Easy sale bij Wehkamp Tot 40% korting.
http://www.wehkamp.nl/sale/

Mijn schoonouders waren schatten van mensen tenminste dat weet ik uit verhalen. Zelf heb ik ze nooit gekend.

Het begin

Toen ik mijn man leerde kennen waren er een heleboel dingen waar ik aan moest wennen.Hij woonde samen met zijn zus, had een grote familie (9 kinderen thuis) en iedereen liep de deur plat bij hem. Mijn schoonouders waren toen nog niet zo lang overleden. Mijn man en zijn zus waren de laatste die in het ouderlijk huis waren overgebleven en hadden besloten samen te gaan wonen in een huurhuis. Het ouderlijk huis moest verkocht worden. Mijn man en zijn zus hadden net alles zover geregeld toen ik een relatie kreeg met mijn man. Mijn man en ik besoten al gauw te gaan samenwonen en onze relatie liep voorspoedig. Ik had gemerkt dat het een hele hechte familie was en dat er nog steeds ontzettend veel verdriet heerste over het overlijden van hun ouders. Het was allemaal heel vlug gegaan. Een half jaar na elkaar zijn ze overleden. Mijn schoonvader was ziekelijk en mijn schoonmoeder is plotseling ges

torven.

Onze reatie

De relatie tussen mijn man en mij ging super. Alleen was ik wel nieuwsgierig naar mijn schoonouders. Ik ging vrijwel ieder weekend mee naar het graf van hun en heb heel vaak in mezelf staanpraten bij het graf. Ik vroeg mijn schoonouders dan op te letten op hun zoon die nog steeds veel moeite had met het verlies. Als ik mijn man iets vroeg over mijn schoonouders dan bleef het stil. Hij vertelde nooit iets over zijn vader en moeder. Het was net alsof iets in hem het tegenhield de mooie herinneringen boven te laten komen. en te vertellen en mijn vragen te beantwoorden. na een kortstondige relatie van 2 jaar besloten mijn man en ik te gaan trouwen. Alles was geregeld. mijn man had het ontzettend zwaar in de kerk. Hij was de jongste die ging trouwen. Bij iedereen waren zijn ouders erbij geweest alleen nu bij hem nie. zijn zus, met wie hij tot het laatst heeft samengewoond heeft de taak op zich genomen om mijn man officieel in de kerk naar voren te begeleiden. Na de kerkmis zijn mijn man en ik naar het kerkhof gegaan en hebben een bloemstuk bij het graf gelegd. Ik heb me toen stilletjes officieel voorgesteld als schoondochter aan mijn schoonouders en heb ze beloofd goed voor mijn man te zorgen.

Kinderen

Inmiddels zijn mijn man en ik dit jaar 12,5 jaar getrouwd en hebben we een zoon van bijna 9. Ik weet inmiddels veel meer van mijn schoonouders af. Ook onze zoon weet wie zijn opa en oma waren. Vragen worden nu beantwoord.  Mijn man vertelt soms honderuit over zijn ouders. Oude foto's worden bekeken en soms wordt er zelfs een film gekeken. Nog regelmatig gaan we als gezin op zondag naar het kerkhof, maken het graf schoon en bidden samen. Terwijl we daar staan praat ik nog altijd stilletjes tegen hun. Ondanks dat ik zoveel van ze weet blijven er vragen onbeantwoord die niemand me kan beantwoorden en waarvan de antwoorden me altijd schuldig zulen blijven. Ik blijf me afvragen hoe ze mij als schoondochter vinden? Ben ik goed genoeg voor hun zoon? Ben ik een goede echtgenote? Zijn ze trots op ons, op alles wat we bereikt hebben?

Ik heb mijn schoonouders nooit gekend maar ik zal altijd van ze houden!

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.