We schrijven 2 juli jongstleden. Een plein vol Oranjesupporters maakt zich op voor de eerste serieuze test die het Nederlands Elftal zal krijgen tijdens het WK in Zuid-Afrika. Spanning is duidelijk voelbaar in ons landje. Één van de met pletterpet uitgeruste supporters ben ik zelf. Tijdens het bier drinken probeer je wat van de voorbeschouwing mee te krijgen. Toch valt een groot deel van het plein stil, als Joris Mathijsen zich richting kleedkamer haast en al snel duidelijk wordt dat hij wegvalt deze wedstrijd.

Meer columns kunt u lezen op Hvoetbal

Boulahrouz, Demy de Zeeuw, Edson Braafheid of een andere speelstijl. Het werd allemaal geopperd als alternatief na het wegvallen van de rots in de branding van Oranje. Andre Ooijer, klaarblijkelijk iemand die toch al nooit als potentiële basisspeler van Oranje werd gezien door het gros van Nederland, werd niet genoemd. Toch was hij het die op het grote scherm een magnetron warming-up uit de hoge hoed toverde. Veel afschuw ging er over het plein. Ik voorop, geef ik eerlijk toe. Het was voor mij al een wonder dat deze, oogschijnend op zijn laatste voetbalbenen lopende centrale verdediger meeging naar Zuid-Afrika en niet Ron Vlaar, die op dat moment in de vorm van zijn leven verkeerde. Druk pratend met mijn vrienden opperde ik stoer: "Liever Frank de Boer dan André Ooijer."

De afloop is bij de meesten van u bekend. Ooijer speelde één van de beste wedstrijden uit zijn carriére. Hij legde systematisch de Braziliaanse voorhoede aan banden, schatte goed in waar hij van waarde kon zijn in het voetballende gedeelte en bezorgde de Brazilianen nachtmerries bij dode spelsituaties voor het doel van de tegenstander. We kunnen zelfs met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid vaststellen dat als kleine kabouter Wesley niet voor hem sprong, Ooijer zelfs de tweede en winnende goal voor ons binnen gekopt had. Typisch Nederlands: Na de wedstrijd was Ooijer één van de elf helden en de woorden waarmee wij Ooijer vervloekt hadden heb ik blijkbaar als enigste onthouden, danwel niet verdrongen.

André Antonius Maria Ooijer groeit op in Amsterdam, waar hij op 11 juli in 1974 geboren wordt. De grondslag van zijn voetbalcarriére ligt bij de amateurclubs SDW en AVV SDZ. Daar wordt hij door scouts van Ajax ontdekt en opgenomen in de jeugdopleiding. Waar Ajax onder Louis van Gaal bouwt aan het team wat in 1995 de Champions League wint, besluit André Ooijer zich te laten verhuren. FC Volendam is in de markt en via deze club komt hij als snel bij het Roda JC terecht van trainer Martin Jol, een trainer die hij dit seizoen bij Ajax opnieuw tegen gaat komen. Voor € 450.000 maakt hij vanaf Roda JC de overstap naar PSV. Hier speelt hij enkele goede seizoenen om vervolgens na onenigheid met het clubbestuur te vertrekken naar Blackburn Rovers. In 2009 keert hij vervolgens weer terug naar PSV, maar deze stelde vast dat Ooijer geen toegevoegde waarde meer had en besloot hem deze zomer gaan nieuw contract aan te bieden.

Dan zou je denken dat de carriére van Ooijer erop zit, alleen niets bleek minder waar. In 2004 speelde Frank de Boer na een matig seizoen een erg sterk EK in Portugal namens het Nederlands Elftal. Op clubniveau leek de Boer tekort te schieten, maar blijkbaar wist hij op basis van zijn ervaring te pieken tijdens het EK. Ook Ooijer, die overigens qua niveau nooit bij De Boer in de buurt is gekomen, had blijkbaar de juiste antenne om te pieken tijdens het Wereldkampioenschap duel met Brazilië. Blijkbaar was dit genoeg voor Martin Jol om zijn oude protegée naar de Amsterdam Arena te halen als versterking voor de defensie.

Het doet bij veel mensen de wenkbrauwen fronsen. PSV heeft als concurrerende club een jaar lang mogen beoordelen of André Ooijer goed genoeg was voor een Nederlandse kampioenskandidaat, maar besloot niet met hem door te gaan. Ook Jaap Stam probeerde het enkele jaren geleden bij Ajax, maar kon nooit zijn draai vinden in de Amsterdamse defensie. Bij Ajax vergt een andere manier van spelen. Ruimte in de rug, lange afstanden afleggen en natuurlijk het loodzware shirt om je schouders. De jonge honden van Ajax zullen ongetwijfeld veel hebben aan de ervaring en wijsheid van Ooijer, maar voetballend zal hij weinig toevoegen. Voor een club die wat krap zit in de centjes, was het misschien wijsheid geweest een voetballer te halen die in het veld ook nog wat toevoegt, in plaats van een dure mentor. De topprestatie in Zuid-Afrika ten spijt.

Reageren?