Het was 5 oktober 1981... ik reed op mijn brommer een rondje en kon vervolgens niet op het 25-jarig trouwfeest van mijn ouders zijn...

Een echte Kreidler

Ik had er voor gespaard en kon eindelijk tweedehands dé brommer kopen die ik wilde: een Kreidler. In die tijd had je een Yamaha, Puch, Kreidler of een Zundapp. Op een Solex ging je niet zitten. De Kreidler gold als dé brommer en ik werd de trots bezitter van dit apparaat. Ook werd er nogal wat tijd aan besteed om de brommer in goed conditie te houden.

Voordat ik deze brommer kocht, had ik een Puch die ik van mijn oom had gekregen. Daar stond die maar in het schuurtje en werd niet meer gebruikt. De Puch had automatisch 'gas' zodat je niet hoefde te schakelen maar had ook slechte remmen; éénmaal heb ik een bijna ongeluk gehad doordat een auto mij geen voorrang gaf en de remmen van mij niet goed werkten. De Puch was plots gestolen en ik moest weer fietsen (15 km) naar m'n stageplek.

OK, de Kreidler was van een andere orde dan de Puch. Je moest met je voet schakelen door een hendeltje met je tenen omhoog te halen en gelijktijdig aan het stuur een soort 'handrem' in te knijpen. Dat lukte mij na veel oefenen redelijk. Ik ben nooit echt een goede brommerrijder geweest omdat ik na een maand een echt ongeluk kreeg.

Een smal dijkje

Je kent ze wel, zo'n dijk waar halverwege in het schuine gedeelte de weg ligt en het schuine gedeelte naast de weg weer verder naar beneden loopt. De weg in zo'n dijk is nooit breed, een meter of drie, zodat een landbouwvoertuig of auto er net op kan rijden, maar passeren van elkaar lastig wordt en alleen bij passeerhavens of een erf kan.

Op maandagmiddag 5 oktober 1981 was ik klaar op m'n stageadres en het was nog te vroeg om naar huis te gaan om te eten. Ik reed nog een rondje door de polder om met m'n Kreidler te oefenen. De dijken om de polder kronkelen en op een bepaald punt buigt deze voor mij naar links. De toch al smalle weg vóór je verdwijnt dan achter het schuine gedeelte van de dijk 'links' omdat de weg halverwege de dijk ligt.

Klap!

Daar lig ik dan, onderaan de dijk met een "zeer" been. De motor van de brommer draait nog en ik schreeuw het vanonder mijn helm uit. Ik gooi m'n helm van m'n hoofd en schreeuw nog harder. De automobilist waarop ik frontaal ben geklapt komt spierwit aanhollen. Ook bewoners van een huisje verderop komen aanrennen en weten even niet wat te doen. Ze hollen terug om thuis de politie en ambulance te bellen. Ik krijg een kussen onder m'n hoofd en ze proberen mij rustig te krijgen. Au au, mijn been!

De ambulance kan het niet vinden

De politie komt voor mij 'even later' aan. Ook de agenten zijn ietwat beduusd van wat ze hier aantreffen. Een agent vraagt mijn naam en adres; die geef ik hem en de ander probeert het bloeden uit mijn been en knie te stelpen. Ik zak een beetje weg en de agent probeert mij bij de les te houden: niet wegzakken, volhouden.

Dan is er de vraag waar de ambulance blijft. Die had er al lang kunnen zijn, toch? De agent gaat met de centrale bellen en daar blijkt dat de ambulance de weg niet weet. De kronkelige en lange dijkjes lijken allemaal op elkaar en straatnaambordjes zijn er in de polder nauwelijks. De politieman ziet op een gegeven moment de ambulance in de verte aan de andere kant van de polder rijden. Hij begeleid hen via de portofoon 'nu links, daar rechts' naar ons toe. Hé hé, een half uur heeft het geduurd voordat de ambulance bij mij was. Eindelijk een broeder die naar mijn been kan kijken. Ik krijg een spuitje om rustig te worden en tegen de pijn.

Het vervoer naar het ziekenhuis

De broeders van de ambulance bekijken de situatie en besluiten om een opblaasbare spalk te plaatsen. Dat blijkt een soort tube te zijn die om mijn been gaat en die wordt opgeblazen. Au, dat doet zeer!

Dan de ambulance in en voor het eerst van m'n leven word ik liggend vervoerd. Inmiddels is de pijn wat minder omdat de injectie gaat werken. Door de ramen van de ambulance kijk ik waar we zijn. We naderen de brug over de rivier en dan begint het te hobbelen... De stalen liggers onder de brug en het wegdek erop blijken wat vertikale hobbels te zijn. Au, au, kan dat niet wat zachter zodat dat hobbelen minder is? OK dat kan.

 

Na de brug vraag ik waarom de sirene niet wordt aangezet. "O, dat is niet nodig" antwoord de broeder, "jij bent geen spoedje hoor".
Dat heb ik weer - lig ik voor het eerst in een ambulance en dan weigeren ze mij alle toeters en bellen die daarbij horen....

Het 25-jarig trouwfeest

Op 9 oktober 1981, vier dagen na het ongeluk, zijn mijn ouders 25 jaar getrouwd. Ik lig met een gebroken onderbeen en open knie (je kijkt zo op het bot) in het ziekenhuis. Met verschrikt en bleek gezicht komen ze maandagmiddag in het ziekenhuis aan.
O jongen toch, wat is dit nu?
Ja mam, een ongeluk....
Kan het feest wel doorgaan of moeten we het afblazen?
nee mam, gewoon door laten gaan, maar dan zonder mij erbij.

Bij hun feest op zaterdagavond 10 oktober ben ik niet. Het gaat wel door en alle aanwezigen schrijven een beterschapswens op een hele grote beterschapskaart.

Ik blijf totaal 5 weken in het ziekenhuis voordat ik word ontslagen.
Bij het afscheid zegt een zuster: "je zal geen mister Nederland worden met zo'n gehavend been".
Daarna naar huis met krukken.
Na een half jaar mogen de pinnen uit m'n been
en krijg ik gips tot aan m'n lies.
Totaal ben ik 9 maanden zoet voordat ik weer gewoon kan lopen....
Ik heb nooit meer op de brommer gezeten.
Mijn littekens zijn tot op vandaag de dag nog te bewonderen...

 

Schrijf ook over jouw ervaring in het verkeer. Kijk voor meer info bij de schrijfopdracht.

 

Colofon

Geplaatst: 10  januari 2012
Tags: brommerongeluk, brommerongeval, schrijfopdracht, ziekenhuis
Copyright 2012 Ed-Naab
© Dit artikel mag niet overgenomen worden zonder voorafgaande toestemming van auteur.

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.