Easy sale bij Wehkamp Tot 40% korting.
http://www.wehkamp.nl/sale/

Vergeet niet om gelukkig te zijn........

Mariëtte keek naar haar vriendin en kon het niet bevatten. Wanneer had deze verandering plaatsgevonden? Wanneer was de mens in Juliana zo verworden?

Zo.. verknipt.. Zou ze het zelf zien?

 

 

 

 

 

 

 

Ooit.. waren ze beste vriendinnen geweest. Hadden ze veel dingen gedeeld. Hadden ze tijd voor elkaar gemaakt. Juliana gaf duidelijk aan wat ze wilde, wie haar vrienden waren, wie niet. Ze was nooit hatelijk tegen anderen, nee, oh nee. Ze had met iedereen een goede verhouding, alleen het was duidelijk dat ze de een meer mocht dan de ander. Zij was degene die hen verkoos.

En nu.. het liep niet meer.

Het voelde fout. Juliana’s gezicht lachte, haar ogen waren koud. Hol, als een bodemloze echo. Het deed pijn om haar zo te zien. Ze had een strak gezicht, was altijd beheerst, toonde geen emoties. Bijna eng. Hoe was het mogelijk?

 

Ze was gestruikeld over een hoop blindheid.

Juliana.. ze had een goed leven gehad. Had veel tegenslag gehad, maar ondanks dat toch veel goeds. Haar stille zusje stond in haar schaduw. Mooi, maar eenzaam. En toch, diep in haar hart, was Juliana jaloers op dat zusje. Dat zusje dat bij iedereen geliefd was, omdat ze zo afstandelijk was. Juliana hield alle relaties in ere. Haar zusje had dat niet in de vingers.

Toch voelde het voor Juliana alsof haar zusje superieur was.

Dat wilde ze niet. Ze kon er niet over uit dat mensen met problemen naar haar zusje gingen om te praten. Ze kon er niet over uit dat haar zusje het beter had dan zij. Ze zag niet dat ook haar zusje verdriet had. Ze zag niet dat ook haar zusje problemen had. Ze zag alleen dat haar zusje vrolijk en zorgeloos door het leven dartelde.

 

Haar zusje was tevreden met minder, maar kreeg meer.

Ook zij had problemen, maar ze overzag ze, ze moest strijden, maar ze overwon. Juliana geloofde niet dat ieder huis zijn kruis had. Ze zag haar eigen problemen en het geluk van de anderen. De bloem in haar worstelde om uit de knop te komen, maar stond machteloos tegenover de scherpe doornen in haar hart.

Mariëtte keek naar haar en nam afscheid. Afscheid in haar hart. Juliana speelde een spel. Ze speelde het leven als een spel en dacht er niet over na dat als je verloren had, je niet nog een poging kon wagen. Verloren was verloren. Juliana was Juliana niet meer. 

Ze verloochende zichzelf, omdat ze haar zusje wilde overstijgen.

Mariëtte haatte de doffe ogen, de strakke mond. Juliana was gevallen en niet meer opgestaan. Ze zag zichzelf niet veranderen, ze zag de bitterheid die ze uitstraalde niet.

 

Juliana vergat om gelukkig te zijn.

 

 

 

Verloren

De vrouw zat stil
met starende ogen
alsof ze een leven leefde
buiten zichzelf.

 

De pijn was voelbaar
in de muur rondom haar
terwijl ze radeloos was
en zoekend naar het verloren geluk.

Rusteloosheid
was haar deel geworden
doordat de wonden geen littekens werden
en alles om haar heen een thuis had.

 

Het leven had haar dromen gedood
haar geloof in de liefde
weggerukt.

Haar vochtige ogen
zagen de volle zomer
prachtig en echt
als een herinnering verglijden.

 

De winter diende zich aan
haar hoop op vrijheid sneeuwde onder.

(NB. Ik heb dit gedicht al eerder geplaatst op Xead, wanneer je dit verhaal ook wilt lezen: http://www.xead.nl/als-een-herinnering-vergleden  )

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.