Wij werden gedropt. Gedropt in een nacht met dikke mist. Het werd een lange tocht. Een naar onze maatstaven zware tocht.

Mijn survivalkamp

Tijdens mijn studie gingen wij op survivalkamp. Onze eerste oefening was goed te doen. Met een klein budget moest er gezorgt worden voor het eten. We verdeelden ons in groepen, rekenaars, boodschappers, kok's, tafeldekkers en opruimers. Iedereen kreeg een plekje naar zijn kwaliteit. Iedereen was tevreden en er werd een lekkere maaltijd bereid en genoten.

De volgende dag. We kregen wat puzzels te doen. 3 boomstammen met 3 banden. Breng de banden allemaal naar de andere boomstam maar ................? Ik bekeek het op een afstand en zag de oplossing. Er waren er al een aantal die druk in de weer waren met de banden. Ik wilde de oplossing vertellen. Maar in de hectiek en in de chaos verloor ik het contact. Ik liet ze gaan en observeerde.

's-avond gingen we op survival. Een dropping waarvan twijvelachtig was of het wel door moest gaan vanwege de mist. We kregen tonnen, balken en touw mee want het was best mogelijk dat we onderwerg een vlot nodig hadden.

Een dropping in dichte mist

Na te zijn gedropt en 50 meter te hebben gelopen, liepen we al meteen tegen een sloot aan, een brede sloot. We zagen door de mist alleen maar die sloot voor ons, niet wat er achter was niet wat links of rechts van ons was. Een stukje liepen we opzij, een stukje om ons heen onderzochten we. We moesten naar de overkant in onze beleving. Er werd gepoogd om een vlot te bouwen. We lieten hem te water en het werd uitgetest. De eerste mede survivelaar was nat. Het vlot er maar weer uit en al het materiaal weer los gehaald en verdeeld. We hadden een nieuwe oplossing.

We begonnen ons te strippen tot op de onderbroek. De diepte van de sloot was te doen. Met het vlot op onze schouders, kleren in de hand, dwars door het water.

Het was een fijn begin van onze tocht. Zo in de mist en nu al doorweekt. De mist speelde ons de hele avond parten. We liepen langzaam verder niet wetend en niet kunnen zien wat ons te wachten stond.

We waren in een weiland vol met Pinken beland. Jonge 1-jarige runderen. Een mede-student kon ons dit vertellen. Ze vertelde ook dat we bij ze weg moesten. De dieren zijn erg nieuwsgierig. Zijn er bij de Pinken bij. We mochten hun niet onrustig maken. We draaiden om en liepen weer terug. We bevonden ons midden in een weiland omringt door een sloot. Wij waren die sloot overgestoken. Maar die Pinken kwamen hier niet door de sloot. Er moest een uitweg zijn. We kwamen langs onze oversteekplek en liepen nog een aantal meters verder. Ja daar was het, hier kon je het weiland inkomen en weer uitgaan, zonder een sloot te hoeven doorwaden.

Na lange omzwervingen door meerdere weilanden, kwamen wij uit bij een weg. Een weg met richtingaanwijzers. Wat waren die welkom. Het was geen goed nieuws wat er stond. We waren ver afgedwaald, maar wisten in ieder geval weer waar we naar toe moesten. Al het materiaal van het vlot mee zeulend, zette we de pas er in op de goede weg. Maar het was echt nog een lange weg. We waren al nat, moe en toch ook wel ontdaan en angstig door het weinige zicht dat we hadden. Er begonnen mensen te sjokken, ook die moesten mee. Het trekken en het dragen werd zwaarder voor degene die nog konden. Niet alleen moest je meer zelf verder gaan, je moest ook nog motiveren, opppeppen. Sommige trokken zich terug in hun zelf, de ene voet voor de andere. Anderen begonnen te sjokken en te klagen. Gelukkig waren er ook die bleven motiveren en de pas erin hielden.

De mist trok langzaam weg, het ochtendgloren aan de hemel.

De richtingaanwijzers hielpen ons naar ons kamp. Waar we werden opgewacht. Door mensen die al heel lang op ons stonden te wachten. Het overige kamp sliep en werd wakker. Wij konden eindelijk liggen.

Was onze opdracht mislukt. Nee absoluut niet. De opdracht was terug te komen met alle personen en al het materiaal wat we mee hadden gekregen. We hebben de opdracht op een moeilijke manier volbracht, maar niet minder leerzaam. We keken op de kaart wat was er fout gegaan? Onze eerste snelle beslissing, we sloegen rechtsaf in plaats van linksaf. We kwamen bij de sloot en gingen onze gekozen weg verder. Niet even bezinnen of we niet een andere richting in moesten slaan.

Het had een tocht moeten zijn van 2 uur, wij hebben er 8 uur overgedaan.

Als beloning mochten we de ochtend in ons bed blijven liggen.

Ook nu ben ik bezig met een lange tocht, maar ik weet, ik kan het volbrengen. Ik kan motiveren, ik kan oppeppen, ik kan de pas erin houden. Dit keer motiveer ik mezelf, pep mezelf op en houd de pas erin.

Ik heb nog veel meer geleerd in dit kamp maar daar kom ik nog op terug, want als ik terug denk aan deze tocht dan ben ik opnieuw