Easy sale bij Wehkamp Tot 40% korting.
http://www.wehkamp.nl/sale/

Op de verjaardag van Sint Nicolaas nota bene stond in het nieuws het volgende: Ook volgend jaar neemt de armoede in Nederland naar verwachting toe. Vooral kinderen, eenoudergezinnen, alleenstaanden en mensen met een bijstandsuitkering hebben het moeilijk. Vandaag stond in het nieuws: “Het protest tegen armoede zwelt aan.”

Armoede
(bron: Nu.nl)
Wie had dat gedacht? Nederland in armoede? Om maar even wat cijfers te noemen, want daar zijn we zo gek op in Nederland: het aantal huishoudens onder de lage inkomensgrens groeide dit jaar van 529.000 tot 561.000 en in 2012 wordt nog eens een groei verwacht tot 588.000 arme huishoudens. (bron: CBS)

Als je dit nu even vertaald vanuit het artikel van onze “Ruud” vannacht: klik hier, dan is het toch verschrikkelijk om te denken dat dit zomaar eens een gevolg zou kunnen zijn van die vervelende Eurocrisis? Waar hebben we ons mee ingelaten ooit? Waarom hebben we daar toch ooit voor gestemd? Of wisten we niet waar we voor stemden en leek het ons alleen maar mooi om “ook zoiets” te hebben als de “grote” Amerikanen? Nee, volgens mij hebben we daar geen besef van gehad en hebben we maar wat gedaan. We zijn maar wat aangegaan.

De armoede in Nederland stijgt. Dat is een feit. De daklozenopvang loopt vol. Mensen staan gewoon op wachtlijsten om binnen te komen. Het verzorgende Nederland vangt dakloze mensen lang op. Men heeft een sociaal vangnet, waar men tot het uiterste kan gaan om te voorkomen dat men echt op straat moet gaan slapen. Is het dan zo erg geworden in Nederland? Hebben we dan echt daklozen hier? Jazeker! Daklozen genoeg! En dan praat ik niet over het fenomeen “Zwerver”, want daaronder versta ik meer een bestaan uit “keuze”. Nee, ik heb het echt over daklozen. Mensen zonder dak boven hun hoofd. Misschien verstaat u beter: Gezinnen! Ja, hele gezinnen worden er opgenomen in de daklozenopvang. Als medewerker in een crisisopvang maak ik dit van dichtbij mee elke werkdag. Het is triest gesteld met Nederland.

Gisteren kwamen zo’n 6500 mensen naar de Brabanthallen in ’s-Hertogenbosch voor een protest tegen bezuinigingen van het kabinet op onder meer de bijstand. Vorig jaar kwamen er slechts 1000 mensen! De Brabantse leider van de Sp, Emile Roemer zei: ''Als het kabinet weigert te luisteren, dan staan we de volgende keer op het Plein in Den Haag, met 100.000 man!'' Met die 1 miljoen blote reten van Nederlandbeter er naast staat Roemer dan niet helemaal voro schut zou ik zeggen. De strengere bijstand zou volgens Staatssecretaris Paul de Krom (Sociale Zaken), die overigens ook aanwezig was, een motivatie moeten zijn om meer te gaan werken. Welnu, ik kan u vertellen dat de sociale werkplaatsen in Nederland op het moment totaal anders ingericht gaan worden. Mensen met een sociale uitkering moeten allemaal gaan werken vanaf 1 januari 2012. Een goed gegeven misschien, maar zou het ook motiverend zijn? De verplichting is dat ze minimaal twee dagen in de week naar de sociale werkplaats gaan omdat ze anders geen uitkering krijgen.

Iets goeds misschien, maar hoe zit het met de alleenstaande ouders? Hoe moeten zij hun leven ingericht krijgen om aan de verplichting te voldoen? Natuurlijk heeft deze romanticus daar een hapklare oplossing voor: “We moeten warmpjes bij elkaar gaan zitten” Alleenstaande ouders zullen contact moeten maken met andere alleenstaande ouders en gezellig in één huis gaan wonen. Als samengesteld gezin schijn je het minder zwaar te hebben en “deel” je de lasten. Misschien ook nog eens de lusten als het klikt! Een hapklare oplossing voor het alleenstaande ouder probleem! Beide alleenstaande ouders kunnen twee dagen in de week gaan werken bij de sociale dienst en daarnaast kunnen ze om beurten voor de kinderen zorgen. Probleem opgelost! Was het maar zo gemakkelijk!

Toch zit er een kleine waarheid in, maar dan aan de andere kant. Één op de drie huwelijken haalt de eindstreep “tot de dood ons scheidt” niet. Dat betekent nogal wat! Misschien moeten we daar eens over nadenken. Misschien moeten we eens wat meer naar ons zelf terug gaan. Misschien moeten we maar eens wat meer aan onze relaties gaan werken in plaats van aan onze “status” en onze “carrière”. Misschien moeten we eens wat meer in onze gezinnen investeren. Misschien… Misschien… Of zit ik hier maar wat te bazelen?

www.sjoerdjong.nl

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.