Over Barack Obama: hoe het begon, zijn plannen om 'change' te brengen in de ronduit schrijnende situatie waarin zijn land momenteel verkeert, waar hij nu staat, dubieuze zaken rond zijn persoon, en mijn visie over zijn eventuele tweede ambtstermijn als president van de Verenigde Staten van Amerika.

Vergelijk onderstaande beginstukken van 2 speeches eens
1. “Goedenavond. Deze avond kan ik het Amerikaanse volk en de wereld mededelen dat de Verenigde Staten een operatie heeft uitgevoerd waarbij Osama Bin Laden, de leider van Al Qaeda, en een terrorist die verantwoordelijk is voor de moord op duizenden onschuldige mannen, vrouwen en kinderen, is gedood.”

2. “Mijn beste mede-Amerikanen, mijn beste bondgenoten, een hele goede avond aan u allen, want dat is het! Dat is het, omdat ik u vol trots en vreugde kan mededelen dat wij vandaag, 10 jaar na de even verschrikkelijke als lafhartige aanval op de Twin Towers, ons eindelijk hebben gewroken door  voor eens en altijd af te rekenen met de man die hiervoor verantwoordelijk is geweest! ’s Werelds grootste terreurleider, Osama Bin Laden, is vandaag door een aantal van onze dapperste soldaten gedood!"

Het eerste beginstuk luidde de speech van de Amerikaanse president Barack Obama in nadat Osama Bin Laden was gedood. Het tweede beginstuk zou de speech in hebben geluid die ikzelf bijna dansend van vreugde zou hebben gehouden. Het verschil kan je denk ik niet zijn ontgaan: het beginstuk van Obama heeft wel iets weg van een aankondiging van een sterfgeval, terwijl die van mij veel vuriger en enthousiaster is. Normaalgesproken zijn de speeches van Obama niet slecht, en bevatten ze aanzienlijk meer enthousiasme. Maar juist toen er zo’n belangrijke gebeurtenis plaatsvond, die heel de Verenigde Staten in een halleluja-stemming bracht, liet hij het afweten. Ik vraag me dan ook al een tijdje af waarom Obama die speech op zo’n haast rouwige toon hield. Sterker nog, ik vraag me af wie Barack Hussein Obama nou eigenlijk is.










Obama kondigt de dood van Osama Bin Laden aan.

Hoe het begon: van senator tot president
Van 2005 tot 2008 was Obama senator voor de staat Illinois. In die hoedanigheid trachtte hij zich in te zetten voor onderwijs, immigratie, en grotere transparantie van de regering middels e-government (het online ter beschikking stellen van informatie en diensten voor burgers, bedrijven, en overheden). In 2007 maakte hij zijn kandidatuur voor de presidentsverkiezingen officieel bekend, waarin hij de strijd aan zou binden met de Republikein John Mc Cain. De campagne die hij voerde werd wereldwijd bekend met slogans als ‘Change we can believe in’ en ‘Yes we can!’. Daarnaast bracht de campagne ook het succes waarop hij had gehoopt, aangezien hij de presidentsverkiezingen zou weten te winnen. Dit resulteerde in zijn aantreden als 44e president van de Verenigde Staten en 1e ‘zwarte’ president die het land ooit heeft gekend op 20 januari 2009.

Het nalatenschap van Bush en Obama’s plannen
Het is algemeen bekend dat George Bush, Obama’s voorganger, de Verenigde Staten in economische chaos achter liet: het begrotingstekort steeg tot recordhoogten en nog tijdens zijn bewind zou de financiële crisis uitbreken. Deze begon immers op de huizenmarkt in de Verenigde Staten. Er was een onhoudbare situatie ontstaan die schreeuwde om aandacht. Obama kwam dan ook met een heel pakket aan maatregelen die hij door wilde voeren.

Op 17 februari 2009 ondertekende hij de zogeheten American Recovery and Reinvestment Act of 2009. Dit was een economisch pakket aan maatregelen ter waarde van 787 miljard dollar met betrekking tot onderwijs, gezondheidszorg, infrastructuur en verschillende belastingvoordelen. Het doel ervan was om de Amerikaanse economie, die zich op een dieptepunt bevond, te stimuleren.

Obama's minister van Financiën, Timothy Geithner, maakte in februari 2009 bekend dat hij een publiek-privaat fonds op wilde zetten om riskante producten van banken op te kopen. In juni 2009 wist Obama met behulp van overheidssteun de Amerikaanse autoconcerns General Motors en Chrysler overeind te houden. Het totale begrotingstekort bedroeg over 2010 10.6 procent van het bruto binnenlands product (BBP). Voor 2011 ligt de verwachting welliswaar een stuk lager, maar de totale staatsschuld zal dan zijn opgelopen tot ongeveer 8,53 biljoen dollar, hetgeen neerkomt op 80 procent van het Amerikaanse BBP.

No we can’t!










De Amerikanen laten duidelijk weten hoe ze over armoede denken.

Obama profileerde zich dus als dé man die voor verandering zou zorgen in de Verenigde Staten, dé man die het antwoord had op de talloze problemen -met name op economisch gebied- waar het land mee te kampen heeft. Eens kijken wat er van al zijn plannen terecht is gekomen. Eén van zijn belangrijkste beloften was om Guatánamo Bay, de Amerikaanse zwaarbewaakte gevangenis op Cuba waar (al dan niet vermeende) terroristen worden vastgehouden zonder enige vorm van proces, te sluiten. Daartoe gaf hij het bevel nog in hetzelfde jaar als waarin hij president werd. Echter is de gevangenis nu, in 2011, nog altijd niet gesloten, en er is nooit een duidelijke reden opgegeven waarom dit nog niet is gebeurd. Dan wat betreft de economie. Ook op dat gebied is er tot dusver bitter weinig terecht gekomen van de verandering die Obama voor ogen had. Er is alleen sprake van verandering in negatieve zin: sinds zijn aantreden als president is de werkloosheid is toegenomen tot rond de 10%. Er vond welliswaar een relatief bescheiden afname van het begrotingstekort plaats van 125 miljard dollar (op een totaal begrotingstekort van ruim 1,4 biljoen dollar), maar naar verwachting zal deze in 2011 opnieuw gaan stijgen.

Obama’s grootste obstakels: republikeinen en een kritische eigen achterban
Obama heeft te kampen met meerdere problemen wat betreft de uitvoering van zijn beleid. Allereerst is er het haast vanzelfsprekende probleem dat democraten en republikeinen meer dan eens geen beste vrienden zijn (eigenlijk begint de polarisatie van deze 2 stromingen juist steeds grimmigere vormen aan te nemen). Hoe dan ook heeft Obama, zelf een democraat, diezelfde republikeinen tot op zekere hoogte echter wel nodig om zijn beleid zo goed mogelijk ten uitvoer te kunnen brengen, helemaal na de afstraffing door de republikeinen tijdens de tussentijdse Congresverkiezingen in het najaar van 2010. Voor veel beleidszaken gaat er dus een hoop tijd verloren aan discussies om de republikeinen te overtuigen. Bovendien leidde dit tot een tweede obstakel: na deze nederlaag begon de kritiek op Obama vanuit de democraten, zijn eigen achterban, te groeien. Dit zorgt voor een verdere bemoeilijking voor de realisatie van zijn plannen.

Dubieuze nevels rond de 44e Amerikaanse president
Tijdens de presidentsverkiezingen wist hij eraan te ontsnappen, maar inmiddels is Obama vooralsnog herhaaldelijk in opspraak gekomen. Zo zijn er zowel aan republikeinse als democratische zijde mensen die twijfelen of Obama wel wettelijk gezien een geboren Amerikaan is, hetgeen een vereiste is in Amerika om president te kunnen worden. Obama’s moeder was welliswaar van Amerikaanse komaf, maar zijn vader was Keniaans, en vele Amerikanen hebben dit gegeven met beide handen aangegrepen om te kunnen speculeren. De papieren die Obama daarop toonde hadden niet het gewenste effect; de twijfels bleven bestaan, mede vanwege de theorie dat de papieren mogelijk vals waren.  

En dan was er ook nog eens in 2008, dus nog voor Obama president werd, zijn speech voor SEIU-leden in Cleveland. De SEIU (Service Employees International Union) is de snelst groeiende vakbond in de Verenigde Staten. Een politicus die een speech houdt voor een vakbond, daar is opzich weinig verdachts aan, ware het niet dat de SEIU A) zich schuldig heeft gemaakt aan diverse vormen van criminaliteit, waaronder het gebruik van geweld tegen mensen van rivaliserende vakbonden; en B) overduidelijk flirt met het communisme (zie foto)!



























De dood van Bin Laden: positieve impuls voor Obama
De populariteit van Obama heeft geruime tijd een dalende lijn gekend, en gezien de situatie was dat ook wel te verwachten. Totdat dus die ene dag aanbrak, waarop hij aankondigde dat ’s werelds meest beruchte terroristenleider Osama Bin Laden was gedood door Amerikaanse troepen. Nadat hij dit nieuws naar buiten had gebracht begon zijn populariteit weer te stijgen. Toch denk ik opnieuw terug aan de manier waarop hij dit bekend maakte. Leeg. Geen spoor van blijdschap of ook maar opluchting. Niet dat ik een aanhanger ben van Bush -integendeel zelfs- maar bij één ding twijfel ik geen moment aan Obama’s voorganger: hij zou in vuur en vlam hebben gestaan als hij het was geweest die het bericht aan had kunnen kondigen. Maar nogmaals, waarom Obama niet?

Toekomstperspectief vanuit mijn optiek
Obama heeft niet optimaal gebruik weten te maken van de tijd die hij had tot aan de tussentijdse Congresverkiezingen in 2010 die de democraten zo genadeloos hard verloren. Als gevolg hiervan zijn zijn plannen, die overigens vaak als ‘erg duur’ werden bestempeld en waarbij meer dan eens werd getwijfeld aan de haalbaarheid ervan, lastig uit te voeren en is hij voorlopig nogal beperkt in zijn mogelijkheden om de ‘change’ te brengen die hij voor ogen had. Ja, de dood van Bin Laden heeft zijn populariteit een impuls gegeven, maar dat was dan ook geen overbodige luxe. Bovendien is dat nog steeds geen garantie dat hij de volgende presidentsverkiezingen wederom zal winnen. Wat betreft politiek zijn en blijven mensen immers vaak impulsief, waardoor zijn populariteit tegen de tijd dat er weer presidentsverkiezingen worden gehouden weer gezakt kan zijn.

Ik zie het niet op korte termijn gebeuren dat Obama vooralsnog zal slagen in het realiseren van zijn plannen. Concreet is er tot nu toe nauwelijks ook maar iets veranderd, afgezien van de neerwaartse spiraal die in de tussentijd onverstoord zijn gang is blijven gaan in de Verenigde Staten. Redenen om aan te nemen dat de positieve veranderingen alsnog plaats zullen vinden zijn er mijn inziens dan ook niet. De tijd waarin daartoe de meeste mogelijkheden waren, heeft Obama onbenut gelaten. Bovendien zal hij een manier moeten vinden om zijn eigen achterban te laten zien dat hij toch wel iets in zijn mars heeft. Doet hij dat niet, dan zal dat zo zijn weerslag hebben op de verkiezingen. Men zit in Amerika immers niet te wachten op een president wiens relaties met zijn eigen partij zwak en instabiel ogen. Op de vraag of ik denk dat Obama in de gelegenheid zal worden gesteld om aan zijn tweede ambtstermijn te beginnen, moet ik het antwoord nog even schuldig blijven. Ik denk dat er veel af zal gaan hangen van degene die zijn republikeinse uitdager wordt, en van de ontwikkelingen die in de Verenigde Staten gaan plaatsvinden tijdens de resterende tijd van zijn huidige ambtstermijn. Daarbij moeten we in het achterhoofd houden dat er in de Verenigde Staten een nieuwe partij is die hard werkt aan een opmars: de TEA Party. Wellicht dat ook de ontwikkelingen van deze partij de gang van zaken met betrekking tot de presidentsverkiezingen gaat beïnvloeden. Eén ding staat echter hoe dan ook vast: de Amerikanen willen geen president die ze niet kennen, en één van de grootste uitdagingen die Obama dan ook aan zal moeten gaan, is om zich kenbaar te maken aan het Amerikaanse volk.

Reageren?