Klop, klop, klop... Carnaval staat voor de deur. Vrijdag doe ik pas of al open, want dan gaat het weer van start.

Knock, knock, knocking on our door...

Het is vadertje carnaval die op de deur staat te kloppen. Jammer voor hem, maar hij mag morgen pas binnenkomen.

Voorbereiding...

Alle spulletjes liggen al klaar, de ideeën zijn al gebrouwd, de boodschappen zijn in huis en nu is het wachten op vrijdag. Op vrijdag? Het begint toch op zaterdag? Nee, op vrijdag is het 55+-bal en daar zijn wij ook voor gevraagd. Oké, de benodigde leeftijd hebben wij nog niet bereikt, maar we mogen al wel een voorproefje nemen op wat ons in de toekomst te wachten staat. Eigenlijk is het niet het 55+-bal, want die is dit jaar ergens anders gesitueerd, maar omdat niet iedereen daarvan gediend is vieren sommigen dat op de lokatie van vorig jaar. Ben erg benieuwd hoe druk het dan zal worden.
Dit jaar heb ik besloten niet als oud dametje te gaan maar als een dametje met luipaard-print. Het enige wat mij nog te doen staat ter voorbereiding is een jasje vernaaien. Dit jasje vind ik veel te ruim en daar moet wat aan gedaan worden. Niet dat ik zo’n geweldig goeie naaister ben, maar proberen kan altijd. Ik heb al meerdere T-shirts vernaaid en die zijn wel goed uitgepakt, dus dan zou dit ook moeten gaan lukken lijkt mij. Ik hoop dat het naaimachine het aan kan en met me mee wil werken. Dat spoeltje, daar heb ik altijd ruzie mee, die doet nooit wat ik wil. Of hij loopt vast of het draadje komt niet tevoorschijn. Sorry, nutteloze informatie…

Keuzes...

Dat twee heb ik de keuze uit roze, rood of gewoon zwart. Een oude mannen pyjama is ook nog een optie.
Voor Frank ben ik er ook al helemaal uit. Hij gaat zelfs, zoals het er nu voor staat, een keer als Pink Lady. Ja, je leest het goed… Pink Lady. Hij heeft al toegezegd, dus in principe kan hij er niet meer onder uit. Dit alles compleet met roze wimpers. Ik pies in mijn broek bij de gedachte alleen al. Het enige wat hij weigerde was mijn roze poedeltasje, maar die neem ik later dan wel van hem over. Als hij maar met het tasje zijn entree maakt vind ik het best. Dat tasje zou hij toch in de loop van het zuipfestijn kwijt raken en dat wil ik niet. Het is echt een heel erg leuk tasje.

Ook gaat Frank waarschijnlijk nog een keer als een Sjonnie, dat deed hij vorig jaar ook. Echt heel erg leuk. Helaas heeft hij niet meer zulke lange haren, slechts een centimeter lang als het mee zit, dus daar kan ik niet veel meer mee dan scheren. Want dat gaat uiteindelijk de klapper worden van dit jaar… Deze ga ik dus hier niet verklappen. Mocht je nieuwsgierig worden geduurde de carnavalsdagen, je hoeft er verder niets mee te hebben hoor, nieuwsgierigheid mag ook, dan moet je mijn Facebook maar in de gaten houden. Ik ben van plan elke dag wel een foto of wat te gaan plaatsen, als ik alle dagen overleef tenminste.

Eigenlijk...

Eigenlijk, en dan ben ik heel eerlijk, heb ik niet echt veel met carnaval. Jarenlang ben ik er tussenuit geweest, of wel in het buitenland of wel boven de rivieren. Het enige wat ik echt leuk vind aan carnaval is het verkleden en opmaken. Voor mijn part blijven we dan gewoon thuis… Nee, dat is het toch ook niet, de creaties moeten natuurlijk wel even gezien en bewonderd worden. Mij bewonderen ze nooit, maar Frank… Een hanenkam heb ik hem ook een keer gegeven, maar dan van zijn eigen haar toen dit dus nog langer was. Niemand wilde geloven dat die hanenkam van zijn eigen haar was. Er is toen dus best veel aan zijn haar getrokken ter controle. Arme jongen!

Nu...

Nu vraag je je misschien af (misschien ook helemaal niet in dat geval niet verder lezen) aangezien ik het heel de tijd over de creaties van verschillende Franken heb of er ook verschillende Ericaas zijn... Ja, die zijn er wel, maar lang niet zo lachwekkend als die van Frank. Frank is een gewillig slachtoffer. Waarschijnlijk omdat ik hem de moeite bespaar dingen te moeten verzinnen. Niet dat hij zelf nooit wat verzint, nee, hij denkt met me mee. Ik geef de aanzet en hij gaat daarmee verder, tenminste als ik dat al niet gedaan heb, want als ik eenmaal op dreef ben ben ik haast niet meer te stoppen.

Mijn creaties, die voor mijzelf bedoel ik dan, zijn meer subtiel dan absurd... Waarom weet ik ook niet, maar ik ben graag creatief met details voor mezelf. Ik heb het al te druk met Frank en de meiden. Meestal zorg ik dat ik al helemaal klaar ben voordat ik met de anderen aan de slag ga, dat scheelt mij een hele hoop stress. Hier volgen een paar foto's van mijzelf in hoogsteigen persoontje...

Sorry voor de geweldige foto's... Ik kon het niet laten mezelf ook te laten zien in carnavalsstemming. Dus mocht je in de buurt zijn dan weet je hoe je me ongeveer kunt herkennen. Er is er maar één zoals ik, maar dat is overbodige informatie. Hahahaha!!!

Nu moet ik eerst nog aan de slag en aan het naaien slaan (gewoon met het naaimachine om alle misverstanden de wereld meteen maar uit te helpen). Dat jasje moet ik nu toch echt even gaan vermaken, want anders komt er niets van en er is niemand die het voor mij doet. Jammer maar helaas. Ben je nieuwsgierig geworden na het zien van al deze schitterende foto's, houd dan mijn Facebook in de gaten... Daar komen genoeg foto's op te staan (denk ik, mits de alcohol niet toeslaat...)

Dan rest mij nu nog een ding om te zeggen.......

ALAAAAAAAAAAAAAAAAAF!!!

(c)http://www.ericakanters.nl (mocht het je geen ene drol interesseren heel die carnaval, struin dan gerust eens mijn site af...) ;)

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.