Easy sale bij Wehkamp Tot 40% korting.
http://www.wehkamp.nl/sale/

28 jaar en geen baarmoeder meer maar wel een toekomst

28 jaar en dan je baarmoeder moeten missen.

Toen ik was bevallen van mijn dochter begonnen,die toen 2 maanden was,begonnen er problemen te komen. Ik bleef last houden van mijn buik en had zware menstruatie die ruim 2 maanden duurde. Ik werd steeds zieker en dikker. Normaal gesproken had ik geen last van menstruatie pijn maar nu had ik verschrikkelijke pijn.

Uiteindelijk toch naar de huisarts en werd door verwezen naar het ziekenhuis. Ik kon daar heel snel terecht gelukkig. Deze arts vertrouwde het helemaal niet en wilde een kijkoperatie uitvoeren. Ik werd de volgende dag al verwacht beetje overrompeld ging ik naar huis. Nerveus en gespannen diep in mij wist ik dat er iets heel erg fout zat.

Tijdens de operatie werd er een stukje weefsel weggehaald en op kweek gezet. Ik mocht die zelfde dag naar huis in afwachting van het onderzoek. De dokter zei je word gebeld binnen 10 dagen.

Ik werd uiteindelijk 3 dagen later al gebeld met de mededeling dat ik gelijk moest komen maar niet alleen.Er gaan alarm bellen rinkelen en de zenuwen gieren door je lijf.De arts deelde mee dat ik spullen mee moest nemen omdat ik daar gelijk moest blijven.Je zult begrijpen dat er veel geregeld moest worden voor de kinderen.Mijn ex partner en ik zijn toen naar het ziekenhuis gegaan voor het spannende gesprek.

 

Vol spanning gingen we het gesprek aan.Daar kregen we te horen dat er weefsel was gevonden dat erg onrustig was.Het was goedaardig maar wel zorgwekkend.De eileiders en 1 eierstok was verkleefd aan het weefsel. Het weefsel was zo groot als een kleine meloen.Ik dacht dat kan wel kloppen mijn buik bleef dik ik leek toen wel weer zwanger.Ik was in een roes en er moest uiteraard wat gebeuren.Als ik het zo liet dan werd mijn buik dikker. En de pijn zou blijven.Ook was de gynaecoloog bezorgt dat het meerder gevolgen zou kunnen hebben. Ik heb de ziekte van Reckling Hausen die gaat gepaard met goedaardige gezwellen die gewoon doorgroeien.Maar soms kan het ook kwaadaardig worden.Al was die kans heel klein.

Zie foto hierboven zo moet het er ongeveer hebben uit gezien.

De beslissing

Na heel veel praten en denken huilen en stress en uitleg heb ik besloten om mijn baarmoeder te laten verwijderen.Ik had tenslotte al 2 kinderen die gezond waren.Het risico was te groot om de baarmoeder te laten zitten en de kinderen op te laten groeien zonder moeder.Een hele moeilijke besluit maar ik had er vrede mee. Ik wilde van de pijn af en de ellende.Er gaat veel door je heen als je dat besluit. Je beseft dan dat kinderen krijgen dus niet meer kan. Maar het verwerken daarvan ...dat komt in de loop der weken,maanden.

De operatie 

Dan de dag van de operatie.Was erg nerveus omdat je weet dat als je wakker word je leven altijd anders zal zijn. In een roes heb ik het beleefd.Alles ging heel snel.

Operatie ging vrij vlot maar wat ze hadden gezien was niet normaal. De arts vertelde me dat het gezwel werkelijk zo groot was als een meloen en het woog bijn 2 kilo. Ze hadden de baarmoeder verwijderd en eileiders en 1 eierstok laten zitten. Dat hadden ze gedaan in ver band met de overgang.Ik zou dan gelijk in de overgang komen en tja dat ik nou niet leuk als je zo jong bent.

Ik werd weer naar de zaal gebracht en sliep heel veel. Leek er op dat ik gewoon niet wakker wilde worden. Weer een beetje bij kennis heb ik allerlei mensen bij me bed gezien. Als eerste een psycholoog en later een geestelijke. Ik wilde dat helemaal niet en schreeuwde ik moet het zelf verwerken en daar heb ik god niet bij nodig. Geschokt gingen ze er weer van door. Ik weigerde gewoon hulp. Het was allemaal veel te vers. Had net mijn ogen open en gelijk al die mensen.Ik kon het niet opbrengen om er over te praten.

Het herstel 

Ik herstelde langzaam maar dat is heel normaal bij dit soort ingrepen. Ik had het een beetje verkeerd ingeschat.Te makkelijk gedacht.In mijn gedachte zou ik wel weer gewoon kunnen functioneren maar nee hoor dat duurde heel lang.Thuis gekomen gaat het leven verder zo goed en kwaad als het kan.

Ik dacht veel na en voelde me ellendig. Ik kon werkelijk niets. Vreselijk vond ik dat.Ik kon mijn eigen kind niet in badje doen. Dat deed iemand van de thuiszorg.Alle huishoudelijke taken werden door de thuiszorg gedaan.En in mijn brein maalde maar dat ik geen vrouw meer was.Althans geen complete vrouw.Toen ben ik gaan beseffen dat er geen baarmoeder meer was. Uiteraard bleef mijn menstruatie weg voor velen vrouwen een feest maar voor mij een duidelijk bewijs dat er niets meer was.Er gaat wel een periode over heen eer je daar aan gewend bent. Ik kreeg medicatie van de behandeld arts voor de zekerheid om eventuele kwade cellen te doden. En ja daar word je echt ziek van.

Ik was een wandelend wrak.Mijn haar zo dun als zijde en mijn gezicht was grauw. De walen onder mijn ogen spraken boekdelen. Alles lubberde langs mijn buik.Ik zag er echt niet uit.Soms kijk ik weleens naar de foto's van die tijd en dan denk ik wat een gezegend mens ben ik. Maar uiteindelijk klim je er weer uit.Heel langzaam uit een diep zwart gat.Maar wat was ik blij met mijn thuiszorghulp.een super lief zorgzaam vrouwtje beetje op leeftijd die me lekker kon bemoederen

.Het verwerken

In die periode kwam ik er alleen voor te staan. Vader in kwestie kon het niet aan en is er van door gegaan.Hij vluchtte gewoon van de werkelijke wereld en stapte in een hele andere wereld.Maar daar vertel ik later meer over als ik daar aan toe ben.Gelukkig ben ik erg sterk van geest en knapte snel op.Dit mede dankzij huishoudelijke hulp en mijn lieve vriendin.Er kwam weer licht in de duisternis.Ik kon weer een beetje genieten van mijn dochter en mijn zoon.Hij was toen 5 jaar.Hij ging toen naar een  instituut voor kinderen met een handicap. Op die manier kwam ik een tot rust en kon ik van mijn dochter genieten.

Vader verdween helemaal buiten beeld en ik was op mijn zelf aangewezen.Via via wist ik een computer te bemachtigen.Ik ging internet ontdekken.Dat was toen heel anders als nu maar goed spannend was het wel.Maar goed,ik ging op chat sites.Mijn wereld werd groter.Althans op internet niet in de echte wereld.Mannen vertrouwde ik niet.Waarom zou ik! Die kerels zitten toch niet te wachten op een vrouw zonder baarmoeder.Het was een lange weg die ik heb afgelegd maar zeker wel de moeite waard!

 

word vervolgd

Verhaal is geschreven op eigen ervaring!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.