Hoe kan je het beste je dankbaarheid tonen dan via een email! Want mijn dankbaarheid is zeer groot zoals u zult kunnen lezen in mijn brief! Ik daag u dan ook uit om het te lezen.

Beste mensen van het Dierenasiel,

Ik woon al een tijdje bij mijn baasjes. Ik kom zelf uit het asiel en sinds ik op mijn huidige adres woon kan ik met recht zeggen dat ik leef alsof ik de Koning van Frankrijk ben! Niets is teveel voor mijn baasjes. Overal zijn er hoekjes waar ik heerlijk kan liggen, mijn eten komt bij de dierenarts vandaan. (Ik heb helaas last van blaasgruis). Nou, dan weet je het wel!  Ik was een tijdje op dieet omdat ik zo dik ben maar dat leverde helaas niets op. Mijn vrouwtje noemt mij dan ook: dikke Pim met zijn dubbele onderkin. maar ze is stapelgek op mij. Ze vertelt mij dagelijks dat ik haar grote cadeau ben.

Mijn leven bestaat uit eten, slapen en nogmaals eten. Rondrennen doe ik niet aan want daar ben ik veel te lui voor, (ook te dik). Ik ben wat je zou kunnen noemen, een Bourgondische kater. Ik hou van het goede leven. Het zou me niets verbazen als mijn voorouders uit het zuiden komen. En daar ben ik best reuze trots op!

Knuffelen doe ik graag maar dan wel op gezette tijden. Ik ben er één die graag van struktuur houdt. Dán wordt er geknuffeld en dán wordt er geslapen. Ik wordt niet graag gestoord in mijn dagelijkse routine. Ik heb nu eenmaal veel slaap nodig.

Kortom, het is hier hemels! Ik word omringd met liefde, de kinderen zijn allemaal dol op mij. Niemand doet er moeilijk over dat ze altijd de deur moeten openen voor mij. Eén keer zorgde ik voor veel hilaritiet toen ik met de kattenluik om mijn middel binnen kwam rennen. Tsja, het is nu eenmaal wurmen om erdoor heen te komen. Vandaar dat ze de deuren voor mij openen. Het idee werd geopperd om het kattenluik in te smeren met vaseline om het heen en weer gaan te vergemakkelijken maar daar werd toen toch maar vanaf gezien. Ik weet niet welk grapjas dat bedacht had maar ach, je moet ook begrip hebben voor het menselijke intellect. Dat zit ver beneden die van een kat.

In het begin werd er wel hartelijk om mij gelachen. Ik miauw namelijk niet, ik heb mijn eigen manier van praten. Het is net morse code: e-e-eee-eeee-ee-eee-e-ee-ee-e-eee-e. Ik snap de humor niet. Iedereen is toch anders nietwaar? Ach, ik haal dan mijn schouders op en ga een heerlijk plekje zoeken om te slapen.

Kortom, mijn leven is heerlijk! Veel slapen, veel geknuffeld worden, veel rust, veel liefde, eten bij de Krasnapolsky. Ja, ik ben een tevreden kater. Ten minste, dat was ik.

Want toen kwam Lucas.

Weet iemand van jullie daar eigenlijk wat Lucas betekent? Licht. Licht van wat??? Licht van wie??? Niet van mij in ieder geval! Ik zelf kan andere, meer passende namen bedenken voor Lucas: Vreetzak, Rebel, Onruststoker, Boerenkinkel, Tank, Vogelverschrikker, De Grote Verdrukker.... ga zo maar door.

Toen mijn baasjes naar jullie toekwamen om nog een kat uit het asiel te halen weet ik haast wel zeker dat ze jullie vertelden wat voor soort leven ik ambieer! Rust, serenitiet. Denk aan tropische stranden met palmbomen en een zwoel briesje. Geen mens, pardon kater, in de buurt. Zoals ik het prettig vind. Dat begrijpen jullie toch wel, of niet soms?

Waarom, o waarom hebben jullie dan Lucas meegegeven? Om mij te pesten? Om me te helpen met afvallen? Ik kan wel janken! Mijn rust is weg, mijn eten is weg en mijn slaaphoekjes zijn weg.

Want Lucas wil spelen. Spelen! Wat is dat, spelen???? Lucas wil knuffelen, eten, aandacht en likt continu mijn hoofd. Denkt hij soms dat ik niet in staat ben om mijn eigen snoet te poetsen? Alleen omdat ik mezelf in een hoek moet drukken om mijn lijf te wassen? Omdat ik anders omval? Er is niets met mijn hoofd aan de hand. Mijn hoofd is SCHOON! IK ben schoon! Ik heb alles gedaan wat ik kon om hem ervan te overtuigen dat ik een chagrijnige oude heer ben maar blijbaar stond hij achteraan toen de hersens werden uitgedeeld want het komt op de één of andere manier niet aan. Nee,  hij is zelfs stapelgek op mij. Op mij!!! (Begrijpelijk natuurlijk want ik mag er best wel zijn!)

Ik werd strijdlustig. Want wat er ook gebeurde, ik zou hem zijn plek wel even wijzen. Ik ben tenslotte niet voor niets een flinke jongen. Ik kan mijn mannetje wel staan hoor! Nou en of!

Dus ik ging in de aanval. Ik knuffelde terug dat het een lieve lust was.  Ik likte zijn oren schoon maar zorgde wel dat ik het héél grondig deed. Ik speelde tikkertje met hem. Rende door het huis heen, de trap op, je kunt het zo gek niet bedenken. De trap oprennen veroorzaakte wel bijna een hartstilstand want je kunt je denk ik wel voorstellen hoe dat moet zijn gegaan met mijn gewicht?

En nu?

Nou, ik ben behoorlijk afgevallen....... Ik zie er best goed uit al zeg ik het zelf. Ik deel mijn slaapplaats met Lucas, ik laat hem altijd als eerste eten. We spelen op gezette tijden samen op de grote kleed in de huiskamer. We gaan zelfs samen buiten wandelen. En ach, ik moet wel zeggen dat het best gezellig is met hem. Mijn rust is voorgoed weg maar dat accepteer ik dan maar.

p.s.

Voor alle foto's zijn modellen gebruikt. De zoon van mijn baasjes heeft wel hele leuke foto's op zijn mobiel maar hij komt alleen maar als er wat te eten valt.... Het lijkt Lucas wel!

 

 

 

 

Copyright Michelle Schuurman

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.