Ik heb nog de kippenvel op mijn armen staan, wat ik net toch heb meegemaakt. Brr... ik zit hier helemaal te rillen. En dit komt niet door de kou...

Bloed sporen in de sneeuw:

Ik heb het altijd een zielige man gevonden. De manier waarop hij naar je kijkt. Echt op zo'n manier dat hij eenzaam is. Niemand heeft hem ooit buiten gezien, altijd zit hij maar achter dat grote woonkamer raam te staren naar de voorbijgangers. Hij heeft geen vrouw en geen kinderen, en woont daar helemaal alleen. Zijn tuin ziet eruit of er in jaren niets aangedaan is, net zoals de buitenkant van zijn huis.

Op straat wordt er veel over hem gesproken, er gaan verhalen de ronde dat hij een kamer vol trofeeën heeft. Maar geen normale bekers, maar mensen vingers, handen, hoofden, ogen, oren en andere ledematen. "Iedereen die daar binnen is geweest, komt er niet levend uit."  hoor ik de roddeltante van het dorp zeggen. Verschrikkelijk mens, wat weet zij er nou van. Ze staat ook nog eens midden in het winkel pad zodat ik er niet langs kan.

"Ik ga naar hem toe, en vraag of ik ergens mee kan helpen." Zeg ik zo stoer mogelijk tegen de roddeltante. Eigenlijk sta ik te beven op mijn benen, want wat als hij echt een moordenaar is. Dan kom ik ook niet meer levend naar buiten. Ik denk hier verder maar niet aan, en denk gewoon dat het een eenzame man is. Die aanspraak nodig heeft.

Ik laat mijn boodschappen kar in de winkel staan, en ga zo snel als ik kan naar de man toe. Hoe eerder je een eenzaam iemand kan helpen des te beter zeg ik tegen mezelf. Al is het alleen maar om mezelf moed in te spreken.

Het is in de tussentijd flink door gaan sneeuwen en mijn nike's kraken als ik door de sneeuw loop. Als ik achter me kijk, zie ik  verder niemand buiten. Het enige wat overgebleven is zijn mijn voetafdrukken. Ik ben gearriveerd bij zijn huis, nogmaals kijk ik achterom nog steeds niemand. Zou ik iemand bellen om te laten weten waar ik ben. Ik zoek in mijn jaszak naar mijn mobiel. "Nee he... die ligt nog op de oplader. Dan ga ik maar zonder iemand te waarschuwen." Zeg ik tegen mezelf.

Ik loop het pad van de man op, en voel mijn knieën knikken als ik voor zijn deur sta. Mijn vinger beeft als ik aanbel. Maar er doet niemand open, ik loop terug het pad op en kijk door het raam. Hij is er niet, tenminste hij zit niet in zijn stoel. Ik loop terug naar de deur en bel nogmaals aan, het geluid van de bel wordt verstoord door een angstaanjagende gil. Ik voel mijn arm haren omhoog gaan. Nog een gil, een vrouw. Het klinkt als een jonge vrouw. Toen werd het stil, er werd niet meer gegild. Ik hoorde helemaal niets meer. 

Door het deur raam zag ik de lamp aanspringen, ik liep snel het pad af en ging om de hoek van de muur staan. Ik hoorde hoe de voordeur krakend open ging, en zag hoe de man naar buiten stapte. Hij keek in het rond. Het was donker buiten en er was niemand. Gelukkig zag de man mij ook niet. Hij liep terug naar binnen, maar sloot de deur niet. Hij was nog geen halve minuut binnen of hij kwam terug naar buiten, in zijn handen had hij twee benen, met daaraan de romp van een vrouw. Het was een mooie blonde slanke meid van een jaar of 17 met een jasje van de thuiszorg aan. Hij tilde haar niet, maar sleep haar door de witte dikke laag sneeuw mee naar buiten. 

Er bleef een rode bloed streep achter in de sneeuw waar de man met het meisje had gelopen. En toen zag ik waar de rode bloed streep vandaan kwam, het meisje had een diepe snee in haar keel. Hij zou haar toch niet? Zou dat de gil geweest zijn die ik gehoord heb. Ik voelde hoe mijn maag zich omdraaide aan de gedachten wat hij met haar gedaan heeft. De verhalen die de roddeltante vertelde waren dus echt waar. Je komt niet meer levend buiten als je bij hem binnen bent geweest. Een gevoel van angst overviel me  en ik voelde hoe de tranen over mijn wangen rolde. Zo'n jong meisje hoe kon hij dat doen, wat moeten haar ouders nu wel niet denken. 

Hij liep naar een auto verderop in de straat en legde het meisje daar op de grond, hij liet haar achter in de sneeuw. In de witte sneeuw die vervuild werd met bloed dat uit haar nek stroomde. Op de terug weg veegde hij de bloed sporen uit. Ik moest weten wie ze was zodat ik haar ouders kon waarschuwen en de politie, ik moest naar haar toe, want kon haar niet zo alleen achterlaten. Nu was mijn kans, ik raapte al mijn moed bij elkaar en rende naar het meisje toe. Haar gezicht lag naar me toegedraaid maar ze keek me niet aan, het enige wat ik zag waren twee zwarte gaten waar eerst haar ogen hadden gezeten. Voordat ik kon gillen schrok ik wakker, het was alleen maar een nachtmerrie.

Ik hoop dat ik vannacht beter slaap. En jullie natuurlijk ook een goede nachtrust gewenst.

Liefs,
Sabrina

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.