Charmaine moest terug naar Nederland na een fantastische vakantie in Australië. Daar heeft ze de liefde van haar leven ontmoet: Riley. Een stoere schapenboer uit de bush. Wat gaan ze doen? Is er toekomst voor hen samen?

ZIJ

Met lood in haar schoenen gaat ze na het weekend naar haar werk. Ze wordt ontzettend enthousiast verwelkomd. Ze hebben haar heel erg gemist. En of ze nooit meer zo lang weg wil blijven!
Ze laat het allemaal gelaten over zich heen komen. Ze heeft maar een doel voor ogen en dat is binnen drie maanden terug te keren naar Riley.

Als de drukte een beetje afneemt en iedereen weer aan het werk is klopt ze bij haar baas op de deur. Ze vraagt of hij even tijd voor haar heeft. Als ze plaatsneemt op een stoel gaat hij er gemakkelijk voor zitten en wil eerst weten hoe haar vakantie is geweest. Uitgebreid doet Charmaine verslag en noemt zelfs de kleinste details. Ze stelt het steeds maar uit om over Riley te beginnen. Maar ze heeft haar baas onderschat. Hij had meteen bij binnenkomst door dat er iets was en stelt dan ook direct de vraag waar ze nou mee zit?

Dan bloeit ze helemaal op en vertelt over haar liefde voor Riley en dat ze wil emigreren naar Australië. Ze heeft haar soulmate gevonden in dat verre droge land. Hier is er, buiten haar werk, niks dat haar bindt. Ze heeft geen familie meer. Haar moeder was de laatste schakel met familie. Buiten de verre neven en nichten die nog ergens in het land zijn.

Ze vertelt haar baas dat ze alles hier wil afronden in drie maanden tijd en dat ze dan terug gaat. Hoewel hij het erg vindt dat ze vertrekt gunt hij haar alle geluk van de wereld. Hij ziet gewoon dat ze straalt als ze over Riley verteld. Hij wil wel per se een feestje voor haar organiseren, in de laatste week dat ze nog hier is. Het liefst wilde ze met de stille trom vertrekken maar haar baas staat erop, en dan geeft ze toe. Het zullen toch alleen maar haar collega’s zijn die er komen.

Iedere ochtend chat ze met Riley. Ze mist hem zo erg dat het gewoon pijn doet. Maar ze houdt zich groot en laat daarvan niets blijken. Ze vertelt hem hoe het gaat met de verkoop van het huis en alle kleine dingetjes die ze aan het afronden is. Via Skype kan ze hem toch nog zien, en verlangend legt ze haar vingers tegen het beeldscherm. Zo kort bij en toch zo ver weg.

Tamelijk snel heeft ze toch een koper gevonden voor haar huis. Een leuk jong stel dat zich wil opwerken en graag daar zouden willen starten. Ze gaan naar een notaris en besloten wordt dat ze in het huis kunnen trekken de dag nadat ze weer terug gaat naar Australië. Wanneer dat precies is zullen ze onderling afspreken. Ze willen ook nog een groot deel van haar meubels overnemen tegen een redelijke prijs. En zo zijn beide partijen tevreden.

Vanmorgen kwam Riley niet op de chat. Er spoken meteen van allerlei gedachten door Charmaines hoofd. Zou hij van zijn hengst zijn afgevallen en ergens op de prairie liggen? Of zou hij genoeg hebben van haar en zo langzaam het contact afbouwen? De meest gekke ideeën gaan door haar heen. Maar een heel klein stemmetje binnenin haar vertelt haar dat hij niet zo is. Al die gesprekken waren toch echt! Maar het duiveltje in haar laat ook van zich horen. Ze kan zich niet goed concentreren en belt naar kantoor dat ze vandaag niet komt. Vrijdag is haar afscheidsfeestje en ze wil graag nog iets kopen om aan te trekken. Ze slikken haar smoes moeiteloos. De sleept zich voort. De ene keer heeft haar duiveltje de boventoon en dan weer haar engeltje. Rond een uur of vier gaat de deurbel. Als ze open doet breekt de zon door haar wolkendek. Riley staat voor de deur. Hoe is dat nou mogelijk. Lachen en tranen gaan samen als ze hem om zijn nek vliegt. Ze overlaadt hem met kussen en trekt hem naar binnen. Zonder woorden verliezen ze zich in elkaar en de komende uren zijn ze volkomen van de wereld afgesloten. Als ze dan zijn uitgepraat vertelt Riley van zijn moeizame weken en dat hij niet langer zonder haar kon.
Ze is blij dat ze niet alleen naar haar afscheidsfeest hoeft. En dat ze haar laatste dagen in Nederland samen kan doorbrengen met haar grote liefde. Ze belt meteen naar haar werk en vertelt het grote nieuws aan haar baas. Ze komt deze week niet meer naar kantoor en ze zullen haar en Riley zien op haar feestje.

Ze neemt Riley mee naar alle bezienswaardigheden in de buurt om hem te laten zien dat het toch niet zo klein en vol is als hij in eerste instantie de indruk had. Nu ze samen zijn vliegt de tijd en voor ze het weten is het vrijdagavond. Haar collega’s hebben echt alles uit de kast getrokken om de een Australische sfeer te creëren. Zelfs Riley is onder de indruk. Haar vrouwelijke collega´s zwermen om Riley heen als bijen om een bloem, zo zijn ze onder de indruk van de grote Australische cowboy. Hij blijft beleefd en maakt een praatje maar met zijn ogen volgt hij Charmaine overal. Wat hij wel ziet en wat haar nooit is opgevallen is dat er ook om haar heel wat mannelijke collega’s heen zwermen. De avond is meer dan geslaagd en Charmaine is blij dat ze met Riley naar huis kan gaan.

Ze hebben besloten om volgende week een vlucht terug te boeken naar Australië. Zodat echt de laatste dingetjes zijn afgerond. Ze moet nog iets doen wat haar eigenlijk al een paar weken dwarszit, maar dat doet ze in haar eentje. Als ze naar de uitslag van de test kijkt kan ze haar ogen niet geloven. Hoe gaat ze hem dat nu vertellen? Ongerust omdat ze zolang wegbleef klopt Riley op de badkamerdeur. Als ze opendoet ziet hij haar gezicht maar ook het staafje dat ze in haar hand heeft. Nog voor ze iets kan zeggen neemt hij haar op en zwiert haar door de badkamer. Zo blij is hij. Ze vertelt hem dat ze eigenlijk al in Australië vermoedde dat ze zwanger was maar dat bij thuiskomst en alle drukte om alles te regelen het haar helemaal ontschoten was. Maar nu alles rustiger is viel haar op dat haar kleren niet meer goed pasten en alles knelde en toen viel het haar weer in.

Ze gaan met hun drieën terug in plaats van met zijn tweeën. Een stralende toekomst lacht hen tegemoet.

HIJ

Wauw. Dat is het enige dat ik kan denken als we nahijgend in elkaars armen liggen. Na overladen te zijn met duizend kusjes bij de voordeur heeft ze me de slaapkamer ingesleurd. Onze kledingstukken liggen verspreid over de trap en de overloop. Mijn tas staat beneden nog te wachten. Hopelijk staat hij er nog want ik weet niet eens zeker of we de voordeur n het slot hebben getrokken. Wat ik wel weet is dat, als ik in haar ogen kijk, alle twijfel van de afgelopen weken weggenomen is. Zowel bij mij als bij haar.

Het is al bijna middernacht als we eindelijk wat gaan eten. Ik rammel van de honger en te horen aan de geluiden die uit Charmaines maag komen is dat bij haar ook het geval. We plunderen samen de koelkast en eten alles door elkaar. Vooral de aardbeien smaken me erg goed. Ze vertelt dat dat deze in Nederland de hele zomer vers verkrijgbaar zijn. In mijn hoofd aak ik een notitie dat,wanneer we thuis zijn, ik een stel aardbeienplanten moet bestellen om in de moestuin te zetten. Dan kunnen we elk jaar terugdenken en genieten van dit moment.

Na het stillen van de honger gaan we samen op de bank zitten en praten door tot het licht begint te worden. Ik vertel haar van de onzekerheid die ik de afgelopen tijd gevoeld heb. Dat ik niet zeker wist of ze nog wel achter haar beslissing om naar Australië te komen stond. Over mijn gebrek aan interesse in de schapen en het land sinds ze vertrokken was. En over de aanvaring met de buurman die me daarna bijna het vliegtuig ingeschopt heeft. Over de vlucht valt weinig te vertellen. Ik heb geprobeerd film te kijken en een boek te lezen maar kon mijn gedachten nergens bij houden. Van ellende ben ik een praatje met mijn buurman gaan houden. Daar had ik binnen de kortste keren spijt van als haren op mijn hoofd. Wat een zeikerd deze vertegenwoordiger in balpennen.
Om er van af te zijn heb ik mijn hoed over mijn ogen getrokken en ben in slaap gesukkeld. Over die dromen hoef ik niet veel meer te vertellen. Die heeft ze net meer dan waargemaakt.

Zondags belt ze met haar baas om te vertellen dat ze deze week niet meer op haar werk zal verschijnen en dat ze een verrassing mee zal nemen naar haar afscheidsfeestje. Terwijl ze dat in het voor mij onverstaanbare taaltje door de telefoon brabbelt, geeft ze mij een dikke knipoog. Ze straalt alleen maar en als ze opgehangen heeft zegt ze alleen maar: geregeld.

Die week gebruiken we om iets van Nederland te zien. Ze sleept me langs de bollenvelden die er nu wat raar uitzien in vergelijking met de foto’s die ze heeft laten zien van de bloeiende tulpen. We bezoeken de Zaanse schans met de karakteristieke oude huisjes, Paleis het Loo, de Apenheul en dwalen door de grotten in Limburg.
Aan de ene kant is het heel vermoeiend, maar aan de andere kant een mooi afscheid voor haar en een kennismaking voor mij met dit mooie landje.

Dan is het vrijdag. De dag van haar afscheidsfeestje.
Ze heeft een mooie jurk aangetrokken, haar haren losjes opgestoken en een klein beetje make-up aangebracht. Ze ziet er prachtig uit. Wat al die anderen vanavond niet zullen weten is dat ze er prachtige lingerie onder aan heeft getrokken. Dat belooft nog wat.

Om half negen komen we aan bij het zaaltje waar het feest gehouden zal worden. Het staat er vol met auto’s en het is al aardig druk. Van alle kanten komen mensen aanlopen om haar te verwelkomen en ik krijg van iedereen beleefd een hand. Ik zie een aantal van haar vrouwelijke collega’s naar haar knipogen als ze een zijdelingse beweging met hun hoofd naar mij maken. Een glimlach en een warme gloed trekken tegelijkertijd over mijn gezicht.
Het zaaltje en de achterliggende tuin zijn in een Australische sfeer gebracht. Er staan barbeques te roken onder de bomen en de drank is niet om aan te slepen. Het is een zeer warme avond en vooral het grote erschil in de warmte met thuis valt me op.

Wat nog meer opvalt is het aantal mannen dat rond Charmaine zwermt. Als ik naar haar toe wil lopen wordt ik door de zoveelste opdringerige dame tegen gehouden. Ze willen allemaal weten hoe het leven tussen de schapen is. Naarmate de drank nog rijkelijker gaat vloeien worden zij opdringeriger en sommige omen zo dicht tegen me aan staan dat ik het er benauwd van krijg.

Eindelijk sta ik naast mijn meissie. Ik sla een arm om haar heen en geef haar een kus in haar nek. Op mijn stelling dat er toch wel heel aantrekkelijke mannen rondlopen kijkt ze verbaasd en vraagt wie ik bedoel. Met mijn hoofd wijs ik er een aantal aan. Ze lacht en begint me hun onhebbelijkheden op te noemen. De één heeft veel last van darmgassen, de ander versiert alles wat los en vast zit. Die met die grote neus heeft die neus niet voor niets zo. Die peutert er steeds in en zie je die man met die grote oren? Die heeft een toupetje dat scheef gaat staan als hij zich boos maakt. Zo weet ze van iedereen wel iets te zeggen.

Aan het eind van de avond houdt haar baas een emotionele toespraak. Gelukkig grotendeels in het engels zodat ik het ook kan volgen. Als afscheidscadeau krijgt ze een grote mand met puur Nederlandse dingen om mee te nemen naar huis. Wat klinkt dat fantastisch dat zelfs haar baas al mijn huis, haar huis noemt.

Na die vrijdag hebben we nog een paar dagen om de koffers in te pakken en de laatste dingen weg te brengen. Als laatste gaat ze bij haar beste vriendin langs om afscheid te nemen. Ik laat haaralleen gaan omdat ik voel dat dat beter is.

Als ze thuiskomt gaat ze de badkamer in.
Ze blijft wel erg lang weg en ik klop op de deur. Ik moet weten of er iets aan de hand is. Ze zal toch niet op het laatste oment kode voeten hebben gekregen en alles afblazen?
De deur is open en zachtjes druk ik de klink naar beneden.
Daar zit ze, op de deksel van het toilet met een raar staafje in haar handen.
De blik in haar ogen vertelt me genoeg en ik vraag haar alleen hoe lang nog.
Volgens hara berekening is ze nu vier maanden zwanger.
Over vijf maanden zullen er dus zachte geluidjes opklinken uit de babykamer die ik meteen in orde kan gaan maken…..

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.