderen. Ik ging wel naar mijn vrijwilligerswerk enzo maar sloot mijn emoties af. Ik zorgde ervoor dat ik me tot niemand meer aangetrokken voelde of iemand te aardig vond. Gewoonweg om mezelf tegen teleurstellingen te beschermen. Ik ging me volledig op wetenschap en vreemde talen focussen. Want kennis was naar mijn idee het enige dat mensen je nooit af konden nemen.

 

Dezelfde frequentie als dieren?

Dieren zijn anders, dieren kijken niet naar hoe je eruit ziet. Of je nou geel, groen, paars wit of zwart bent ze kijken meer naar de ‘vibe’ die je uitzendt. Ik heb altijd een speciale band gehad met dieren en kon erg goed met ze omgaan. Een tijdje heb ik vrijwilligerswerk gedaan voor de dierenambulance en dit contact met dieren die vaak al iets rottigs hadden meegemaakt ging mij erg goed af. Zo zat er eens een wilde kat bij iemand op het balkon. Niemand kon hem te pakken krijgen en iedereen was ook bang hem te benaderen want wat als tie nou van angst over de rand van het balkon sprong. Toen ik op het balkon aankwam zat te kat ergens helemaal in een hoekje gedrukt van angst. Ik ging zo laag mogelijk zitten en benaderde hem heel langzaam. Ik zei niets. Ik kwam steeds dichter bij de kat en vlak voor ik bij de kat was stak ik mijn hand uit. De kat kwam toen uit zichzelf mijn kant op en ik kon hem op pakken. Iedereen was behoorlijk verbaasd.

Op een andere werkdag was het ontzettend rustig. We kregen nauwelijks oproepen en mijn collega gaf het voorstel om even bij hem thuis een kopje koffie of thee te gaan drinken. Bij hem thuis aangekomen kwam er meteen een kat bij mij op schoot zitten en ging lekker languit liggen. Mijn collega en zijn vrouw stonden met open ogen te kijken. Toen vertelde ze dat ze deze kat hadden meegenomen uit een vakantieland. De kat liep over straat daar en ze was helemaal verwaarloosd en mishandeld. Ze hadden haar al zo’n 8 jaar maar ze was nog steeds erg schuw en had nog nooit bij iemand op schoot willen zitten.

 

 

Dieren maken mij blij en ik heb altijd het gevoel gehad op dezelfde frequentie te zitten als dieren. Tussen de mensen voelde ik me altijd alleen.

CQ over the Atlantic Ocean

Tijdens mijn vrijwilligerswerkperiode ging ik in mijn vrije tijd steeds meer op zoek naar activiteiten die mijn hoogbegaafde brein wat uitdaging bood. Ik keek iedere dag dezelfde films, ik leerde vreemde talen, leerde alles over de wereld en de natuur, over wetenschap, neurologie, kwantum fysica, medische wetenschappen enzovoort. Maar op den duur kwam ik erachter dat ik een heel vol leven had zo, maar vol met dingen die eigenlijk niets betekenen. Niets had eigenlijk een waarde.

Tussen mijn grote collectie DVD’s zat één film die ik al ontzettend vaak had gezien. Er was één acteur waar ik ontzettend veel bewondering voor had. Hij speelde zijn rol van een ontzettende doortrapte en meedogenloos figuur ontzettend goed. Als persoon was hij echter precies het tegenovergestelde. Ik had veel over hem gelezen en herkende veel bij wat hij schreef. Hij bleek dezelfde kijk op dingen te hebben als ik en hij was ook ontzettend intelligent. Het klinkt misschien raar maar zonder dat ik hem ooit had ontmoet voelde ik al een klik.

In februari 2008 besloot ik hem een brief te schrijven aan hem naar zijn agentschap. Gewoon wat fanmail. Ik had eigenlijk helemaal geen verwachtingen bij want ik wist dat een persoon als hij waarschijnlijk ontzettend druk zou zijn en misschien wel kilo’s fanmail kreeg.
Maar ik had even een uitdaging en ik vond het gewoon leuk om te doen. Ik maakte een leuke envelop met muzieknoten en schreef wat over zijn acteren, en ik vertelde wat over mezelf en mijn tekenen en dergelijken. Ik deed de brief op de post naar Canada en zo’n 2 weken erna dacht ik er eigenlijk al niet meer aan.

In november 2008 kreeg ik ineens een brief uit Canada. Ik had al meteen het gevoel dat hij van die acteur moest zijn want ik kende verder helemaal niemand in Canada. Ik maakte de envelop open, en inderdaad, een brief terug van de acteur. Hij had drie kantjes volgeschreven over mijn brief, over hem zelf en had zelfs zijn emailadres toegevoegd. Ik besloot hem meteen te mailen en kreeg snel al weer een email terug. En zo begon er een goede vriendschap per email. Eerst mailden we iedere week en later werd het iedere dag. En toen werden het op den duur naast emailtjes ook telefoontjes. En de telefoontjes werden op den duur een bezoek van hem aan mij hier in Nederland. En de zomer daarop bezocht ik hem daar in Canada.

En nu sinds oktober 2010 wonen we samen hier in Nederland, en hij heeft inmiddels zijn verblijfsvergunning. Zo zie je maar, hoe een kleine keuze je hele leven kan veranderen.

 

Lief gehad en verloren of liever nooit lief gehad

De angst om iemand die je lief hebt te verliezen is denk ik bij iedereen wel aanwezig. Of het nou om een dier gaat of een medemens. Hoewel ik een groot gedeelte van mijn leven mij heb afgesloten voor andere mensen uit angst teleurgesteld te worden of iemand te verliezen, ben ik nu van mening veranderd. Het leven is te waardevol en te kort om alleen maar in je eentje eenzaam rond te lopen.

Maak er van wat je er van kan maken en leef alsof iedere dag je laatste is. En sluit jezelf niet af want het meest waardevolle wat je kunt hebben in het leven is echt Contact!

 

 

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.