Charmaine en Riley zijn in zijn huis. De schapenfarm in de bush. Toch zal ze afscheid moeten nemen van hem. In Nederland heeft ze haar eigen leven.

ZIJ

Ze zat de hele tijd tijdens het eten te dubben hoe ze het hem zou vragen. Maar ze moest het doen. Iets in haar zei haar dat ze bij Marie om toestemming moest vragen. Het zou dan allemaal goed komen.

Ze ziet de verbaasde blik op Riley’s gezicht als ze hem vraagt om haar naar het graf van Marie te brengen. Bij het huis plukt ze wat bloemen om op het graf neer te leggen.

Daar aangekomen vraagt ze Riley om haar alleen te laten. Gelukkig respecteert hij dit. Ze begint een gesprek met Marie en houdt de bloemen nog even tegen zich aan. Ze vertelt Marie van haar leven. Dat ze al zo lang wacht op de ware en dat ze hem hier in Australië heeft ontmoet had ze nooit verwacht. Ze weet dat ze haar plaats in het hart van Riley niet kan innemen maar vraagt haar of ze ook een klein plekje mag hebben? Intuïtief voelt ze aan dat het allemaal goed zit en legt de bloemen neer op het graf.

Dan loopt ze stralend op Riley af en neemt zich voor om volop te genieten van de paar weken die ze nog samen hebben.

Time flies when you have fun. Nou en dat was zeker waar. Ze hebben beiden de tijd van hun leven en Charmaine ontdekt dat ze het leven op de farm helemaal niet saai vindt. Ze vindt het geweldig. De wijde natuur waarin ze uren kan dwalen zonder iemand tegen te komen. De gesprekken met Riley worden steeds diepgaander en ze ontdekken heel veel gemeenschappelijke zaken. Ze houden beiden van boeken lezen. Riley heeft dan ook een uitgebreide bibliotheek. Maar er is nog genoeg ruimte voor haar boeken.
Als al het werk achter de rug is op het einde van de dag kunnen ze beiden relaxen voor het open vuur dat Riley aansteekt bij het huis, samen zitten ze dan knus naar het vuur te staren. Op zulke momenten is het niet nodig om te praten. Ze voelen elkaar uitstekend aan.

Charmaine wordt steeds stiller naarmate de dag nadert dat ze terug moet naar Nederland. Riley heeft nog steeds niet gevraagd of ze bij hem wil blijven. Maar ook hij heeft duidelijk moeite met iets dat hem op zijn lever ligt.

Als ze de laatste avond weer voor het vuur zitten stelt Riley toch eindelijk de vraag. Na zijn betoog valt er een last van de schouders van Charmaine. Riley dacht namelijk dat hij al gevraagd had aan haar of ze bij hem wilde blijven maar had tot nu toe nog geen antwoord van haar gekregen. En nu bleek dus dat zij dacht dat hij niet wilde dat ze bleef. Met tranen in haar ogen vliegt ze in Riley zijn armen en het duurt een tijdje eer ze gekalmeerd is.

Ze moet terug naar Nederland, ze heeft een heleboel zaken die ze af moet handelen. Haar huis moet leeggehaald worden, haar baan moet ze opzeggen en ze moet afscheid nemen van een paar collega’s en vriendinnen.

Het zal al met al nog een maand of drie duren eer ze alles in Nederland achter zich kan laten. Ze verlangt nu al terug naar zijn armen terwijl ze er nog in ligt. Maar ze snappen beiden wel dat alles goed moet worden afgesloten in Nederland.

De reis terug verloopt voorspoedig alleen ze kan er niet zo van genieten als op de heenweg. Op het vliegveld bleven de tranen vloeien en ze kon ze met geen mogelijkheid stoppen. Riley is toen maar weggegaan zodat ze een beetje kon bedaren. Veel heeft het niet geholpen en ze is dan ook blij als ze eindelijk uitgeput in slaap valt in het vliegtuig.

Aangekomen in Nederland valt alles tegen. De grauwe lucht, alles zo kort op elkaar gebouwd, geen ruimte. Thuis voelt ook alles kil aan. Een berg post ligt op haar te wachten en een stapel rekeningen. Ze legt alles aan de kant en besluit dat er iets is dat ze als eerste moet gaan doen.

Ze neemt de bus naar de begraafplaats en loopt regelrecht naar het graf van haar moeder. Het hele verhaal vertelt ze aan haar moeder en ondertussen lopen de tranen over haar gezicht. Als ze klaar is met haar verhaal staat de opluchting op haar gezicht. Ze vindt het erg dat ze haar niet meer geregeld kan bezoeken als ze terug gaat naar Australië maar het zit goed.

Dan begint het moeizame van alle zaken goed afsluiten in Nederland maar dat kan ook morgen.

HIJ

De drie weken zijn omgevlogen met samen rijden, wandelen, veel praten over allerlei uiteenlopende onderwerpen, lezen en werken. Charmaine vertelde me dat ze het heerlijk vind om uren door de omgeving te lopen. Ze zegt dat ze elke dag nieuwe ontdekkingen doet. Toch heeft ze nog geen antwoord gegeven op mijn vraag of ze wil blijven.

De laatste avond is aangebroken en we zitten samen op de veranda. De buiten haard staat te loeien om de kilte te verdrijven en het ongedierte weg te houden. De vlammen teken schaduwen over haar gezicht. Maar dat is niet de enige schaduw. Er is er ook eentje in haar ogen. Als ik vraag of er iets is, ontkent ze zwijgend. Morgen moet ik haar naar het vliegveld brengen. Dan is het te laat. Ik wil weten of ik haar terug zal zien.
Ik schraap mijn keel om haar aandacht te trekken. Die aandacht ligt nu ergens anders vermoed ik. Diep in gedachten staart ze al een half uur in de vlammen. Haar boek ligt dichtgeslagen op haar schoot. Langzaam tilt e haar hoofd op en kijkt me aan.
Ik vraag haar of ze al een antwoord op mijn vraag kan geven. Ze kijkt verbaasd en zegt dat ze niet weet over welke vraag ik het heb.
Nu wordt ik zenuwachtig. Speelt ze een spelletje met me of weet ze het echt niet eer. Daarom vraag ik haar opnieuw of ze al een besluit heeft kunnen nemen over haar terugkomen naar mij. Naar de farm, de stilte.

De verandering is, op zijn zachtst gezegd, verbazingwekkend. Ze lijkt wel op te veren.
Dan springt ze op, vliegt op me af en stort zich bijna in mijn armen. De schommelstoel waar ik in zit kraakt vervaarlijk onder het gewicht dat er bij komt en we kukelen bijna achterover. Ze snikt dat ze zo lang heeft gewacht tot ik die vraag zou stellen. Dat ze bang was dat ik het niet zou willen.
Ben ik nu zo in de war dat ik zelf niet meer weet of ik het wel of niet gevraagd heb?
Het duurt een tijdje voor ze tot bedaren is gekomen. Dicht tegen me aan genesteld zit ze op mijn schoot. Mijn benen slapen bijna maar dat deert me niet. “Ze komt terug” zingt het in mijn hart.

Voorzichtig til ik haar op en terwijl ik het gevoel heb dat mijn benen het onder me zullen begeven,loop ik met haar in mijn armen naar binnen. Samen gaan we op bed liggen en zo vallen we in slaap.

De volgende ochtend wordt ik wakker van de geur van versgezette koffie. Charmaine is al wakker en loopt in een shirt an mij de slaapkamer in. Damn, wat ziet ze er lekker uit.
Ik voel het verlangen naar haar groeien. Jammer genoeg is daar op dit moment geen tijd meer voor. We moeten opschieten om op tijd op het vliegveld te zijn. Vliegtuigen wachten namelijk niet op een enkele reiziger die te laat is door het liefdesspel.

Op het vliegveld is het druk. We staan er wat verloren te wachten op het inchecken van de bagage. De tranen lopen bij Charmaine over haar wangen en willen op geen enkele wijze tot stoppen gebracht worden, Ik opper dat het misschien beter is dat ik wegga.
Zwijgend knikt ze.
Wat is dit een vreselijk moment. Ik moet haar nu achterlaten, eenzaam op dat kale vliegveld. Als ik naar de auto loop kan ik me wel voor mijn kop slaan dat ik zo’n botte boer ben. Het zullen eenzame maanden worden.

Thuis is het stil en leeg. Het lijkt wel of alle kleur verdwenen is. Zelfs mijn trouwe hengst laat zijn hoofd hangen als ik bij hem ga kijken. Ik geef hem een klopje op zijn hals en fluister in zijn oor dat ze terug zal komen. Dat hoop ik tenminste wel.

De weken rijgen zich aaneen. Gelaten doe ik wat nodig is aan werkzaamheden rond en op de ranch. Elke avond spreken we elkaar via de computer. Toch is het lang niet hetzelfde als lekker tegen elkaar aankruipen. Ik voel dat ik steeds rustelozer wordt naarmate de tijd verstrijkt. Charmaine vertelt dat de verkoop van haar huis bijna rond is en dat haar baas een afscheidsfeestje heeft voorbereid. Nog drie weken en dan zijn de drie maanden om. Ik loop rond als een kip zonder kop. Ik heb nog steeds geen definitieve datum doorgekregen wanneer ze aan zal komen. Stel nou dat ze zich toch nog zal bedenken?

Een paar dagen later heb ik een gesprek met de buurman. Hij maakt zich zorgen. In de omheining zit een opening die nog steeds niet gerepareerd is. Hij vraagt wanneer ik van plan ben dat te gaan maken. Het kan me eigenlijk niet zo veel schelen en dat merkt hij aan mijn woorden. Wanneer hij er een opmerking over maakt, ben ik in staat om hem van het erf te slaan. Ik weet wel dat hij het niet kwaad bedoelt, maar ik kan me niet concentreren. Niet zo lang ze niet bij me terug is.

Dan komt buurman met een voorstel. Hij en zijn vrouw nemen opnieuw de leiding van de farm van me over. Mij brengt hij naar het liegveld en voor het eerst in mijn leven ga ik daadwerkelijk het land uit.
Ik ben op pad gestuurd om Charmaine te gaan halen.

Het is een lange vlucht. Moe kom ik op Schiphol aan en het eerste wat me opvalt is de drukte hier. Wat een mensen lopen er rond. Buiten de aankomsthal neem ik plaats in een taxi en geef de man het adres op. Volgens hem zal de rit een half uurtje duren. Onderweg kijk ik mijn ogen uit. De auto’s lijken als een soort trein aan elkaar vastgeplakt te zitten. Overal waar ik kijk staan huizen. Bezorgd vraag ik me af of iemand die gewend is aan de constante stroom van indrukken, zal kunnen wennen aan de stilte van de bush. Dan stopt de taxi in een smal straatje waar de huizen allemaal op elkaar lijken. Ik vraag hem nog of we wel op het juiste adres zijn. Hij wijst naar een bordje met een nummer naast de deur. Daar moet ik zijn.
Van de zenuwen zijn mijn handen klam geworden. Ik betaal, pak mijn hoed en tas en stap uit. Bij verschillende huizen zie ik gordijntjes bewegen. Niet op het nummer waar ik moet zijn.
Ik stap oer het lage hekje heen en loop naar de voordeur. Ik druk op het knopje van de bel en wacht tot de deur open zal gaan. Fingers crossed dat ze thuis zal zijn.
Ik hoor haar lichte voetstappen in de gang. Ik veeg mijn handen nog een keer langs mijn jeans en dan gaat de deur open.

Haar blik zegt meer als duizend woorden.

Reageren?