Weer een stap dichterbij mijn boek. Vandaag heb ik me ingeschreven als schrijver bij de Kamer van Koophandel. Als ik iets doe, doe ik het graag goed en zoals het hoort. Een bijzondere ervaring:

Papierhandel.
Via het web kun je bij de Kamer van Koophandel al heel wat formulieren invullen. Je kunt daar rustig op zoek wat je precies wil. Een bedrijfsnaam had ik al bedacht, mijn eigen pseudoniem: “Sjoerd de Jong”. De rest van de papierrommel was een eenvoudige invuloefening, als je tenminste de Nederlandse taal krachtig genoeg bent. Toen mocht ik nog een afspraak inplannen bij de “Kamer van Koophandel”, ook via de website natuurlijk. Vol goeie moed ging ik kijken in mijn agenda en kon wel een gaatje vinden op de dag van vandaag. Helaas, het programma werkte niet mee en ik kon alsnog in de telefoon klimmen om te bellen. Gelukkig werd ik netjes te woord gestaan en werd voor mij een afspraak ingepland. Toen begon het spannende gevoel bij mij al te dagen. Ik ging een eigen zaak starten! Wie had dat ooit gedacht!

Buikpijn.
Als ik ergens gespannen voor ben laat ik dat niet merken. Mijn omgeving heeft er geen benul van wat spanningen met mij doen, want ik ben gewoon wie ik ben en ik gedraag me nauwelijks anders. Mijn lichaam daarentegen reageert hier wel op. Er begon dan ook zo’n vervelende buikpijn op te spelen waarvan ik op dat moment niet eens wist war het vandaan kwam. Onderweg naar de Kamer van Koophandel besefte ik mij ineens dat ik het misschien toch wel spannend vond. Bijzonder toch een man met emoties? Ik stelde mezelf zelfs kwetsbaar op tegenover mijn lieve bijrijdster. Ze reageerde bevestigend over mijn buikpijn, want dat heb ik altijd, zei ze.

Weggetje om.
Van de zenuwen moest er natuurlijk wel wat fout gaan. Ik vergat de papieren thuis van de trap te pakken en toen ik nog even naar binnen liep nam ik op een of andere manier de deksel van de wasmand mee naar de auto? Mijn vriendin begon te lachen en ik twijfelde of ik nou de deksel van de wasmand in de auto ging leggen of het stapeltje met papieren. Het stapeltje met papieren natuurlijk! “Die penicilline voor die verkoudheid maakt me gewoon suf!”, was mijn prima uitweg op mijn chaotische gedoe. Maar goed, we gingen op weg naar de Kamer van Koophandel. Bij de verkeerslichten moest ik rechtsaf en ik ging natuurlijk linksaf. Zo flexibel als ik ben reed ik dan maar een weggetje om. Gestresst raken van verkeerd rijden had ik al lang afgeleerd bij de politie. Het heeft geen zin om te draaien en het kost alleen maar tijd.

De wachtkamer.
Tussen de onweersbuien door in dit prachtige Nederland reden we naar de plek waar we konden wachten tot we aan de beurt waren. Een fantastisch systeem in Nederland. Een afspraak maken om in de wachtkamer te gaan zitten. Dit keer was het wachten niet nodig. Toen ik aan de balie door een uiterst vriendelijke mevrouw te woord werd gestaan lachte achter de kast al een vriendelijke man naar me. Hij was bijna klaar met zijn klant en verzocht mij vriendelijk aan zijn balie te gaan zitten. Het liep van een leien dakje dus. Na wat invullen van papieren, wat overigens niet zo zakelijk ging als ik verwacht had. Kregen we twee flesjes Champagne. Mijn vriendin vulde al meteen voor me in: “Een voor vanavond en een als je boek af is”. Daar kon ik geen beter idee op vinden natuurlijk.

Euforisch gevoel.
Toen we buiten stapten had ik toch een beetje een euforisch gevoel. Kippenvel over mijn rug en met een beetje trillerige stem zei ik zoiets van: “spannend he?” en we liepen verder naar de auto. In de auto spraken we nog wat over hoe we dit ervaren hadden en mijn gedachten dwaalden al even af naar het schrijven van mijn boek. Mijn vriendin zei tegen me: “zullen we nog even voor een jasje gaan kijken voor de kleine?”. Daar had ik even geen zin in, maar besloot toch maar er mee in te stemmen, want die kleine Lotus kon het toch niet koud krijgen?

BTWeetjes.
Onderweg naar het winkelcentrum hadden we het over BTW. Een echt Nederlands fenomeen dat alleen mensen kennen met een eigen zaak. Ik kon nu dingen gaan aanschaffen en de BTW daarvan aftrekken van de belasting. Dat is leuk! Ik had nog wat mappen nodig en wat schrijfblokjes, een nieuwe perforator en eigenlijk ook een nieuwe computer. Aangezien ik uit eigen vermogen helemaal niet eens het boek kan uitgeven, zat die nieuwe computer er natuurlijk niet in. De eerste 11 Euro gaven we uit bij de Hema en daarna om het te vieren de volgende 4,20 Euro aan een drankje bij een restaurant. De BTW kan ik nu aftrekken, leuk man!

Gegroet Sjoerd
 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.