Soms kan je om bepaalde redenen boos blijven op iemand, en dit kan uiteenlopende redenen hebben.

23 jaar geleden

In 1987 gingen mijn man en ik de blijde boodschap gaan verkondigen aan mijn ouders en schoonouders: ik was terug zwanger!

Mijn ouders waren in de wolken: een tweede kleinkind! (want in 1985 was de oudste dochter geboren).
Bij mijn schoonouders verliep de verkondiging net iets anders. Mijn schoonmoeder was enorm gelukkig, ze liep over rozen! Maar mijn schoonvader zei niks. Geen proficiat, geen ‘en hoe voel je je?’, niks… Ik begreep er niks van.
Terug thuis gekomen vroeg ik aan Alex: “Wat is er toch mis met je vader? Waarom kan hij niet gelukkig zijn dat hij nog een kleinkind zal hebben? Waarom kan hij ons geen proficiat wensen?”
Eigenlijk was ik er niet goed van. Welke grootouder kon nu niet content zijn met een kleinkind? Ik voelde me misnoegd, ongelukkig, een gevoel van onbehagen dat ik niet kon plaatsen.
In juni 1988 werd onze tweede dochter geboren: een wolk van een baby!

Mijn ouders waren supergelukkig, voor hen was het het vierde kleinkind. Mijn schoonmoeder was supergelukkig en kon haar ogen niet afhouden van het kleine hummeltje. Opnieuw wenste mijn schoonvader ons geen proficiat, maar hij vond het kleine meisje op zich wel leuk. Maar geen gelukwensen. Ik bleef met veel vragen zitten…

In 2000

De dochters groeiden als kolen, het waren en zijn prachtige meiden! In alle opzichten!
Mijn schoonmoeder was reeds in 1998 overleden, mijn papa in maart 2000, mijn schoonvader in mei 2000. Veel te veel ineens!
We moesten het huis van mijn schoonouders leeg maken. Mijn schoonvader was iemand die alles spaarde, maar dan ook alles! Dus je kan je voorstellen dat we heel wat werk hadden. We bleven zwoegen en zwoegen om alle kasten leeg te maken. We deden veel rommel weg, maar alle paperassen heb ik gehouden… alsof het mij werd ingegeven.

In 2002

Kort na het overlijden van mijn schoonvader werd mijn echtgenoot ziek. De diagnose was verschrikkelijk: X-ALD (zie voor meer uitleg mijn artikel over mijn echtgenoot en zijn ziekte). De broer van Alex was ook reeds overleden aan die ziekte op 21-jarige leeftijd. X-ALD is een erfelijke stofwisselingsziekte. Op dat moment had ik aan mijn schoonvader gevraagd of Alex ook drager van de ziekte kon zijn. Maar hij verzekerde me van niet. Hij had navraag gedaan bij professoren en doktoren in verschillende ziekenhuizen en ze hadden hem gezegd dat Alex niks kon overkomen. We waren net gehuwd en in onze wittebroodsweken, dus ik geloofde mijn schoonvader blindelings... Ik stelde me er geen verder vragen bij.
Maar Alex overleed in september 2002 aan de gevolgen van de ziekte. En aangezien het een erfelijke ziekte is zijn mijn beide dochters drager.

Ik was diep treurig, en nog steeds, maar ik ben een vechter. En ik begon alles uit te zoeken in de documenten van mijn schoonvader die ik toen bewaard had. Niks was er te vinden rond de ziekte van mijn schoonbroer, geen enkel verslag, geen ziekenhuisfactuur. Dus ben ik op speurtocht gegaan: bij de huisarts van toen, bij het Universitair Ziekenhuis. En ik heb de verslagen in handen gekregen van mijn schoonbroer. Daaruit bleek dat er aangeraden werd dat iedereen van de familie moest gescreend worden…
Mijn schoonvader wist het dus en zei niks…

Het plaatje klopte

Alsof alle puzzelstukjes op hun plaats moesten vallen, het lukte om het plaatje te doen kloppen. Natuurlijk wilde hij ons geen proficiat wensen met mijn zwangerschap… het kindje kon de ziekte hebben…
Toen ik eenmaal deze link had gelegd werd ik enorm boos op mijn schoonvader die al 2 jaar eerder overleden was.
Hoe kan iemand zo schijnheilig zijn, zo achterbaks? Had hij eerlijk geweest tegenover ons, hadden we een tweede zwangerschap niet overwogen zelfs… De reden waarom hij ons toen niet feliciteerde was zijn angst, zijn ongerustheid,… en met reden! Want beide dochters zijn drager van het foute gen.
Toen de oudste dochter geboren werd wisten we nog niks van de ziekte, want mijn schoonbroer leefde nog. Hadden we toen meer geweten, hadden we eerlijkheid gehad van mijn schoonvader dan was er nooit een tweede kind gekomen.

Blijvende boosheid

Ondanks het feit dat mijn schoonvader nu al 11 jaar overleden is blijf ik boos op hem. Hij mocht zoiets niet voor zichzelf gehouden hebben, de gevolgen waren en zijn veel te groot! Hoe hard ik ook probeer om die boosheid van me af te zetten, hoe minder het lukt! Ik voel me bedrogen. Want uiteindelijk heb ik er heel wat mensen door verloren. En mijn beide dochters zijn veroordeeld zonder dat ze zelf iets in de pap te brokken hebben.

En hoe moet het nu verder?

De boosheid blijft, mijn dochters blijven drager (zij mogen niet op gewone wijze kinderen verwekken), mijn echtgenoot blijft overleden, mijn schoonmoeder wist van niks,…
En ik blijf alleen achter met mijn dochters en met een slagveld…
Er wordt meestal gesproken over schoonmoeders die niet geliefd zijn. Bij mij is het omgekeerd: mijn schoonmoeder was een brave, lieve vrouw die dom gehouden werd. En mijn schoonvader was de “bitch”, als je een man zo kan benoemen.

Maar het leven gaat voort… met vallen en opstaan… en met boosheid…
 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.