Waar zijn onze kinderen gebleven? Als ze luidruchtig zijn krijgen ze de diagnose adhd, als ze te rustig zijn krijgen ze diagnose autisme. Wie mag er deze dagen nog echt gewoon kind zijn?

Kinderogen

 

Twee grote kinderogen
kijken me doordringend aan
en stellen me de vraag
wil jij nu met ons verdergaan

Twee grote kinderogen
Zo vol liefde, en zo zacht
nee, geen mens kan daar
zomaar aan voorbij gaan

 

Twee grote kinderogen
Herinneren je keer op keer
aan wie we ooit waren
en altijd zullen ZIJN

Twee grote kinderogen
Is al wat er is
Maar geven je alle antwoorden
op de vragen die je hebt

 

Twee grote kinderogen
Nog nooit hebben ze mijn hart
zo intens geraakt

Twee grote kinderogen
Ja ik ga met je mee
en dank je voor alles wat je me laat zien.

 

Hoe lang is het voor de meeste van ons geleden, dat we ons onbekommerd als een kind konden reageren. Zonder ons druk te maken hoe of wat een ander van ons gedrag vond. We haalden kattenkwaad uit en als we betrapt werden, kregen we een flinke tik tegen onze broek en werden naar bed gestuurd. We bouwden hutten, en speelde vader en moedertje. We klommen in bomen, we gingen belletje trekken en lachten omdat de ouderen boos op ons reageerde. We gingen naar school, en ja er waren vakken die ons niet interesseerde, waar we de klas op stelten probeerde te zetten, maar dat duurde nooit lang, als de meester met zijn liniaal je een tik gaf, of als je in de hoek van het klaslokaal moest gaan staan. Na schooltijd ging je bij vriendjes spelen, of je bleef nog even lekker met een groepje hangen. In ieder wijk waren er speeltuinen, waar we ons lekker uit konden leven, er was de soos, waar we konden dansen, film kijken, onze creativiteit konden uiten.

Onze speelattributen waren elastiek, touwtje springen, hinkelen, klapperpistolen, tollen. En ja als we ons hadden gedragen was er ’s avonds tijd voor een spelletje mens erger je niet of we mochten na een kinderprogramma kijken op tv, zoals mijnheer de uil, ti ta tovenaar, Bassie en Adriaan, of Oom Willem met zijn broodje poep. Het is nu 2011. En soms vraag ik me af waar zijn die kinderen van toen gebleven. Daar wij nog speelde met het touwtje springen, lopen de kinderen nu rond met een mobiele telefoon. Daar wij hutten bouwden, lopen ze nu stoer rond met een sigaret of joint in hun handen. Daar wij een spelletje aan tafel speelden, zijn er nu de gamemachines. Daar wij een kinderprogramma keken met het woordje broodje poep, zijn er nu de New Kids  en vliegen de woorden, neuken, hoeren,en kut van de tv af. En dan vragen we ons af hoe het komt dat de jeugd van tegenwoordig geen respect meer heeft voor anderen?

Wat is er in de jaren veranderd?. De tv nam de taak van oppas over, omdat beidden ouders een fulltime baan hebben. Op hele jonge leeftijd worden kinderen om 8 uur ’s morgens in dagverblijven gedumpt en rond 6 uur ’s avonds weer opgehaald. ‘’s-Avonds moet er nog van alles gedaan worden,moeten er sociale contacten onderhouden worden, dus hebben we ook geen tijd ons bezig te houden met wat er bij onze kinderen spelen.
Zelf hebben we vaak niet geleerd om hoe we met onze gevoelens en emoties om moeten gaan. Dus herkennen we dit ook niet in onze kinderen. Het is pas in de laatste jaren dat er steeds meer informatie vrij komt over hooggevoeligheid, hoogbegaafdheid. Het kreeg namen als indigokinderen, nieuwetijdskinderen, kristalkinderen, en regenboogkinderen. Deze kinderen werden als “speciaal” gezien, met paranormale gave’s, en vaak ook op een speciale manier behandeld. Er kwamen cursussen zoals kinder reiki.

 

Echter een hele grote groep van deze kinderen vielen buiten de boot. Hun overgevoeligheid wordt gezien als een ziekte, en het krijgt namen als Adhd, Add, pdd-nos. In plaats van het zoeken naar en vinden van de oorzaak voor het duidelijke probleem, geven we de kinderen middelen gebaseerd op amfetamines, die ervoor zorgen dat ze gemakkelijker gemanipuleerd kunnen worden en binnen het normale schoolsysteem, of soms zelfs buitengewoon onderwijs, passen.

In een Belgische onderzoek is gebleken dat in een in een bepaalde provincie (West-Vlaanderen) worden 12 tot 13% van de jongens tussen 8 en 11 jaar oud, psycho stimulantia gegeven (gelijkaardig aan amfetamines) om het gedrag van deze luidruchtige en onhandelbare kinderen beter onder controle te kunnen houden of om hun gebrek aan aandacht aan te pakken. Er zijn rapporten over het feit dat in sommige schoolklassen tot de helft van de kinderen onder de invloed van Psycho simulanten middelen staan.ADHD is een hoogst omstreden stoornis, in diagnose en in behandeling. Er worden vragen rond gesteld of het eigenlijk wel een stoornis is, aangezien het nog niet bewezen is een eigenlijke medische ziekte te zijn. De symptomen die men gebruikt in de diagnose bestaan echter wel, zowel op korte als op lange termijn. De draagwijdte en de oorzaak zijn nochtans minder duidelijk, deze
kunnen merkbaar het resultaat zijn van talloze verschillende oorzaken zoals te
veel geraffineerde suikers, voedingsadditieven of te weinig essentiële vetzuren
en mineralen, maar niet alleen voeding, ook gifstoffen in de omgeving, vergiftiging door kwikzilver en lood, en allergieën kunnen gedrag en schoolprestaties beïnvloeden en lijken de symptomen te zijn van wat men noemt ADHD. Bij andere kinderen kunnen de symptomen veroorzaakt zijn door onderwijs dat niet aangepast is aan waar het kind nood aan heeft.

 

Statistische verdeling per leeftijdscategorie.

Leeftijden van kinderen bij wie ADHD gediagnosticeerd werd: 

1 t/m 5 jaar 5%
6 t/m 8 jaar 22%
9 t/m 12 jaar 35%
13 t/m 18 jaar 22%
19+ jaar 16%

Zelfs maatschappelijk werkers en leerkrachten zouden het kunnen bewerkstelligen dat een kind zo  wordt bestempeld, ook al worden ze gewoonlijk zo bestempeld door schoolpsychologen of huisartsen, welke er vaak niet in slagen om de werkelijke oorzaak van het wangedrag of ongemak van het kind te bepalen. Door een algemeen tekort aan informatie onder professionelen rond gedragsproblemen en
hun mogelijke oorzaak, worden problemen die te wijten zijn aan onderwijs, slechte voeding en andere factoren niet op een degelijke manier onder de loep genomen.  Kinderen worden bijgevolg, als resultaat van farmaceutische en psychiatrische marketing, psychostimulante middelen voorgeschreven om de
zichtbare symptomen onder controle te houden. Vele van deze kinderen zouden meer geholpen zijn met een degelijk medisch onderzoek, waarna hun eigenlijke medische toestand zoals allergieën of ondervoeding zouden kunnen aangepakt worden, terwijl nog anderen meer zouden geholpen zijn binnen het onderwijs zelf. Dit zou kunnen gebeuren door privé-lessen, het ophelderen van misbegrepen woorden die de kinderen in een mysterie lieten over dat bepaald onderwerp, en het onderwijzen van kinderen op een juiste gradient.

We voeren met z’n allen discussies over rookbeleid, drugsbeleid, alcohol gebruik, terwijl miljoenen kinderen wereldwijd volgestopt worden met Ritalin,of andere aangewante verdovende middelen. We zijn nu zover gekomen dat we niet alleen zelf vergeten zijn hoe het was om kind te zijn, maar van onze kinderen robotten maken die reageren als volwassenen zodat ze productief in onze maatschappij passen. Een taak voor nederlandbeter is dan ook, laat kinderen weer kinderen zijn.  Laten we het schoolsysteem aanpassen aan de behoefte van de kinderen. Laten we zorgen dat er gezonde voeding beschikbaar is, zonder allerlei toevoegingen die invloed hebben op het lichamelijke en geestelijke gedrag. Laat kinderen eindelijk weer gewoon kinderen zijn.

Copyright Nederland2011@Gerda Verstraeten

http://www.stemmenhoren.com

http://chayenna.jouwpagina.nl

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.