Easy sale bij Wehkamp Tot 40% korting.
http://www.wehkamp.nl/sale/

Hoewel een van mijn eerdere artikelen anders doet vermoeden, rijd ik momenteel rond in een oud, roestig brik. Meestal gaat dat allemaal goed en is er niets aan de hand. Maar oude, roestige brikken hebben nu eenmaal de neiging om er een stuk vaker mee op te houden dan die splinternieuwe Toyota Auris van de baas. Zodoende heb ik al meerdere malen met het ding bij de garage gestaan. Maar wat blijkt? Ik had beter mijn vrouw kunnen sturen.

"Ons rode scheurijzer" noemen we 'm weleens. Niet omdat-ie hard gaat. Eerder vanwege het geluid dat er soms uit komt. Laatst had ik een belangrijke afspraak voor m'n werk. Het zou halverwege de middag plaatsvinden, dus waarschijnlijk geen last van files. Vol goede moed stapte ik in het rode vehikel en draaide 'm de klinkerweg op. Vijftig meter later stond ik alweer aan de kant. Een afschuwelijk geluid uit de buurt van het rechtervoorwiel bereikte mijn oren en deed mij beseffen dat ik mijn afspraak beter kon afzeggen. Vervolgens reed ik 'm daarna - fingers crossed - onder hels kabaal naar huis. Ik kreeg 'm gelukkig in één stuk weer thuis, maar erg blij was ik niet. De auto zou namelijk naar de garage moeten. Daar had ik eigenlijk helemaal geen zin in.

De eerste keer

Het was namelijk niet de eerste keer dat-ie naar de garage moest. De eerste keer dat ik met het brik bij de garage stond, was er ook van alles mis. Niet dat ik wist wat er aan de hand was. Ik weet altijd precies genoeg van auto's, namelijk hoe ik erin moet rijden. Verder dan dat reikt mijn kennis niet. En dus was ik die eerste keer bij de garage overgeleverd aan de expertise van de automonteur.

Pssssssjjj

De man nam een slok van zijn dubbele espresso en keek me even aan. Het leek wel alsof hij probeerde mijn voorkennis te doorgronden in die paar seconden. Alsof hij aan mijn gezicht al had gezien dat ik werkelijk niets van auto´s wist. Na een tijdje leek hij genoeg informatie van mijn gezicht te hebben gelezen. Hij trok een nonchalant gezicht en vroeg: "Wat kan ik voor u doen, meneer?" Ik deed mijn verhaal en probeerde duidelijk aan te geven wat er aan de hand was. "Ziet u meneer, wanneer ik een bocht naar rechts maak, hoor ik onder de motorkap allemaal vreemd geluid. 'Honk-honk-honk' doet-ie dan. En als ik dan onder de motorkap kijk, hoor ik een geluid alsof er iets leegloopt. 'Pssssssjjj' doet-ie dan. Maar de banden zijn nog hard, dus dat kan het niet zijn. Oh ja, en hij schakelt moeilijk. Soms zit-ie verkeerd en hoor ik 'Krrrrrkrrrrttkrrrrrrt'. Vreemd he? Weet u wat er allemaal aan de hand is?"

Chocola

Ik keek de monteur hoopvol aan, maar de moed zakte me in de schoenen toen ik het gezicht van de monteur zag. Hij had tijdens mijn verhaal wat verveeld in het rond gekeken en nu ik hem hoopvol aankeek, toverde hij op zijn gezicht een spottende glimlach. Net alsof hij dacht: "Gast, waarom doe je het geluid na? Ik heb daar helemaal niets aan, behalve dat je me goed vermaakt door je zo belachelijk te gedragen". Hij zuchtte diep en zei toen: "Meneer, van uw verhaal kan ik geen chocola maken. Ik zet 'm vanmiddag wel even op de brug en dan kijken we wel wat er aan de hand is. Maar volgende keer zou ik graag zien dat u wat duidelijker beschrijft wat er moet gebeuren. Ik verwacht van een meneer als u toch wel dat u begrijpt waar een auto wel en niet tegen kan." En met die woorden liet hij me verbouwereerd achter.

Goodwill

Ik stond op de bus te wachten die me weer thuis zou brengen en dacht na over mijn gesprek met de monteur. Ik vond toch dat ik de symptomen aardig specifiek had beschreven. Ik had zelfs mijn stinkende best gedaan om de geluiden na te doen die mijn auto maakte! Maar blijkbaar had dat geen goodwill opgeleverd bij de monteur; het leek wel of hij mij maar een naïeve, onwetende vent vond. "Ieder zijn eigen expertise" denk ik dan altijd. Maar goed, die eerste ervaring met de garage was er geen om lang te onthouden of te koesteren. Toen ons brik dus opnieuw gerepareerd moest worden, was ik niet erg enthousiast. Gelukkig bood mijn vrouw aan 'm naar de garage te brengen. "Dat komt mij beter uit" zei ze. "Ik kom er morgen toch langs!" Ik vond alles prima en was benieuwd hoe zij het er vanaf zou brengen.

Schattig

De volgende dag kwam ik thuis van mijn werk, en wat schetste mijn verbazing? De auto stond weer voor de deur, gerepareerd en wel! Ik vroeg aan mijn vrouw hoe ze dat had klaargespeeld. Ze antwoordde: "Nou, gewoon. Ik heb verteld dat-ie raar deed. Iets aan de rechterkant. Oh, en ik heb het geluid nagedaan dat-ie maakte. 'Kedengdengdeng' of zoiets."

Mijn mond viel open. Ik moest weten hoe dit gebeurd kon zijn. "Hoe reageerde de monteur daarop, dan?" vroeg ik haar. "Oh, hij was heel aardig hoor! Hij lachte naar me en zei 'Geen probleem, mevrouwtje! Het is niet erg dat u er niet zoveel van weet. Om die reden zijn er toch mensen zoals ik? Ik ga wel even kijken wat er precies aan de hand is'. En vanmiddag kon ik 'm alweer ophalen! Fijn he?"

"Maar... maar... maar..." stamelde ik. "...dat geluid dat je maakte, vond hij dat niet belachelijk?" "Huh? Nee hoor, helemaal niet! Hij zei juist dat hij het fijn vond dat ik duidelijk kon nadoen welk geluid de auto maakte. Dat het hem hielp om te achterhalen wat er aan de hand was. Ik geloof dat hij het wel schattig vond!" En met een glimlach draaide ze zich om en ging in een stoel zitten om haar kopje thee op te drinken.

Positieve discriminatie

Ik geloofde mijn oren niet. Mijn vrouw had bij de garage precies hetzelfde gedaan als ik! Mij vonden ze 'onwetend'; mijn vrouw daarentegen ineens 'schattig'? Blijkbaar kwamen vrouwen bij de garage dus overal mee weg! Het leek wel een bizar geval van positieve discriminatie! Ik zuchtte om zoveel onrechtvaardigheid en draaide me om. Ik had heel veel zin om ergens in een hoekje lekker te gaan zitten mokken. Totdat een briljante ingeving mij ervan weerhield. "Schat, zou je het erg vinden om vaker met de auto naar de garage te gaan? Als het nodig is, bedoel ik?" "Nee hoor!" riep ze terug. "Ik vind het niet erg daarheen te gaan, het zijn altijd aardige mensen!" Dat was precies waar ik op gehoopt had.

Stuur een vrouw

Dus voel jij je als niet-technische man soms ook staan bij de garage, omdat je daar staat te stamelen en niet weet wat je moet zeggen? Stuur een vrouw! Je eigen partner, bijvoorbeeld. Of je moeder of je tante. Ik heb het sterke vermoeden dat elke vrouw bij de garage een stuk meer gedaan krijgt dan een onwetende man. Laat haar gewoon een niet-begrijpend gezicht opzetten, wat woorden stamelen en wat geluiden nadoen. Ze vinden haar ongetwijfeld ook 'schattig'. Reparatie gegarandeerd!

 

Wil jij ook schrijven over kapotte auto's?
Meld je dan aan bij Xead!

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.