Easy sale bij Wehkamp Tot 40% korting.
http://www.wehkamp.nl/sale/

Bloedprikken kan een traumatische gebeurtenis worden voor een kind.

Bang voor een prikje? Snik!

Didi klampte zich vast aan haar moeder. “Nee, ik wil niet” riep ze hard. Ze zag de liefde in de ogen van haar moeder, maar tegelijk ook de onmacht. “Mam!” gilde ze wanhopig. De zuster kende geen pardon. “Nee, mevrouw, dat kan echt even niet.” Didi voelde de vloer onder haar voeten golven. Mama moest op de gang blijven wachten en die enge zuster ging haar prikken. Ze had haar armen krampachtig om haar moeders middel gevlochten. Mama sprak zachtjes tegen haar. “Ik mag niet mee, liefje, maar ik zal aan je denken. Vergeet niet dat er maar één deur tussen mama en jou zit. Er kan je niks gebeuren. Ik wacht hier en zal geen stap verzetten. Toe maar, lieverd, je kunt het wel. Het komt goed. Mama weet dat je hier dapper genoeg voor bent.” Didi wist dat ze dat niet was. Ze had een panische angst voor naalden. En die zuster, die was helemaal niet aardig. Ze keek gemeen en Didi voelde de kou die haar hart uitstraalde.
Toen trok de zuster haar naar achteren. Los van mama. 

Los van haar rots in de branding.

Didi huilde zo hard als ze kon. Ze brulde, ze gilde. De zuster duwde haar in de stoel. “En daar blijven zitten.” klonk het hard en kil. Er zat een raampje in de deur. Als ze goed keek, kon ze mama’s kruintje net zien. Ze gilde nog harder. Mama’s kruintje bewoog zachtjes op en neer. Zou ze haar horen? Toen verscheen er een gezicht voor het raampje, een meneer. Ze zag nog net zijn witte kraagje. Een dokter! Ze bleef huilen. Zachtjes opende hij de deur. “Zuster, wat is hier aan de hand?” vroeg hij. Didi huilde wat minder hard. De dokter knipoogde naar haar. “Waarom huilt dit meiske zo hard?” De zuster keek hem even kort aan en zei toen: “Ze is bang voor een prikje.” De dokter begon tegen haar te praten. “Ben jij bang van een prikje? Oh, dat kan heel goed hoor! Ik was vroeger ook altijd bang van prikjes. Ik vond de naald nooit leuk. En jij, waarom ben jij bang voor een prikje?” Didi voelde zich wat rustiger worden. “De naald is eng en de zuster is eng en mama mocht niet mee  en..” ze hikte. “Och, mocht mama niet mee?” De dokter keek even naar de zuster. “Dat kan ik wel even voor je oplossen hoor, madame!” De dokter ging naar de gang en kwam samen met mama terug. “Weet je wat?” zei hij. 

“Vandaag geef ik jou het prikje, omdat je zo’n mooie dame bent.”

Didi wachtte op de pijn, maar ze voelde niks. De lieve dokter gaf haar een klopje op haar hoofd, omdat ze zich zo dapper had gehouden. Hij zei tegen mama dat ze altijd mee mocht met Didi en zwaaide hen toen uit. Didi zwaaide de hele gang uit naar hem. “Nou, mam, nu ben ik niet bang meer voor prikjes, hoor!” zei ze, toen ze naar buiten liepen. Mama glimlachte.

 

Helaas heb ik nooit zo’n dokter gehad en moest ik het in mijn uppie klaren.. Ik zag wel het hoofd van een dokter voor het raampje, maar hij kwam niet binnen om me te helpen. De ‘enge zuster’ prikte me en ik viel flauw… nu heb ik er nog steeds last van! Oeps! Dus, lieve prikzusters, ga alstublieft niet lichtzinnig om met angst van kinderen, maar probeer ze ervan af te helpen.

Geef dat ze zich op hun gemak voelen, dat scheelt al een heleboel voor een kind.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.