Deze woorden zijn de omschrijving van hoe ik me voel. Onmachtig en gevangen horen daar ook bij. Niets kan er nu anders. Niets kan er nu veranderen. Ik moet op mijn vingers zitten en daar word ik moedeloos van!

Wat kan ik doen? Wat kan ik alleen veranderen hierin? Ik weet het niet! Ik zoek naar oplossingen, maar zoals ze normaal voor de hand liggen, zie ik ze nu niet. Ik ben gefrustreerd! Ik wil mijn verhaal kwijt. Ik voel medelijden en compassie voor mijn geliefden. Zij kunnen ook niets doen. Zij zitten ook gebonden in deze vreselijke situatie. Waarom kan dit toch zo plaatsvinden in deze ontzettend rare wereld? Waarom mag er niet gewoon geluisterd worden naar wat goed is? Normen en waarden kreeg ik mee in mijn opvoeding. Ik voel me trots op mijn ouders dat ze deze taak zo goed hebben volbracht. Dagelijks zijn het deze normen en waarden die mij op de been houden om me te gedragen in deze wereld zoals van mij verwacht wordt. Soms heb je van die momenten dat je dat eens lekker wilt laten gaan. Soms voel je jezelf zo ontzettend boos dat je echt eens iets wilt doen wat niet mag. Iets wat verboden is.

Dan komt mijn grootste vriend de zelfbeheersing om de hoek kijken. Gelukkig laat deze vriend mij nooit in de steek. Ik heb bewezen dat ik deze hulplijn eindeloos kan inroepen op elk moment. Nooit laat die mij in de steek. Gelukkig maar, want de kracht die in mij zit kan enorm zijn! Het ontbreekt me ook nooit aan motivatie. Ook nu niet op zo'n vreselijk verwarrend moment. Niets is minder waar dat ik wel eens in de valkuil stap om mijn emotie opzij te zetten en te gaan handelen. Doen wat anderen van mij verwachten. Ik weet dat dit uiteindelijk een keer tegen mij gaat keren. Dat het mij teveel gaat worden en dat voorkom ik gelukkig door dit heerlijk van me af te schrijven! Beheerst ratelen mijn vingers over het toetsenbord en mijn gedachten dwalen af naar de tekst die op het scherm verschijnt. Warrig misschien, maar tussen de regels door is alle emotie leesbaar en voelbaar voor me. Mijn ervaring is dat ik het op deze manier kwijt raak. De frustratie verdwijnt naar mate ik vorder in het schrijven van dit artikel.

Verdriet komt meekijken en neemt zitting in mijn hoofd. Verdriet om wat anderen wordt aangedaan. Onschuldigen die het niet verdienen en die er niet om gevraagd hebben zijn het slachtoffer geworden van een keuze waar ik machteloos tegenover sta. Ik kan er niets aan veranderen. De pijn die het met zich meebrengt is ondraaglijk voor mijn geliefden. Verdriet houdt ons bezig en verwarren de mooie doelen die we voor ogen hadden . Mooie dingen stonden te gebeuren, maar we zien ze even niet meer. We zijn het even kwijt. Het is gewoon even teveel geworden. Soms kun je dan niet anders dan aan dit verdriet toe te geven. Je kunt niet anders dan de emotie even de baas te laten worden over je lichaam en je geest. Je moet wel. Doe je het niet komt het vroeg of laat gewoon weer terug op je bordje.

Toch blijft het gevoel van gevangen zitten achter in ons lichaam. Gevangen dat we geen uitweg of een oplossing hebben voor deze problemen. De wil om te helpen komt van alle richtingen. Naasten en vriendschappen zijn de dankbare meedenkers. Zonder uitlaatkleppen als deze en mijn schrijven waren de keuzes die ik moet maken moeilijker geworden. Ze waren misschien niet anders geweest, maar het had meer energie gekost. Ik kan het nu delen. Delen is fijn. Delen doet me goed. Ik sta er niet meer alleen voor. De feedback is misschien nog wel de grootste steun die ik me kan bedenken. Het meedenken om een richting te bepalen en om een uitweg te zoeken, ook al is die misschien precies hetzelfde als wat ik zelf denk, is van groot belang. Bevestiging is misschien wel het sleutelwoord voor wat ik zoek. Een klein beetje bevestiging in deze onzekere situatie.

Ik moet op mijn vingers zitten. Dat is misschien nog wel het moeilijkste. Ik ben zo gewend te zoeken naar oplossingen. Ik ben zo gewend om slagen te maken en uitwegen te vinden om een goede duidelijke koers te gaan varen. Dat lukt me keer op keer. Toch sta ik dit keer in een positie waar ik dat niet kan! Dat is zo ontzettend moeilijk voor me! Dat maakt het zo ontzettend ondraaglijk en machteloos! Wachten op wat er komen gaat en toezien hoe het mis loopt is niet iets wat in mijn aard zit. Heel mijn lichaam vraagt om handelen en handhaven. Misschien ben ik de politieagent in mezelf nog lang niet kwijt! Mijn rechtsgevoel en mijn plichtsbesef worden aangesproken bij het ervaren van iets waar ik niets, maar dan ook helemaal niets over te zeggen heb!

Frustrerend! Woedend! Verdrietig! Boos! Machteloos! Moeilijk! Moedeloos ben ik!
Ik ga troost bieden!

Wil je weten waarom de emoties in dit artikel zijn ontstaan? Klik dan op het plaatje van het meisje hierboven...

www.sjoerdjong.nl

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.