Antoni Gaudi y Cornet werd in 1852 geboren in Reus.

 Zijn leven was vol tegenstellingen. Als jongeman sloot hij zich aan bij de Nationalistische Catalonische Beweging en stond hij kritisch tegenover de Kerk; tegen het eind van zijn leven droeg hij zijn hele arbeid op aan de bouw van één kerk, de Sagrada Familia. Gaudi wijdde zijn hele leven aan zijn kunst: de architectuur. De beroemde bouwmeester realiseerde bijna al zijn werken in de hoofdstad van Catalonië, Barcelona. Hij was nooit op een zuivere stijl uit:
hij liet zich inspireren door de bouwwerken uit het verleden. Deze zeer individualistische bouwwerken, waarin gotische en Moorse invloeden meespelen, zijn vaak grillig van vorm, rijk versierd met veelkleurige mozaïeken van glas en gebroken tegels en met origineel smeedwerk. Ze zijn de weerslag van interessante experimenten met structuren en licht, geïnspireerd op de wetten van de natuur. Hij was architect, schilder en beeldhouwer tegelijk.

Wanneer hij op 7 juli 1926 door een tram overreden wordt en 3 dagen later sterft, laat hij zijn hoofdwerk, de Sagrada Familia, onvoltooid achter. Lang als zonderling bestempeld en alleen door de surrealisten erkend, heeft Gaudi’s werk grote invloed uitgeoefend.

De Sagrada Familia (1883 - 1926 )


Meer dan honderd jaar geleden nam Gaudi de leiding van de bouw van deze kerk over en nu staat er nog steeds niets meer dan een deel van de buitenmuren. Enkel vanuit het oosten gezien lijkt het machtige bouwwerk voltooid. Ook hier bouwde de architect niet zozeer aan de hand van een vast ontwerp maar ontwikkelde zijn ideeën tijdens de bouw.

Er moesten 12 klokkentorens komen van ongeveer 100m hoog ( iedere toren verwees naar een van de twaalf apostelen) . Hij maakte ze eerst rechthoekig, dan rond en vormde ze om tot rotatieparabolen. Een afsluitend kanteel kwam op iedere toren.
Verder vervult ieder element van de kerk een symbolische functie .Elke façade is gewijd aan een aspect van het leven van Christus. Ook de kleuren -Gaudi voorzag voor elke façade een andere kleur- en de letters (Sanctus op de klokkentorens van de oostgevel ) hebben een symbolische functie : de kerk is meer dan het huis van God, ze is een kunstwerk. De façade van de Sagrada Familia lijkt weer niet uit stenen opgebouwd, doch geboetseerd.



De kerk is het beste voorbeeld van Gaudi's ontdekking dat de combinatie van paraboolbogen en scheve pilaren de zware druk van grote gewelven aankan.Verder neemt hij ook hier de natuur als voorbeeld.

De Sagrada Familia is tot het symbool van Barcelona uitgegroeid, een erfenis die voor de stad niet zonder problemen is.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.