Opnieuw een verhaal geschreven door Marion en mijzelf. Dit keer een zij en hij verhaal. Het is dus hetzelfde verhaal maar vanuit het oogpunt van haar en hem. Veel leesplezier.

Haar verhaal

Haar hele eettafel lag bezaaid met vakantiefolders. Al jaren droomde ze van een vakantie naar een super de luxe zongebied. Mexico trok haar wel, maar Egypte was qua cultuur ook een prachtig land. In Mexico lag het vochtgehalte veel hoger dan in Egypte. In Egypte was het niet te harden in de zomer.
Jaren had ze hiervoor gespaard en ze wilde kosten nog moeite sparen om haar droomvakantie te realiseren.

Even dacht ze er nog over om haar beste vriendin mee te nemen, maar bij nader inzien wilde ze dit avontuur helemaal alleen aangaan. Niemand had er vertrouwen in dat zij dit zou kunnen volbrengen. Dat ze er het lef niet voor had.

Ze was inderdaad nog alleen, en ze was al 36 jaar. Geen banden met kinderen of broers en zussen. Ze was enig kind. Wat haar had doen besluiten om nu de stap te zetten was het feit dat haar moeder vorige maand plotseling overleed. Ze had gelukkig niet hoeven lijden. Tijdens de wekelijkse boodschappen was ze in elkaar gezakt en terwijl ze naar het ziekenhuis werd gebracht, was ze overleden. Charmaine had nooit op tijd bij haar kunnen zijn. Ze kreeg een telefoontje op haar werk dat haar moeder was overleden en dat ze haar nog kon bezoeken in het mortuarium van het ziekenhuis, morgen zou ze overgebracht worden naar het plaatselijke uitvaartcentrum.

Nu, een maand later, waren de scherpe kantjes van haar verdriet iets gesleten. Haar vader was 10 jaar eerder overleden. Met haar moeder had ze samen een geweldig leventje gehad. Ze waren echte vriendinnen. En Charmaine had haar moeder beloofd dat, als er iets met haar zou gebeuren, zij van het leven zou gaan genieten. De wereld gaan verkennen. Andere mensen en culturen leren kennen. Doordat haar moeder afhankelijk was van nierdialyse hadden ze samen deze reizen niet kunnen ondernemen. Ze zouden samen ontzettend genoten hebben.

Snel zet ze deze sombere gedachte van zich af en buigt zich opnieuw over de folders. Zes weken van totale vrijheid! Ze snakte er ontzettend naar.
Er ligt ook een folder van Australië tussen. Een geheel verzorgde rondreis door dit prachtige land leek haar super om te doen. In totaal zou de rondreis drie weken duren en dan zou ze nog wat tijd hebben om lekker te relaxen aan het strand. Waar precies dat wist ze nog niet, maar er waren genoeg plekjes die hiervoor in aanmerking kwamen.

Op het werk vonden ze het geen probleem als ze zes weken verlof opnam. In de 10 jaar die ze nu voor hen werkte, had ze in al die tijd nooit misbruik gemaakt van situaties en de keren dat ze zich ziek moest melden waren op 1 hand te tellen. Ook de verstandhouding met haar bazin was gewoonweg ontzettend goed.

Haar innerlijke roept haar toe dat ze nu toch echt even aan zichzelf moet denken. Onwillig staat ze op van de tafel om toch maar snel even iets te eten te maken voor zichzelf. Nu ziek worden zou haar echt niet uitkomen.

Haar vakantie is gepland voor eind augustus en zal duren tot in oktober, de beste tijd om iets te ondernemen. Het is dan lente in Australië. Nog niet te heet om deze hele onderneming te plannen.

Haar gedachten blijven maar doorgaan terwijl ze een lekker biefstuk met champignons bakt. Ze neemt er wat puree bij en maakt een slaatje klaar. Hiervan kan ze echt smullen. Een lekker wit wijntje erbij en ze is klaar om haar innerlijke mens te versterken.
Een folder spreekt haar zeer aan. Een echte cowboy met hoed en gebruinde armen staat op de voorkant van de folder. Ze droomt er helemaal bij weg.

Zijn verhaal

Al woon ik hier al mijn hele leven, het landschap blijft me verbazen. Elke dag weer. Van de stoffige wegen tot de bergen met hun specifieke kleuren. De baaien met de prachtige koraalriffen. De woest beukende golven die met regenboogkleuren uiteenspatten tegen de rotsen. De kabbelende beekjes met soms een waterval.
Ik heb het allemaal gezien.
Maar het meest voel ik me op mijn gemak hier in de wildie.
Het leven in de scrublands is niet altijd makkelijk. Maar mijn schapen zijn gek op het helmgras dat hier zo hard groeit. De kudde van zo’n drieduizend dieren is niet de grootste in de regio. Maar het zijn er voor mij zat om me van een goed inkomen te voorzien.
Alle rekeningen worden op tijd betaald en ook als het scheerseizoen aanbreekt, staan de scheerders in de rij. Ze weten dat het bij mij boter bij de vis is.
Het grootste gedeelte van de dag ben ik bezig om de schapen te behoeden voor aanvallen van de Dingo’s. Deze afstammelingen van de Indische wolf zijn klein en snel. Met hun amper 20 kilo en lenige lichaam zijn ze snel en wendbaar. Ik heb wel eens geprobeerd om er één te vangen en als huisdier te houden. Maar de roep van de wildernis blijft te veel trekken.
Laat die beesten zich bezig houden met de konijnen die hier veel te veel rondlopen. Als ze maar van de schapen afblijven. Vorige week ben ik in één nacht wel vijftig van mijn mooiste ooien kwijtgeraakt aan een groep die rondtrekkende wilde honden.

Vorig jaar is er een groep afgemaakt. Dat was de groep die twee weken gevoerd werd door een stel van die onnozele toeristen. Och wat was het leuk dat de wilde honden dicht bij hun kamp kwamen. De resten van hun barbecue werd voor hen neergegooid. Nadat de groep toeristen vertrokken was, had de groep geen zin om te jagen en ging bij de locals bedelen voor eten. Om dat ze daar niets van kregen werden de dieren agressief en vielen aan. Nog een geluk dat er alleen gewonden zijn gevallen. Als die beesten door het dolle raken kunnen ze gezamenlijk makkelijk een mens doden.

Mijn vosbruine hengst staat ongeduldig op me te wachten. Met zijn hoeven schraapt hij over de zanderige bodem van de kraal als hij me aan ziet komen met het zadel. Ook hij heeft er zin in om de vlakte op te gaan. Ik klim over het hek en klop hem zachtjes op de flanken.
‘Rustig aan ouwe jongen. You know the drill. Eerst je zadel er op.’
Stok stijf staat hij daarna. Tevreden kauwend op zijn bit staat hij te wachten tot ik alle riemen bevestigd heb en het zadel goed vast ligt.
Wanneer ik het hek van de kraal losmaak komt hij in beweging. Snel slinger ik me in het zadel en zodra hij de druk van mijn benen voelt gaat hij over in een rustige galop. Hij weet dat, zodra we de vlakte bereiken en de schapen in zicht komen, de snelheid opgevoerd mag worden. Hier op het met kreupelhout omgeven pad doen we het rustig aan.
Voor ons springen twee reuzenkangaroe’s de weg over. Het mannetje met zijn rode kleur is duidelijk zichtbaar. Hij is dan ook veertig centimeter hoger als het vrouwtje dat meer grijzig van kleur is. Hij met zijn tachtig kilo is imposant, zij met één meter hoogte en vijfendertig kilo lieflijk om te zien.

Zou het voor mij ook nog eens weggelegd zijn om hier rond te lopen met een vrouw aan mijn zij. Het was al weer zo lang geleden dat ik hier met mijn vrouw liep. We waren nog jong. Net achttien en al getrouwd. We kenden elkaar van kinds af aan en wisten dat we voor elkaar bestemd waren. Niemand keek dan ook gek op dat we zo jong in het huwelijksbootje stapten. Het duurde een jaar.
Toen werd ze ziek.
Binnen een week teerde ze weg van een vrolijke jonge vrouw tot een kasplantje. Twintig kilo gewicht was ze kwijtgeraakt. Een infectie van haar hart. Nog een week later stond ik aan haar graf. Mijn god, wat heb ik van die vrouw gehouden.
Drieëntwintig jaar lang ga ik elke zondag naar haar graf om bloemen neer te leggen.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.