Dit komt maar eens in je leven voorbij, zo een liftster die je de adem beneemt. Dit is een verhaal dat iedereen zou kunnen overkomen toch?

De man liet zijn auto langs de kant van de stille weg stoppen en drukte de passagiersdeur open. Een jonge dame kwam aangerend en hijgend trok zij het portier open en buiten adem vroeg zij de man of zij een stuk mee mocht rijden. Haar auto stond in de berm met een kokende motor, de wegenwacht was nergens te bekennen, die had zij twee uur geleden al gebeld, haar mobiel was leeg en ondertussen was er niemand langs gekomen om de beleefdheid in acht te nemen om even te stoppen voor hulp.

Na dit alles achter elkaar gezegd te hebben, plofte ze neer op de stoel en liet een paar mooie benen zien die onder een kort rokje uitkwamen. “Dat niemand daar voor stopt”, was de gedachte van de man toen hij haar benen zag, maar snel trokken zijn ogen naar haar prachtige gezicht, een engel waardig, als het een heel mooi en sereen volk was dan behoorde zij tot het volk er engelen.

Prachtig zilverblond haar, half lang langs haar prachtig gezicht, haar ogen waren mooi blauw en het wit van haar ogen sschitterde je tegemoet. Haar volle lippen waren uitdagend, vragend haast om een kus, haar stem, haast een sonnette om naar te luisteren. En dan die lange wimpers met daarboven een prachtige boog van wenkbrauwen. Zij kon zo uit een fantasieboek gestapt zijn voor volwassenen. Haar borsten, een handvol dus net genoeg om van te genieten het paste gewoon bij haar. Je kon ze zien zitten door haar blousje heen, zomaar in het wild.

De man raakte opgewonden alleen al bij het idee.

“Dus u staat hier al een tijdje?’, vroeg hij nog eens voor de duidelijkheid. Zijn ogen hadden het zo druk met haar op te nemen dat hij totaal vergeten was dat zij eigenlijk op een antwoord zat te wachten, of toch zeker op een conversatie van zijn kant. Hij was tenslotte niet voor niets gestopt.

“Ja en geen mens die je maar een blik waardig keurt”, mopperde zij terwijl zij haar rokje strak naar beneden trok toen zij zijn bik zag. Blozend draaide hij zich om naar de kant van zijn spiegel en sprak op vriendelijke stem: “Het is hier anders altijd een drukke weg hoor ik snap er ook niets van”. Hij schaamde zich ineens voor zijn onreine gedachte. Had hij in ieder geval iets op te biechten in de kerk. ‘Waar moet u heen?”, vroeg hij vriendelijk terwijl zij de gordels omdeed.

‘O rij maar hoor ik moet in ieder geval naar een garage in de stad voor mijn auto, ik laat dat ding niet zomaar hier in de middle of nowhere staan”, antwoordde zij.

Heerlijk op haar gemak ging zij achterover zitten en keek even rondom in de wagen. “Lekker karretje”.

“Ja en die doet het gelukkig nog”, lachte hij.

Zij keek opzij en zag niet de humor van deze opmerking in. En hij zag te laat wat hij in de auo binnen had gelaten.,

Zij greep hem in één beweging bij de keel, dook over hem heen en vol afschuw voelde hij dat zij haar tanden in zijn nek zette. Hij voelde het bloed langzaam uit zijn lichaam vloeien.

Later vond de politie een auto met een mannelijk lijk dat bloedloos in zijn auto zat. De verschrikking op zijn gezicht was een nachtmerrie voor de agenten. Onbegrip bij de schouwarts en nog meer onbegrip dat op zo een drukke weg zomaar een man kon sterven zonder dat iemand het op had kunnen merken.

Van de vrouw is nooit meer iets vernomen..

Reageren?