Kinderen opvoeden in co-ouderschap levert gemiste momenten op. Zo ook mijn broer, gescheiden en parttime papa. scheiden doet lijden!!

Toen mijn broer 4 jaar geleden aan zijn 2 kinderen vertelde dat ze zouden scheiden, was hun grootste bezorgdheid dat ze moesten kiezen tussen hun papa en hun mama. Dat wilden ze alle twee niet. Toch gaven ze een lichte voorkeur aan hun papa.

Toen de kinderen hoorden van co-ouderschap, viel er een last van hun schouders. Ondanks de vreselijke scheiding, was mijn broer niet de man om zijn ex-partner zijn kinderen te ontzeggen. Op dat gebied was hij toch een beetje een zielepoot, ondanks het vele "vreemdgaan" van zijn vrouw, kon hij haar niks verbieden . Het was wel degelijk haar schuld dat het huwelijk op de klippen liep, door er met een andere man er van door te gaan.

Maar ondanks alles, kon hij er niet mee leven met de situatie waar bij zijn ex, de kinderen maar één keer om de veertien dagen zou zien. Ze zien allebei heel graag de kinderen en willen misschien nog allebei evenveel betrokken zijn bij de opvoeding van de kinderen.

Tot het eind van de jaren negentig werden de kinderen na een scheiding bijna automatisch toegewezen aan de moeder. Vaders kregen een omgangsregeling, konden hun kinderen in het wekend zien of de helft van de vakanties.

Co-ouderschap was een exotisch begrip waaraan slechts een paar moedigen zich aan wagen.Nu, meer dan 10 jaar later, is het gekeerd en is een gedeelde opvoeding de normaalste zaak.

Maar hoe goed de bedoelingen ook zijn, mijn broer moest volgens afspraken zijn kinderen een paar dagen per week afgeven. Daar had hij het telkens enorm moeilijk mee. Een nieuwe relatie ziet hij totaal niet zitten en zijn kinderen zijn zowat zijn enigste houvast. In het begin ging hij op een kinderloze week met enkele gescheiden vrienden uit. Op café, danscafé's, was zijn gading om toch efkens weg te zijn van het echte leven en de myserie rond zijn mislukte huwelijk. Hij zat er enorm mee. Zijn vrouw had hem tijdens hun huwelijk toch wel een vijftal keren sexueel bedrogen. En financieel gaf zij achter zijn rug enorm veel geld uit aan kledij, schoonheidssalons enz... Mijn broer was een arbeider en nog met steeds dezelfde job probeert hij zijn nu zijn enorme schuldenberg af te lossen. Zijn vrouw was op zoek naar een betere positie in deze maatschappij. Een man met standing, een schone job en een dikke auto. Die geeft ze nu gevonden en is hertrouwd met een kinesist.

Kleine pijntjes, groot verdriet, een fijn moment, een gebeurtenis op school, mijn broer kon er ondanks het co-ouderschap er niet telkens als eerste bij zijn. En dat valt hem nu nog enorm zwaar. Hij kan niet op twee sporen leven. Hij kan niet deeltijds papa zijn. Uiteindelijk geef je je kinderen voor een stuk uit handen. Je wordt simpel een beetje minder papa. En dat is niet simpel.

Als hij terugkomt van zijn werk wacht er nu plots een leeg huis. Wat gaat hij doen? Hij stortte zich toch nogal veel op het uitgangsleven, maar dat bleef niet duren. Alleen een huis afbetalen, tja.. en hij had een lening op zijn huis afgesloten (na de helft aan zijn vrouw te hebben gegeven) waar hij naarmate hij ouder wordt, steeds meer moest afbetalen. Dus hij had het enorm financieel zwaar, maar hij bleef in het huis wonen, waar hij met zijn vrouw had gewoond.  Dus uitgaan was na een tijdje uit den boze, want uitgaan is duur.

Hij huilde soms tranen met tuiten. Mijn ouders proberen hem vol te steunen. Door de kids op te vangen wanneer hij het niet meer zag zitten.Hij zit er nu nog, na 4 jaar volledig onderdoor. Hij is enorm fel vermagert, en moet van de geneesheer pillen nemen tegen oververmoeidheid en stress. Om zijn gedachten te verzetten stort hij zich volledig op zijn werk, ook tijdens zijn vrije week, dag en nacht. Hij kan het niet aan !  Ik probeer hem te sussen met een telefoontje, elke dag. Ik probeer hem uit te leggen een nieuwe partner te zoeken en alles in lief en leed te gaan delen. Maar hij wil het niet, hij voelt zich bedrogen en denkt dat alle vrouwen slecht zijn, maar niks is minder waar. Ook zijn er dames in zo'n situatie, die bedrogen zijn, maar zijn ze daarom slecht? Nee, dat denk ik niet.

Zijn kinderen zijn nu 13 en 10 jaar. Ze doen het niet zo goed in school. De jongen is al een paar keer veranderd van school. Gewoon omdat hij niet meekan met de lessen. Deze week kreeg hij een nul voor spieken. Met de kinderen gaat het de verkeerde kant uit!  Ze kregen ook nooit geen goede opvoeding en zijn ongehoorzaam. Ook van de mama krijgen zij niet de nodige aandacht in een nieuw samengesteld gezin.

Ik  zie de toekomst van mijn broer en zijn kinderen somber in, als hij zich niet herpakt in zijn leven.Scheiden doet lijden, niet voor iedereen, maar toch zijn er sommige onder ons die daar enorm van afzien.

 

Bij veel mensen is co-ouderschap een luxe, een zekere zin van vrijheid. Dus niet voor iedereen. Zo dat was mijn persoonlijk verhaal. Hopelijk wordt het nog goed met mijn broer!

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.