De psycholoog. Ik speel voor psycholoog, ik ben voer voor een psycholoog en ontmoette vandaag iemand die ook even mijn psycholoog was.

Hoe komt het toch dat sommige mensen elkaar treffen.

Een aparte ontmoeting, een bijzonder gesprek. Door toeval of het lot ik laat het dit keer in het midden. Ik verzeilde opnieuw in een  gesprek, ik lijk wel een magneet. Op een of andere manier trek ik bijzondere mensen aan en stoot ze soms af. 

Ik liet mij lezen had behoefte aan een luisterend oor. Dit keer trof ik iemand die ook goed tussen regels door kon lezen. Hij stelde me rake vragen, ik antwoorde en groeide verder. Hij was mijn psycholoog en mijn luisterend oor.

Ik vroeg hem ook zijn boek open te slaan. Het was een verrassend boek, waarvan ik even een hoofdstuk kon lezen. Ook hier behoefte aan een luisterend oor ik wilde graag luisteren.

In een artikel op xead, las ik dat oren je hele leven door groeien, misschien kan je dus ook steeds beter luisteren?

Ik speelde vervolgens voor psycholoog. Vanuit mijn ervaringen van het afgelopen jaar probeerde ik raad te geven. Mijn grootste raad was, lees mij niet meer. Een keuze al bepaald maar past niet in mijn geloof. Door mijn dromen ging er iemand dromen. Ik werd onrustig van mijn dromen wil dat een ander niet aandoen. Leef in het hier en nu.

Een weg die is ingeslagen, je mag er van afwijken, maar volg je eigen hart. Een keuze die is gemaakt, als jij die in je hart voelt blijf er dan bij.

Ik heb  nooit beseft dat mijn artikel over een positieve scheiding ook anders gelezen kan worden. Gelezen kan worden als een goede optie om te stappen uit je huwelijk. Om een beeld te zien die ook zou kunnen. Ik heb het geschreven voor mensen die zeker weten al te gaan scheiden. Om te laten zien hoe je het dan alsnog kan laten werken voor de kinderen. Maar de grootste wens van een kind is en blijft papa en mama samen in een huis. Opeens was ik bang dat ik iemands keuze ging bepalen. Misschien dicht ik me nu wel te veel eer toe.

Maar ik wil toch toevoegen.

Ik geloof nog steeds in zorg eerst voor jezelf dan kan je een ander helpen. Maar zorg eerst voor je huwelijk probeer het te redden, lukt dat niet zorg dan voor een goede scheiding. Kan je je neerleggen bij een verstandshuwelijk dan is dat een goede keuze, jouw keuze. Zolang je achter je eigen keuze staat dan is het goed. 

 

Ik kan  diep respect voelen voor iemand die zich weg kan cijferen. Het is een zo goed bedoelde eigenschap. De mensen die zich weg kunnen cijferen, hun privé, hun behoefte, komen volgens mij tot grote daden. Ze maken hun eigen geluk ondergeschikt aan die van een ander. Maar misschien ervaren zij een andere behoefte en doordat ze dit vervullen hebben zij hun geluk gevonden.

Ik heb me zo schuldig gevoeld naar mijn kinderen. Maar wij konden echt niet meer. Mijn oma een wijze vrouw van 89, zelfs zij zei tegen mij, je moet niet blijven voor de kinderen. Je moet je eigen leven leven. Ja ik moet mijn eigen leven leven en  zorgen voor mijn kinderen mijn allerhoogste prioriteit. Zij zijn van ons afhankelijk. Maar ik kan nu weer zorgen, de lieve, spontane, drukke, gekke, rommelige, creatieve soms warrige moeder zijn die ik ben.  Ik zie mijn kinderen weer genieten met hun vader want ook die is zich zelf weer en krijgt zijn ruimte.  Wij hebben voorzien in onze behoefte.

 Ik denk dat jullie wel uit mijn artikelen kunnen lezen en opmaken dat ik iemand behoorlijk kan temmen. Dat ik iemand de adem kan benemen. Ik ben zo blij voor hem dat hij zich los heeft weten te breken. Terug in zijn natuur. Ik voel me niet meer schuldig, ik perk hem niet meer in, ik leg hem niet meer aan banden.

Maar ik ik ben ook los, ik kan weer los gaan. Zo'n zalig gevoel. Geen vlakte zonder einde. Maar een hobbelige weg, nog steeds niet wetend waar naar toe, dat vind ik leven. Een intens leven dat is wat ik wil en wat ik heb.

Hoe ver kan je gaan 

Hoe ver kan je gaan om je huwelijk te rekken. Dat geeft je gevoel wel aan. Op is op.  Zolang je kan moet je het volgens mij proberen. Ik heb overwogen een vriendin te accepteren binnen mijn huwelijk, enkel en alleen voor mijn kinderen, maar dit is voor mij echt een grens te ver.

Drie voor mij toch echt altijd twee aan de kant, één in het midden.  In het midden altijd je aandacht verdelend, aan de kant altijd een koude kant. In een kringetje ja dat zou kunnen, maar google er maar eens op en je komt geen plaatje tegen.

Het zijn zoveel keuzes, zoveel verschillende keuzes. Per persoon verschillend.

Vandaag was ik met mijn zoon aan het fietsen. We hebben weer mooie foto's geschoten. Halverwege even een picknick. Hij had gekleurde dropstaafjes en at ze kleur voor kleur. Er lagen nog 5 witte en een gele. Hij vroeg aan mij welke zal ik kiezen. Ik koos voor hem de gele en zei daarbij dan hoef je niet meer te kiezen. Hij was even stil en zei, mama dan moet ik alsnog kiezen, ik moet kiezen welke witte.

Een klankbord soms gewenst. Maar ik kan niet iemand helpen die kiest om te blijven. Als ik hoor waarom dan kan ik alleen maar opnieuw roepen 'wat doe je daar dan nog'. Dat zijn geen woorden van troost. Dat is mijn richting en mijn behoefte. Maar ik heb een groot geweten, ik weet, dat ik niemand deze richting mee wil geven. Dus probeer ik wijselijk een keer mijn mond te houden.

Waarom dat dit verhaal. Twee mensen met hele verschillende keuzes. Twee mensen in heel verschillende situaties. Wij hielpen elkaar verder. We leerden van elkaar.  Misschien door ons verhaal worden er weer mensen geholpen en dat is mijn wens.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.