25 jaar na de 'status aparte'van Aruba worden op 10-10-'10 ook Curacao en Sint-Maarten zelfstandige landen binnen het Koninkrijk der Nederlanden. Voor de politici in de landen een verademing, maar vele eilandbewoners twijfelen. Welkom in de eerste Nederlandse bananenrepubliek!

Van kolonie naar zelfstandigheid.

Tot het jaar 1500 werden de eilanden die later de Nederlandse Antillen werden bewoond door de Arowak en de Caribi- indianen.
De bovenwindse eilanden St. Eustatius, St. Maarten en Saba werden in 1493 ontdekt, niet door de Nederlanders, maar door Christoffer Columbus.
Ook de benedenwindse eilanden Aruba,Curacao en Bonaire werden niet als eerste door Hollanders ontdekt, maar in 1499 door Alonso de Ojeda en Amerigo Vespucci.

Het duurde tot tussen 1630 en 1636 dat de West Indische Compagny van Nederland de eilanden zich toeeigende.
Maar al in 1648 moest Nederland het toestaan dat het eiland St. Maarten werd opgesplitst in een Nederlands en een Frans deel.
Het Franse deel is bekend onder de naam Saint-Martin.
De oorspronkelijke naam van het eiland is Soualiga, hetgeen betekent ‘Land van Zout’ Dit is de naam die de oorspronkelijke indiaanse bewoners aan het eiland gaven. Vanwege het zout was Sint Maarten interessant voor veel landen waaronder Nederland en Frankrijk. Zout werd gebruikt om vlees te behouden tijdens de lang tochten over de oceaan. Tegenwoordig wordt er geen zout meer gewonnen op het eiland, toerisme is nu de belangrijkste bron van inkomen.

De eerste aanraking van de eilanden met de West-Afrikaanse "roots" komt in 1665, waneer Nederland de eerste Afrikaanse slaven naar de eilanden voert.
Curacao speelt hierbij de centrale rol voor de regionale slavenmarkt.
Tot 1795 bleef Curacao die rol dragen, maar in dat jaar leidde "Tula" de slaven tot een opstand nadat de Franse hun slaven op Haiiti in vrijheid hadden gesteld.
Tijdens de hoogtij van de opstand had Tula en zijn medeleiders 1200 volgelingen, waarvan enkele zelfs gewapend met op het leger verroverde geweren.


Het monument van de slavenopstand op Curacao.

Op 3 oktober 1795 werden Tula, Bastiaan Carpata en Pedro Wacao publiekelijk ter dood gebracht en was de opstand ten einde.
In 1863 werd uiteindelijk de slavernij op de Nederlandse Antillen afgeschaft.
Met de ondertekening van het Statuut voor het Koninkrijk der Nederlanden in 1954 kwam een einde aan de koloniale status, na meer dan 300 jaar.
In 1986 was het eindelijk zover voor een van de eilanden, om de Status aparte te worden verleend, en de onafhankelijkheid van Aruba was een feit.
Tussen de jaren 2000 en 2005 worden er op alle eilanden van de Nederlandse Antillen referenda gehouden omtrend de staatskundige hervorming.
Op St. Eustatius na kiezen alle eilanden voor het opheffen van het land Nederlandse Antillen.

Vanaf 10-10-2010 zijn Saba, St. Eustatius en Bonaire Nederlandse gemeenten  geworden en hebben Curacao en St. Maarten de status van zelfstandige landen binnen het Koninkrijk der Nederlanden verworven.

Onder de bevolking van de verschillende eilanden heerst nog verdeeldheid over de nieuwe hervormingen.
Sommige zijn blij om nu voor het eerst van de 'koloniale heerser'te zijn 'bevrijd' en zien een mooie toekomst voor de eilanden tegemoed, terwijl anderen toch huiveringwekkend de toekomst tegemoed zien, want sommige zijn bang dat de nieuw gekozen regering op Curacao zal afstevenen op volledige onafhankelijkheid en uit het Koninkrijk wil stappen.
En wie moet dan die "stad" Curacao gaan verdedigen, waar sommige al angstvallig laten horen dat President Chavez van Venuzuela al aast op het eiland.

De voorstanders van de onafhankelijkheid stellen: Je kunt papa en mama toch ook niet heel hun leven om geld blijven vragen!!
Dus Nederland is de ouder en Curacao de rebelse puber???
 

Reageren?