Easy sale bij Wehkamp Tot 40% korting.
http://www.wehkamp.nl/sale/

Deze 28 dagen waren de eenzaamste dagen in mijn leven. Iedereen die ooit bestraald is zal dit volmondig beamen, omdat je moederziel alleen daar 2 minuten ( normaal anderhalve minuut) ligt te bakken onder onzichtbare stralen die je hele binnenwerk verbranden, al voel je niets.

BESTRALING

als ik de  stralen zie verschijnen
en de lampen voelen warm
op mijn beschilderde huid
wil ik huilen en
verdwijnen
het zijn die rode stralen
die mij tegen de borsten
stuit
maar het is zo nodig
wil ik blijven leven
dus is het overbodig
om erover te blijven zeven
het is een feit en om
elke dag te gaan
zodat je weer twee minuten
langer kunt leven
voordat je klaar bent
en van de stijve plank
op kunt staan
hoera voor vandaag ben ik klaar
maar morgen ben ik er weer
onder die machine die bestraald
op mijn borsten, ja
daar.
 

Na mijn vierde chemo die totaal de mist inging omdat ik deze vierde helemaal niet had mogen hebben omdat het té zwaar was, zodat ik ineens de weg kwijt was, daarna hoorde ik dat ik nog 48 uur te leven had. Doordat mijn vrouw ingreep is dat gelukkig niet gebeurt, anders had ik dit niet meer kunnen schrijven. Foutje, bedankt. Dus gelijk aan de "Kankerpil"zoals ze de Tamoxiflen noemen wereldwijd een wondermiddel en ik kreeg precies vier weken rust na dit incident, dat veel erger was dan hierboven beschreven, maar goed. Dat is dan weer een ander verhaal.

Ik kreeg elke dag, behalve de zaterdag en zondag ( hoera) een bestraling van 2 volle minuten. Stel je voor, je zit te wachten in een wachtkamer, hebt allemaal dezelfde ziekte, waar dan ook en er ontstaan banden met elkaar. Ook met mensen die meekomen met Pa of Ma. Zij die met een sjaal opzaten, net als ik, die waren geslachtofferd door de ziekte. De een was ontzettend mager, de ander ontzettend dik. ik hing er gezellig tussenin, ze hadden wel gelukkig koffie. Wachten duurde nooit te lang. Maar als je aan de beurt was, dan ging mijn automatische lachpiloot op eenzaamheid. Je mag je bovenkleding uitdoen en loopt door lange loden leuk gekleurde gangen, moet op een ontzettende smalle plank gaan liggen. Krijg nog wat tekeningen op de borsten, waar ze moeten bestralen, dat zijn speciale stiften, die rommel krijg je er niet zo maar even af, na maanden van schrobben na de bestralingen eindelijk weggepoest, wat een bagger was dat zeg. Voelde mij af en toe net een naakte Picasso, maar dan geen cent waard.

De laboranten gaan trekken en meten en trekken, dat ik nog geen een keer van die plank ben gelazerd is mij ook een raadsel. Maar deze mensen hebben een zware opleiding van vier jaar dan kunnen ze alle apparaten die er bestaan in de medische wereld bedienen, zo ook de patiënten.

Altijd lieve en vrolijke jonge mensen met veel geduld die aan je sjorren, net zolang totdat je goed onder de bestraallijn ligt, want het is meten en passen, bij de een mag de oksel weer niet meegenomen worden in het proces, bij de ander moet het juist en ga zo maar door. Toen ik later zes nietjes zag in mijin borstfoto vroeg ik natuurlijk aan mijn Radiologe: Zijn dat mijn gezwellen?"Nee dat waren de nietjes die de chirurg had laten zitten zodat de radiologen konden zien waar ze precies moesten bestralen.

Toen ik eenmaal stil lag in de grote kamer en boven mij een prachtige foto van een Afrikaans landschap met dieren zag, hoorde ik al via de intercom dat er gestart zou worden. Stil liggen en je beseffen dat je nu alleen op de wereld bent, niemand die bij je mag in die twee minuten. Zo eenzaam heb ik mij nooit gevoeld. Op een gegeven moment weet je hoeveel keer er nog omgewenteld moet worden, hoeveel 2 minuten precies zijn, hoeveel bestralingen er je lichaam doorboord hebben, kortom je eigen wereld staat even 2 minuten stil.

Na die twee minuten, wordt je netjes geholpen door de aangesnelde radiolaboranten/es en die helpen je overeind van die strakken smalle plank. De stilte is voorbij, de lichten gaan weer aan, de show is over en je mag even rechtop bijkomen van het harde platte liggen wat je twee minuten moet doen.

Dan besef je pas dat 2 minuten verrot lang kunnen duren.

Dan besef je pas dat 2 minuten je leven kunnen redden of dat je kiest voor de dood.

Ik koos voor het leven, heb mijn 28 bestralingen gehad, hield er derdegraads brandwonden aan over, maar niet zeuren, het was gewoon nodig. Dus die maanden in de zalf en speciale pleisters ben ik ook doorgekomen, mijn haar groeit gelukkig weer.

Maar als men mij vraagt wat ik nou het ergste vond aan de hele behandeling ( ik zit er natuurlijk nog wel middenin, maar kan er mee leven, lymfeoedeemarm voor heel mijn leven, even 3 maanden aan de rekstokken voor mijn conditie, en wat jaartjes aan de pillen) als men mij vraagt: wat ik nou het verschrikkelijkste vond van die hele operatie ( het zijn niet die 2 operaties die ik heb gehad, wat er omheen hangt, hakt er ook goed in hoor) dan zijn het toch de 2 minuten van bestralingen.

De eenzaamheid in jezelf voele, de angst, het verdriet van jezelf, van je vrouw. Ik wist nooit wat echte eenzaamheid was. Nou daar ben ik dus terug van gekomen. Het is vreselijk, doch niet dodelijk, dat scheelt dan ook weer.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.