Wat als de dierenarts het ook niet weet...

Het raadsel van Brutus

Brutus is een kat van ongeveer een jaar of 15.
Ooit aankomen lopen als een klein zwart donsbolletje.
Vaak weggestuurd want in mijn ogen was dat geen zwervertje, zag er goed en gezond uit.
Maar op de 1 of andere manier vond hij ons huis heel aantrekkelijk en had besloten.. met of zonder onze goedkeuring, dat hij hier bij ons zou gaan wonen.
Naar vele malen het donsje weggestuurd te hebben, is hij een keer door het kattenluikje naar binnengekropen.
Een heerlijk plekje op de bank verovert en nooit meer gegaan.
Hij doet zijn naam eer aan Brutus.. afgekort: Bruut.

De dag dat hij naar binnen is gekomen was ook gelijk de dag dat alles van Brutus werd, de meubels het bed het eten en inclusief wij.. het mensenvolk.
Hij groeide gestaag op naar een flinke kater die weleens wat kuren kon hebben, onder het aaien kreeg je zomaar even een uithaal.
Achja, dat hoorde nou eenmaal bij bruut.
Het opjagen van de andere katten vond bruut heerlijk,
zoals: boven op de kattenbak zitten.. wachten tot er 1 uitkwam met haar bolletje, en ja hoor, een mokerslag recht op het hoofdje van de kat die uit de kattenbak kwam.
Achter een deur gaan zitten wachten tot er een slachtoffer voorbij kwam lopen, en er boven op springen.
Echt, volgens mij kickte Brutus op het gegil wat er dan te horen was :)
Voor 1 kat in huis had hij wel diep respect en dat was Woopie
Hij dacht er nog geen seconde aan om dat ook bij hem te doen, diep ontzag voor woopie, de rest,..? veegde hij de vloer mee aan,.

Nooit ziek geweest.

Heeft in zijn leventje maar 2x naar de D.A gemoeten,
1 keer om er een Ex-kater van te maken, en de andere keer was omdat hij een flinke ontsteking in zijn pootje had.. waarschijnlijk door een andere kattenbeet.. (zal me niks verbazen)

 

Nu komt het raadsel:

Brutus, mooie flinke kat.
Ietsje bovengewicht, maar niks te dik.
Het begon allemaal met meer schooien als normaal, wat meer eten als normaal.
En super maar dan bedoel ik ook super aanhankelijk.
Brutus had besloten om mijn schaduw te worden.
Waar ik was daar was Bruut ook.
En dan merk je: hm,, wordt bruut wat dunner? Valt ie wat af?
Tijd voor z'n wormenkuurtje, na verschillende pogingen toch een kuurtje naar binnengewerkt.
Maar bruut bleef afvallen en werd nu toch voor zijn doen wel erg mager.
 

Afspraak bij de D.A.

Op de weegschaal en die gaf aan: 3.54 gr,
oké, op zich een mooi gewicht zei de D.A maar voor Brutus wel te weinig.
Maar ja, mijn klachten over bruut waren ook wel vaag, daar kon die beste man ook niet zoveel mee doen.
Er werd gedacht aan een slechtwerkende schildklier.. maar dat was eigenlijk meer een gok in het wilde weg.
Dus besloten om toch nog maar een pil voor wormen te geven en dan over 3-4 weken terug te komen als het niet erger zou worden.
Bruut weer mee naar huis, zwaar gepikeerd omdat hij in een mandje mee moest, en er een pil in zijn keel werd gestopt.. door een vreemde nogwel!.

Twee weken later.

Maar na 2 weekjes vond ik hem toch echt niet verbeteren, nog aanhankelijker, nog meer schooien, maar zo goed als niet meer eten.
Dus opnieuw naar de dierenarts gebeld, vragen voor een nieuwe afspraak en gezegd dat Brutus nu ook niet meer wilde eten.
Dus een afspraak voor de volgende dag gemaakt en besloten dat er bloed afgenomen zou worden om te onderzoeken.
Einde gesprek.

Brutus zat naast mij, tijdens het telefoon gesprek, en ik zeg zo tegen Brutus:
“Nou bruutje, dat heb je mooi voor elkaar, morgen wordt je geprikt...”
Hij kijkt mij aan.. staat op.. en loopt naar de keuken waar hij smakelijk begint te eten......!
de rest van de avond, steeds wat kleine beetjes eten gegeven, brokjes wilde hij niet, wel lekker natvoer :)
Trouwens ook een feest voor de andere 2, want die kregen natuurlijk ook steeds iets ;)

De volgende dag weer naar de D.A en p de weegschaal gezet en was weer een halve kilo kwijt , dat is wel erg veel.
Maar nog steeds had de D.A geen flauw idee wat Brutus zou kunnen mankeren.
We besloten bloed van bruut te laten onderzoeken, daar zou zeker wel wat uitkomen.
Zo gezegd zo gedaan.. ja dat denk je...
Brutus houd helemaal niet van vreemde mensen, en al helemaal niet dat ze aan hem zitten.
Dus met man en macht Bruut in de houtgreep, en moest zijn mooie befje worden geschoren.
Ja, onder zijn kin, de meest ongelukkige plek om daar bloed te moeten nemen.
Dus neus richting plafond, goed vasthouden zijn koppie en ondertussen zorgen dat hij niet kan bijten en krabben.
Vergeet dat maar..

Oké, poging 3
Een handdoek, daar zat Brutus in, in een handdoek gewikkeld,.
Dat werkte wel.. (dachten wij)
Naald erin, bloed eruit halen,
totdat bruut dacht, ja,.. nou is wel mooi geweest, een diepe grom, wat gespartel en Brutus was uit de handdoek.
Helaas voor Brutus te weinig bloed..

 

 

 

Poging 4
een tasje..
Ja een tasje met klittenband
mooie uitvinding :)
bruut de tas in, ingeklit en wel.
Het was net een ingesnoerd worstje, wel zielig.. maar ja, het moest nou eenmaal.
Nu ging het prima, en er er was genoeg bloed om te testen.
Zou over 2 dagen de uitslag horen, was wel spannend!

De uitslag...
Zware bloedarmoede, en veel te weinig witte bloedlichaampjes.
Voor de rest kwam er dus helemaal niks uit het bloedonderzoek,
geen slecht werkende schildklier,
niks aan de lever of aan de nieren.
Op de bloedarmoede en de witte bloedlichaampjes na, een (gezonde) kat.
Een lange lijst over wat dit zou kunnen zijn.
Van een inwendige ontsteking(en) tot kanker.

Tja.... wat nu??
Voor nu:
een spuitje met antibiotica en 2 weken wachten en kijken of het beter gaat.
Wordt vervolgd.

Voor deel 2 http://www.xead.nl/brutus-de-kat-met-een-raadsel-deel-2

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.