Een jaar terug is bij mijn moeder de diagnose Alzheimer gesteld. Afgelopen september is zij naar een verzorghuis verhuisd. Dat was geen dag te laat of te vroeg. Vandaag was ik even bij haar.

Zaterdag 24 December 2011

Weer een ander gezicht dat binnen komt. Tenminste, helemaal vreemd is het niet. Het heeft ergens iets bekends. Waarschijnlijk een verpleegster die hier al eens eerder geweest is. Ik blijf op de bank zitten, meestal redden ze zich wel met het bed opmaken of de koelkast nakijken.
Naast me ligt mijn handtas. Even open ik mijn tas en controleer of mijn portemonnee en bankpas er in zitten. De papiertjes en zakdoekjes haal ik er even uit om te zien of er iets uit kan of weggegooid kan worden.
Dan dwaalt mijn blik af naar de kaart die voor me op tafel staat. Die is van mijn zoon en schoondochter. Dat zei die andere verpleegster tenminste. Toch wel lief van ze dat ze me nog even een kaartje stuurden.

Mama zit op de bank met haar tas. Voor haar staat dezelfde kaart die ik van mijn broer heb ontvangen. Met zijn gezin is hij de kerstdagen naar Emmen. Langskomen bij mama zal hij dus niet. Ik heb de tas met wasgoed bij me en zet deze op het bed.
"Hé mam. Lekker gegeten?" vraag ik terwijl ik naar haar toeloop om haar een kus te geven. Vertwijfeld kijkt ze me aan. Ik vraag me af wie ik vandaag ben.

'Mam' zegt ze tegen me. Oh, ik zie het nu. Het is mijn dochter. Met een tas bij zich. In haar handen heeft ze een kerststukje. Normaal gesproken brengt ze die de dag voor kerst. Ze is er vroeg mee dit jaar. Het duurt nog zeker een paar weken voordat de kerstspullen van zolder kunnen. Kijk maar naar buiten. Het sneeuwt nog niet eens.
"Meid wat ben je vroeg met je stukje. Tegen de tijd dat het kerst is zullen de takjes wel uitgevallen zijn. Ik zet het wel op tafel hoor. Staat toch wel gezellig zo bij de rode kaarsjes en het boompje dat naast de tv staat."

Ik hoor al dat ze weer helemaal van slag is. Waarschijnlijk door de kaart die voor haar staat. Morgen is het eerste kerstdag en zij denkt dat het nog weken duurt. Ik zal maar aan de verzorging doorgeven hoe laat ik haar morgen kom halen om de middag bij ons door te brengen. En ik moet niet vergeten om het st. Jozef te bellen voor de tijden van tweede kerstdag. Dan gaat ze daar naar toe voor een gezellige middag en het kerstdiner. Het klinkt misschien heel hard maar twee dagen trekt mijn gezin niet. Ik kan me er wel overheen zetten. Maar we wonen nu eenmaal met zijn vieren. Of mama het gaat redden weet ik ook niet. Er is te weinig vastigheid in mijn huis voor haar. Vooral op vrije dagen. Dan hebben we geen vaste tijden voor de koffie en het eten.

Waar komt dat kerstboompje nu weer vandaan. Voor de zekerheid kijk ik op de klok. Daar staat welke dag het is en de datum. Maandag. Denk ik. Of staat er woensdag. Toch maar eens kijken naar een andere bril. Deze is vast niet goed meer als ik dat al niet meer kan zien.

Ik zie mama naar de klok kijken. Een bepaalde tijd heeft deze goed dienst gedaan om haar op de hoogte te houden welke dag het is. Lezen kan ze niet meer heb ik gemerkt. Ze maakt tegenwoordig haar eigen werkelijkheid.
"Morgen is het kerst mam. Weet je nog dat ik van de week ben geweest om ket kerstboompje neer te zetten en de lichtjes op te hangen?"
Vertwijfeld schudt ze met haar hoofd. Het is te veel. Als ik haar nu vraag om even te gaan liggen dan gaat het fout. Ik kan beter weg gaan en morgen terug komen. Misschien is ze dan iets meer helder. Ik voel de tranen achter mijn ogen prikken. Huilen wil ik niet. Dat doe ik wel diep van binnen.

Net voordat ik de deur dicht trek kijk ik achterom. Mama zit weer op de bank met haar tas tegen zich aangedrukt. Ze kijkt weer naar de kaart en haar ogen glinsteren. Op haar eigen manier is ze gelukkig. Het was een goede beslissing om haar hier naar toe te verhuizen.
Hopelijk ga ik er ook nog aan wennen.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.