Waar halen jullie de tijd vandaan met al die culinaire hoogstandjes?

 Timemanagement voor een hobbykok met een nieuwe verslaving

 

Op Xead zie ik steeds de meest culinaire hoogstandjes verschijnen. Maaltijden die ik als (inmiddels ex-) kook-hobbyist gaarne zou bereiden, mits ik geen kennis gemaakt had met mijn laatste hobby en verslaving: Xead.

Ook over het onderwerp verslaving is onevenredig veel geschreven; dus acht ik mij op Xead vergezeld van "soortgenoten"

Niets blijkt minder waar en verbaas ik mij erdan ook dagelijks over, dat medeschrijvers hier, waarbij ik het junkie-gehalte hoog inschat, überhaupt nog tijd over hebben om te koken. Een bijprodukt als een sausje; even fijn een uurtje roeren? Zonde van de tijd toch voor een schrijver? Ieder zijn ding, maar het is voor mij tijd voor een andere oplossing.

 

Eigen import van culinaire speciaaltjes

 

Om dit probleem op te lossen en daarnaast toch apart te eten heb ik besloten tot een eigen importlijntje om mijn dagelijkse diner op tafel te krijgen.

De afhaal in Nederland ken ik na een maand Xead zo'n beetje wel. De hoogste tijd om eens een blik te werpen op wat dan zoal mogelijk is. Het moeten wel happen zijn die ingevlogen moeten worden en die dus nog smaken als ze bij mij aankomen. Ik was altijd anti, maar nu gaat het gewoon in de magnetron hoor! Zo stapt een mens stiekempjes weg, van een hoop principes af....

 

Een nieuwe culinaire trend: insektenmeuk...

U zult het vast wel gehoord hebben. Er is een voorspelling gedaan dat wij in de toekomst allerlei insektenmeuk gefrituurd, gegarneerd, gerookt, dan wel als gezond raw food zullen gaan eten.

Ik weet niet of deze kreten afkomstig zijn van visionairs op het gebied van de crisis, en dat wij voorbereid dienen te worden voor het één of ander, maar toch boeit het mij om eens te kijken naar een apart gerecht, welke en je honger stilt en welke je tevens een gratis horror-experience geeft.

 

Dream dream dream 

Even lekker wegdromen en culinair visualiseren over overheerlijke gebakken maden;

niet zomaar maden, neen: vers uit de reet van Geertruida DNA43!

Of een lekker snackje? Gefrituurde kakkerlakken inclusief jonkies in de buik?

Veel voor weinig!

 

Oké, het kriebelt, maar ik word er niet culinair door bevredigd. Sterker nog: “dat ga ik mijn keeltje niet in laten glijden!”
Toch maar eens even kijken wat de echte topkoks ervan denken.

 

 

 

Casu Marzu (madenkaas) uit Italië

Casu Marzu is een typische Sardijnse ‘lekkernij’. Het wordt ook wel de gevaarlijkste kaas ter wereld genoemd. Deze kaas wordt op unieke wijze op smaak gemaakt, namelijk door de larven van de kaasvlieg.

De truc is, dat deze larven nog leven; sterker nog ze moeten(!)  blijven leven. Dus krioelen deze beestjes nog vrolijk rond in deze kaas. De reden dat ze moeten blijven krioelen? Als deze

maden in de kaas sterven, wordt deze giftig, en dus oneetbaar.

Er is wel enige behendigheid voor nodig dit overheerlijke kaasprodukt te nuttigen, daar de maden tot 15cm hoog kunnen springen. Ogen afdekken is tijdens het nuttigen aan te raden.  De verkoop van deze unieke kaassoort is al een tijdlang verboden, daar het door zijn bereidingswijze als bedorven product wordt gezien.

Op Sardinië wordt de kaas echter nog steeds rijkelijk geconsumeerd.

De scherp smakende Casu marzu eet men bij voorkeur met een stuk krokant brood en een glas goeie Canonnau, een sterke wijnsoort. 
   
Grappig detail is dat deze larven de tocht door ons spijsverteringskanaal kunnen overleven.

 

Dit biedt opties voor recycling!

 

Zien eten doet eten!
http://www.youtube.com/watch?v=wyL9Pn8kMZc

 

Nu ben ik een kaaskop in de breedste zin des woords...

Ik kom uit een familie, welke van mijn moederskant in de kaas zit; ik ben een echte kaaskop zogezegd en voor een lekker stukje kaas mogen ze mij midden in de nacht wakker maken. Ik heb er dus echt kaas van gegeten; van kaas. Best een interessant stukje kaas, die Casu Marzu. Toch vertrouw ik het invliegen niet in deze. Straks overleven die maden, de hoogte niet, en heb ik een giftig stuk kaas op mijn bordje....

 

Nu mij eens verdiept te hebben in koken voor een aspirant schrijver begrijp ik dat mensen zo graag over dit onderwerp schrijven. Er blijven nl. twee opties over:

 

Of men wordt schrijvende gevoed, of de eetlust verdwijnt.
 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.