Het ontbreekt er iedereen wel eens aan, een beetje belangstelling tonen naar een ander. Maar wanneer we zelf graag eens een beetje medeleven van een ander willen hebben, dan pas dringt het tot je door wat je ook voor een ander kunt betekenen.

Je leest zoveel van mensen dat het ze zo tegenvalt dat ze nooit eens iets van een ander horen als ze ziek zijn. Je hoort vaak mensen klagen over het ontbreken van belangstelling wanneer ze zelf in de lappenmand terecht zijn gekomen. Maar zijn deze mensen zelf ook wel zo belangstellend naar anderen? Of zijn deze mensen alleen maar met zichzelf bezig?
Nee hoor, dat is niet altijd zo, maar soms wel. Het heeft te maken met het algemene beeld wat we over anderen hebben. En ook over het gebrek aan inleven. Wanneer je altijd beschermt bent geweest, wanneer anderen altijd voor jou hebben gezorgd en jou voor elk gevaar hebben beschermd dan kun je je ook moeilijk inleven in een ander.
Het algemene beeld wat er over een ander gevormd is heeft vaak te maken met wat anderen daar over zeggen. "Die man is smerig, of die vrouw heeft altijd wat, of dat gezin is asociaal." Zelf weten we niet wat er aan de hand is, maar toch gaan we er allemaal in mee. Ook mensen die niet werken zijn vaak de dupe van deze beeldvorming. "Hij wil niet werken, is lui! Hij kan toch ook dit of dat?" Maar de werkelijke redenen weten we niet, alleen van horen zeggen.
 

Ik heb een buurman, hij woont alleen en heb hem ook nog niet veel gezien. Wel heel veel over hem gehoord. Wat ik ook heb opgemerkt is, is dat hij niet schoon is. Zijn huis is een puinhoop.De ramen zijn smerig en het stof ligt er centimeters dik voor. Wanneer je door de ramen kijkt, schrik je van de rommel. De brievenbus wordt eens in de maand leeggehaald. Bah, daar ben ik echt geen liefhebber van. Maar het is een mens, iemand die met ons leeft op deze aardbol.
 

Nou moet ik eerlijk bekennen dat ik hem ook gewoon uit de weg ging en ook eigenlijk nooit wat tegen hem zei. Het idee dat hij bij mij over de vloer zou komen, daar kon ik niet mee leven.
Op een dag werd er aangebeld, er was een bos bloemen voor de buurman, maar die was niet thuis, of wij die konden aannemen. Ja dat doe je dan, maar omdat we er van uitgingen dat hij toch nooit thuis was, dachten we dat die bos wel een tijdje zou staan wachten voor hij het kwam halen.
De volgende dag, vrij vroeg in de ochtend, ging de bel. Het was de buurman. Snel liep

ik naar binnen om de bos bloemen te halen. Ik had op het kaartje de tekst "Beterschap"zien staan en vroeg aan hem of hij ziek was. Hij vertelde dat hij een ongeluk had gehad en zijn ribben had gekneusd, maar het ging alweer beter. Ook vertelde hij dat de bloemen van zijn baas kwamen. Ja een prachtige grote bos zonnebloemen! Ach, zei hij, 2 weken geleden kreeg ik een nog grotere bos van hem. Ik vroeg door. Was hij jarig geweest? nee, zei hij, ik moest halsoverkop naar het ziekenhuis, want er was kanker ontdekt en hij moest direct geopereerd worden. Ja het zag er niet al te best uit, maar gelukkig bleek na de operatie dat er niet veel kankercellen meer gevonden waren. Ja de baas was blij dat het weer zo goed met hem ging en hij had een enorme bos bloemen gekregen!
Ja ik schrok, ik ben zijn buurvrouw en ik wist het niet....ik schaamde me ook daarvoor. Ik wenste hem beterschap en nam me voor, dat wanneer ik hem weer eens zag, zeker te informeren hoe het met hem gaat. Nee, op bezoek g ik niet bij hem, het is vies in zijn huis, maar ik kan wel een beetje belangstelling tonen. En zo zouden meer mensen dat moeten doen.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.