Easy sale bij Wehkamp Tot 40% korting.
http://www.wehkamp.nl/sale/

Over een culinaire recensie en een kleptomane serveerster, wilt u nog wat d(r)linken?

Jawel lieve leesvrinden en leesvriendinnen ik heb me laten verleiden tot een wokavontuur.

Ter voorbereiding tot dit culinaire festijn had ik twee dagen niet gegeten en een boek gelezen over Chinese tafel etiquette.
Voor diegene (je kunt het je bijna niet voorstellen maar ze bestaan echt) die niet weten wat wokken is volgt hier een summiere explicatie.
Wokken is een Chinese uitvinding op een hoog vuur wordt in een daarvoor speciaal vervaardigde pan groenten, vlees en vis door een zwetende Chinese kok, die zijn transpiratievocht rijkelijk in de pan laat druppelen, gebakken. (al schrijvende realiseer ik me dat dit wel weer nodige commentaar op zal leveren over de interpunctie al dan niet aanwezig, mea culpa)
Door toevoeging van een woksaus krijgt elke nieuw vervaardigde dis zijn eigen smaakje.
Ik raad ten zeerste de knoflooksaus af, per ongeluk blies ik wat adem naar mijn hond het arme beest viel direct in katzwijm.De ingrediënten dient u zelf samen te stellen, u kunt zoveel u wilt graaien in vitrines gevuld met diverse soorten groenten, vlees of vis.
In tegenstelling tot andere zieltogende horeca gelegenheden kunt u hier eten zoveel als u wilt voor een vast bedrag.
Slimmigheidje hieraan is dat via een uitgekiende verkoopstrategie van dranken het mogelijke verlies aan teveel eten ruimschoots gecompenseerd wordt, maar hier later meer over.

Bij het betreden van het wokpaleis werd ons verteld dat wij slechts twee uur de tijd hadden om onze buikjes vol te schransen enige haast was dus wel geboden.
Voortvarend ging uw culinaire recensent aan de slag.
Mijn oog viel direct (niet dat u nu denkt dat ik een glazen oog heb of iets dergelijks maar bij wijze van spreken) op een vitrine gevuld met sushi
Mijn sympathie voor de Chinese medelander werd er direct groter door en moet u weten die was al groot.
Als u weet hoe de Japanners in de Mantsjoerije hebben huis gehouden en dan pakweg een halve eeuw na dato deze Nipponese lekkernij te verkopen petje af.
Anderzijds de Chinese handelsgeest is natuurlijk spreekwoordelijk en principes zijn leuk maar moeten wel betaalbaar blijven.
Ik word bestraffend door mijn alter ego tot de orde geroepen ik dwaal weer eens af driewerf sorry.
Enfin ik had dus een bordje 'geladen' met sushi met een beetje wasabi (een Japanse scherpe mosterd gemaakt van mierikswortel als je er veel van eet geef je licht in het donker) en wat sojasaus.
Op een drafje spurtte ik naar de tafel ik had nog maar 1 uur en 53 minuten.
Thuis had ik al geoefend met eten chopsticks en na enkele drieste pogingen lukt het mij zowaar een sushi in de mond te steken wat een lekkernij.
Een eigenaardigheid van yours truly is dat ik altijd het lekkerste voor het laatst wil bewaren zo had ik wat lekkernijen aan de kant van mijn bord gelegd, die waren voor later.
Nadat ik mijn bordje bijna geledigd, met uitzondering van mijn zorgvuldig gesorteerde lekkernijen, had kwam er een lieftallige serveerster aan tafel staan met de vraag wilt u nog wat d(r)linken?
Aangezien ik nog niks gedronken had antwoordde ik bevestigend en bestelde een gerstennatje, een Boheems watertje zo u wilt, ja inderdaad een biertje.
Behendig schreef ze het op en al schrijvend griste ze mijn bord van tafel.
Beteuterd keek ik haar aan ze keek streng terug 'u kunt daar een nieuw bord pakken'
Ik besloot uit beleefdheid een boer in haar gezicht te laten, u zult nu denken wat een hork maar niets is minder waar.
In China boert men uit beleefdheid als teken aan de gastheer of gastvrouw dat hij lekker gegeten heeft.
Ze keek me aan of ik gek was waarschijnlijk is ze nooit in China geweest.
Overigens bij thuiskomst bleek het boek over Chinese tafeletiquette een eerste druk te kennen uit 1912 wellicht is de inhoud ietwat gedateerd.
Wijselijk besloot ik te zwijgen en ging een nieuwe portie sushi halen puur uit recalcitrantie
Na deze in record tempo naar binnen gewerkt te hebben, ik moest de verloren tijd immers goed maken en ik had nog zoveel op mijn verlanglijstje staan kwam de aide-de-cuisine, weer aan.
Ik dacht nog goh wat een aandacht maar niets was minder waar op een dreigende toon vroeg ze wilt u nog wat d(r)linken?Aangezien ik nog al een lafbek ben knikte ik slaafs bevestigend een afwijzing had zeker tot zware represailles geleid.
Ik besloot mijn bord niet zomaar prijs te geven alsof het een dierbaar kleinood was omklemde ik het met beide handen.
De kelnerin die haar pappenheimers wel kende zei 'ooh kijk daar eens en wees op een plek achter me'
Sukkel als ik was draaide ik me om, niks te zien natuurlijk, en in een moment van verslapping was het bord uit mijn handen gegrist.
Triomfantelijk liep ze weg juichend bracht ze nog uit 'dlinken komt zo'
De moed zonk me in de schoenen hier was geen kruid tegen gewassen (voor diegene die denken dat moet toch opgewassen zijn? Nee dat is fout je hoort dat vaak vind ik persoonlijk ergerlijk maar ja er zijn ook personen die zich ergeren aan mijn interpunctie gebruik of misbruik zo u wilt.
Laat ik dat eens en voor altijd verhelderen interpuncties vind ik belemmerend, daar ik beschik over een nogal recalcitrante inborst verzet ik mij er tegen. Zoals Prins Claus ooit de stropdas van zich afwierp werp ik de interpuncties van mij af. (wel weer een hoop tekst tussen haakjes) Niet dat ik me durf te vergelijken met Claus maar toch het is toch mijn statement)
Waar was ik gebleven ooh ja wokken gezellie.
Om een lang verhaal wat korter te maken na nog een aantal wokronden te hebben doorlopen bleek dat de animositeit met mijn bedienende vriendin er niet kleiner op was geworden.
Ze bleef maar borden van me jatten en glazen bier in een moordend tempo aanslepen.

Ik besloot nog altijd niet te capituleren en ging op zoek naar gebakken banaan, daar ben ik gek op.
En jawel ik zag ze liggen de laatste twee, in de vitrine uitgestald.
Hebberd als ik ben besloot ik ze beiden op mijn nog maagdelijk schone bordje te deponeren.
Aangezien ik al redelijk verzadigd was, ook de twee lintwormen die me immer vergezellen, liep ik voorzichtig terug naar de tafel.
Links van me hadden de aanwezige dames zich gestort op de cocktails, giftig uitziende drankjes in spannende glazen voorzien van papieren parapluutjes en kers werden naar binnen geslorpt.
Gebakken banaan dient op de juiste temperatuur geconsumeerd te worden, deze twee waren nog te warm.
Aangezien het nog enige tijd zou duren alvorens de gefrituurde pisangs (ze zeggen gebakken maar eigenlijk is het gefrituurd) genuttigd zouden kunnen worden, besloot ik naar buiten te gaan om even aan mijn conditie te werken (inderdaad een peukje paffen)
Bij terugkomst was mijn bord weg en erger nog ook de gebakken banaan.
Ik besloot het er niet bij te laten zitten, dit was te gortig.

Het eerste de beste Aziatische heerschap schoot ik aan met de vraag WAAR ZIJN MIJN BANANEN?
Beleefd wees de man naar de vitrine waar verse exemplaren waren neer gelegd.
Die wil ik niet ik wil mijn eigen bananen zei ik ferm.
Hij haalde zijn schouders op en zei wilt u nog wat d(r)linken?
Ik antwoordde is goed en ging op zoek naar mijn kleptomane plaaggeest.
Ik kon haar niet vinden aan haar tweeling zusje (wat lijken die chinezen toch op elkaar) stelde ik dezelfde vraag zij pareerde wilt u nog wat d(r)linken? En natuurlijk zei ik ja ik kan zo moeilijk mensen teleur stellen.
Ook een drieling zusje schoot ik aan op mijn zoektocht naar de verdwenen pisangs, die smeerde me ook een biertje aan.
Om een langdradig verhaal wat in te korten na nog een vijftal strenge ondervragingen heb ik toch maar nieuwe gepakt.
Bij terugkomst bij mijn tafel was de feeststemming inmiddels tot grote hoogte gestegen de cocktails hadden hun werk gedaan.
Op mijn plekje stonden 7 ZEVEN glazen bier.
Op een afstand keek het kleptomane monster toe ze zou wel even niet meer komen.
Maar nee op volle vaart kwam ze aangestoomd, als een ijsbreker op volle koers.
Uw tijd is om zei ze streng kijkend.
Het gezelschap maakte aanstalte om op te staan.
Ik zag haar kijken naar mijn bord waar twee nieuwe pisangs lagen af te koelen.
Bliksemsnel graaide ze naar mijn bord, in een uiterste reflex wist ik de bananen te redden.
Terwijl ik met de gefrituurde narigheid in mijn handen stond, keek ze me verslagen aan.
Triomfantelijk keek ik haar aan en fijntjes vroeg ik 'zeg heb je ook een doggy bag?'

 

Copyright © Azijnpisser Productions® welke een proud member of the Giant Azijnpisser Mediagroup Corp.® is. Welke weer onderdeel uitmaakt van Azijnpissers Holding United.® Deze staat weer ingeschreven op de Kaaimaneilanden als AZPI United® snapt u het nog? Ik ook niet maar het schijnt fiscaal erg voordelig te zijn

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.