Borstkanker bij vrouwen

Hoe heeft borstkanker mijn leven veranderd?Mijn moeder kon zij nog worden gered of niet?Als de huisarts op tijd had gereageerd,zou zij misschien nu nog bij ons zijn

Mag een huisarts hiermee zo makkelijk mee wegkomen?

Het jaar 1982 : mijn geboortejaar in Den Haag.

Ik werd het 3e kind in het gezin wat verder heel leuk en goed leefde.Mooi ruim huis, niks tekort.

Vader met een goed lopend eigen bedrijf.

Daarop volgende jaren leefden wij allemaal heel leuk en gelukkig samen.

Toen kwam het jaar 2002: Mijn moeder ontdekte een bobbel in haar borst. 

Ze ging naar de huisarts en toen naar het ziekenhuis, daar werd haar verteld: jij heb kanker...

Haar hele wereld stortte in, en van ons allen.Hoe kon het dat ons allen geliefd persoon, mijn moeder dit is overkomen....Maar aan de andere kant was er een zeker gevoel,een geloof in haar beter worden.

Dit was het begin van een heel moeilijke periode van bidden, huilen,bidden en huilen...maar met de hoop dat Allah(god) zal haar zeker beter maken. Zij werd geopereerd, en na een paar dagen kwam zij weer huis. Na een tijdje begon het beter te gaan met mijn geliefde moeder..En voor mijn persoonlijk gevoel was zij helemaal beter geworden, niks meer aan de hand.

Toen kwam er een dag, zij wilde iets oppakken,maar haar hand werkte niet mee,  zij kon niet geloven wat dit was... en ik dacht ze is misschien te moe, maar dit begon steeds meer en vaker te gebeuren.

Zij ging hiervoor naar de huisarts, maar die nam klein controle en gaf haar antibiotica om in te slikken, met de mededeling dat het gewoon 'stress' is. Zij bleef hem zeggen herhaaldelijk dat zij het voelde dat er iets meer aan de hand was, maar hij wilde haar niet doorverwijzen naar het ziekenhuis.

Toen ging zij naar huis, en na een paar dagen ging zij dus weer naar de huisarts, en weer wilde deze arts haar niet doorverwijzen maar gaf haar aan die antibiotica pillen te blijven slikken.

Totdat mijn vader hier genoeg van kreeg, en haar zelf meenam naar de arts en hem zowat moest dwingen om mijn moeder verwijsbrief te overhandigen.Uiteindelijk werkte deze huisarts mee.

En ons zo geliefde moeder werd voor behandeling opgenomen in het ziekenhuis.

Wat bleek,de ziekenhuis melde haar waarom zij pas zolaat daar was gemeld?waarom de huisarts dit heeft nagelaten?Toen begon haar behandeling vrijwel direct met chemokuur.En ze kwam weer thuis, dan weer naar het ziekenhuis dan weer naar huis....

Door het gebruik van haar medicijnen,raakte zij haar haren kwijt, en dit vond zij zo erg want zij had heel mooi haar waar zij erg trots op was altijd.

Toen bleek dat die medicijnen niet het juiste effect hadden op haar tumor en kanker was nog steeds aan het verspreiden in haar lichaam...Want zij hadden nooit helemaal kunnen wegkrijgen uit haar.

Mijn moeder kreeg een hersenoperatie, aangezien dit enige mogelijkheid was om haar langer in leven te houden. Dit ging heel goed, en zij begon hierdoor heel goed te herstellen.Zelfs de artsen bij het ziekenhuis waren heel erg blij met de resultaat, want na een korte tijd, begon mijn moeder haar leven weer als vanouds te leven, actief , en elke dag wandelen , naar het winkelcentrum, boodschappen doen en alles leek weer goed te komen.En de vreugde die het mee bracht voor haar, was voor ons duidelijk te maken en maakte ons allen helemaal blij.Het gevoel dat zij helemaal was hersteld was zo mooi.

Maar na een paar maanden opeens ging het weer slecht en ondertussen was het jaar 2005 aangekomen.Haar gezondheid ging nu heel snel achteruit en zij werd opgenomen behandeld, maar nu hadden de artsen laten weten niks meer voor haar te kunnen betekenen en 25mei werd zij met deze mededeling naar huis gestuurd.En zij had de artsen horen zeggen dat zij niks meer konden doen voor haar.... Dit was het eerste moment dat mijn moeder haar sterke wil van vechten tegen haar ziekte had opgegeven....Dit was de eerste keer dat zij voelde dat zij niet meer zou redden.Dit terwijl zij heel graag nog bij ons wilde blijven.... Toen de periode van haar thuiskomst, kreeg zij 24uurs verpleging aan huis.

Maar al die tijd,zelfs toen had ik nog zoveel hoop zo'n sterk gevoel dat zij bij ons zou blijven, mijn allerliefste moeder zal beter worden...

Maar toen kwam de zwaarste periode... eind mei, wij(me broer,zus,vader,en ik)waren bij haar op de kamer, om haar heen.Zij keek naar 1 van haar lievelings programma... En opeens was het donker voor haar ogen, en zij maar zeggen doe het licht aan,hebben jullie alles uitgezet, doe aan en wij steeds herhalen alles is toch aan mam? Toen kwam het moment dat zij besefte mijn moeder was blind geworden... Zoveel pijn gaat door je heen, je wil zoveel doen,alles wil je doen voor haar, alleen je kunt helemaal niks.....Maar toen hoorde zij haar programma's en wij konden met haar praten, toen een dag erna, begon zij te stotteren, maar kon ons wel helemaal goed verstaan en knikken..

Volgende dag: zij kon helemaal niet meer praten.... en kon ook niet meer knikken/bewegen.

Volgende dag: Onze liefste moeder ... dit breekt mijn hart om erover te praten, maar ook om niet over te praten..toen was het 2juni 2005. Mijn moeder kon niet meer praten,niks meer zien...Enige wat ik hoorde was haar harde ademhalen.....3juni savonds 9uur  tot rond 4uur,was ik alleen bij haar, de rest was boven in hun slaapkamer...ik bleef bij haar, huilen bidden praten knuffelen met mijn allerliefste dierbaarste moeder.... in de hoop Allah(God) zal haar weer beter maken....Toen was het 4uur in de s'ochtends.En ik ging ook naar boven om beetje proberen te slapen...

4juni 2005 10.00uur sochtends: Een oom van ons die ook bij ons verbleef kwam naar boven,riep mijn naam en zei alleen kom naar beneden meteen... Ik had die nacht droom gehad en zag in die droom een witte kleed,met daaronder iemand die was overleden... en het moment dat mijn oom mij riep, wist ik het meteen... Het is gebeurd, alles is voorbij, heel mijn wereld stortte in.

Mijn allerliefste liefhebbende moeder was overleden en had ons verlaten.

Nu 6jaar later..En alles lijkt nog de dag van gister...Maar het feit is, het zal nooit meer worden als 'gister'.

Kanker: Voor de een, een dagelijks scheldwoord, voor de ander de dood

Meesten van ons denken hier pas aan als zij dit zelf of van dichtbij meemaken.Per jaar overlijden hier ongeveer 4000 vrouwen aan borstkanker.

Mijn vraag aan jullie allen: Alsjeblieft denk aan je medemens.Het leven is veels tekort voor ruzie,oorlog,haat,discriminatie... Heb uw naasten lief zoals alle geloofsboeken ons vertellen( inclusief de Bijbel en de Koran).Maak van je leven het mooiste om samen, met liefde en vrede jegens je medemens

We merken meestal pas alles wanneer het telaat is.Laat het je niet gebeuren.Heb elkaar lief

Dankuwel allen voor het lezen van een belangrijk  stukje uit mijn leven 

 

 

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.