Easy sale bij Wehkamp Tot 40% korting.
http://www.wehkamp.nl/sale/

Door mijn werk kom ik in verschillende huizen. In grote huizen maar ook in kleine huizen, toch wist geen enkel huis zoveel bij mij los te krijgen als dat ene huis.

Het huis

Vanwege zijn ligging maar zeker ook zijn opvallendheid kent iedereen uit de stad het huis daar aan die grote doorgaande weg. Ook ik, ik kom er immers dagelijks langs en elke keer als ik langs kom gaan mijn ogen automatisch naar het huis toe.
''Het spookhuis''  wordt het huis genoemd en het is niet moeilijk in te vullen waarom het huis die benaming gekregen heeft. Het voldoet namelijk in alle opzichten aan dat wat je van zo'n huis dan zou verwachten. Met een beetje fantasie zie je zelfs the Adems family lopen.

Elke keer wanneer ik voorbij het huis kom word ik overvallen door een aanslag fantasie  met een thillertastisch kuidgoedje erop, die mij een invulling laten maken over dat huis waar ik nog nooit binnen ben geweest.
Hele verhalen spelen zich er dan in mijn hoofd af en ik kan alleen maar hopen dat ik ooit een keertje ingepland ga worden om daar de zorg te verlenen die verleent wordt.
Gelijktijdig schiet het dan door me heen dat het huis ook wel de nodige zorg nodig heeft. Jaren zonder onderhoud doet een huis geen goed. Zeker dat huis niet. Zo zonde als je bedenkt dat het huis meer overleefd heeft dan menig ander gebouw in de stad.

Het was niet alleen Rotterdam die gebukt ging onder de bombardementen van de tweede wereldoorlog. Ook in het stadje waar ik woon is veel met de grond gelijk gemaakt, zoals er op de Grebbeberg vele het leven gelaten hebben tijdens hevige gevechten met de Duitsters. De eerste militaire begraafplaatst is daar nog een stille getuige van.
Maar hoeveel er ook plat gebombardeerd is dat huis bleef overeind. Statig als het toen was bleef het zijn nok in de lucht houden, vastbesloten niet onder te gaan voor een gebeurtenis die het huis wel toe wilde voegen aan zijn geschiedenis.

En geschiedenis heeft het huis. Dat is iets wat ik absoluut zeker weten, want hoeveel gezinnen hebben al niet gewoond in dat huis?
Wat als die muren kunnen spreken?

Telefoon

Het is een week voor kerst als mijn mobiele telefoon gaat en het tijdstip waarop deze gaat laat mij al weten hoe laat het is. Heel even speel ik met de gedachte om voor een oostindisch dove te spelen in een drukke supermarkt waar ik net na mijn werk wat eten wil halen, maar Europe zingt nogal luidruchtig over de laatste aftrap en ik weet dat een sacherijnige oude man die aftrap ook wel geven wil als ik niet heel snel de telefoon opneem.
Gedwongen door zijn onkerstelijke blik ontdoe ik de supermarkt van mijn beltoon met een  ''Hoiiii.''
''Hoi, met Mariska, zou jij....''
Inwendig kreun ik. Zie je wel...ik wist het!
Het adres dat volgt op de vraag verrast me.
Het huis!
Ik ben één en al oor en ja, ik wil wil!!

Gek, maar dan sta je aan de wegkant en lijkt de oprijlaan een stuk verder in de verte te liggen dan de diepte in je ogen door kan seinen naar je brein, terwijl op die verre achtergrond dat huis staat dat meer mysterie uitstraalt dan Loch Ness en de vliegende Hollander samen voor elkaar krijgen.
Dit is zo'n huis om kriebels van te krijgen en ik heb ze. Bij elke stap die ik neem vermenigvuldigen de kriebels zich tot een kriebelfestijn dat onuitlegbaar zijn spanning niet kent.

Het overwoekerende groen heeft zijn vrijheid gekend. Vele insecten hebben er hun adresje van gemaakt.
En ik maar denken dat mijn achtertuin de definitie van oerwoud haalde...het valt toch absoluut in het niets bij deze entree.

Oude huizen kennen hoge voordeuren, zoals ook zo'n trekbel typerend is voor dat type huis.
Ik trek.  Trek hard en verlies het bijna van de zwaartekracht als gebrek één aan het huis uit de school klapt.
Heb ik weer?!
Razendsnel prop ik de bel weer in zijn gat en heb de volledige echo nodig om dat ook gedaan te krijgen...net op het moment waarop ik vrees oog in oog te komen staan met de bewoner van het huis, schiet hij er in en lijkt het alsof ik quasi nonchalant sta te wachten op gehoor.

Ik weet niet wat ik verwacht had, maar niet het kleine, lieve vrouwtje dat stralend haar glimlach omhoog zendt.
Groter dan mijn jongste zoon kan ze nooit zijn.
''Kom binnen''  verwelkomt ze me en de grote deur gaat zoals ik verwacht krakend verder open.
Een donkere, grote hal vol van stof wordt mishandelt met daglicht en de houtentrapleuning naar boven toe moet een beschadiging oplopen, want is het niet zo dat bepaalde materialen die te lang in een bepaalde situatie hebben verkeerd brozer worden als daar vanaf geweken wordt?
Het moet eeuwen geweest zijn dat die hal licht gezien heeft.

Haarknot

Het vrouwtje gaat me voor en hoewel ze zo snel niet loopt gaat het me toch te vlug. Het is een spookhuis! De spinnenwebben dekken het hoge plafondgedeelte toe met warmte die dan op zijn beurt het witsel opvangen van dat plafond.
Via een zijgang belanden we in een voorkamertje, dat hoe groot het huis ook is, onrijmend klein oogt.
Een oude schommelstoel bij het flinterdunne lichtstraaltje door het vieze, overgroeide raam heen, laat nogmaals zien dat stof slechter moet zijn dan rook voor een astma patient.
''Ik heb een diner','  vertelt ze me enthousiast, zonder enige notie te hebben van mijn dominante fantasie, ''een kerstdiner en ze komen me zo halen....kan dit?''
Als een model showt ze haar kleren en hoewel ik het vreselijk vind, is het moeilijk om dat te zeggen...ze straalt namelijk aan alle kanten.
''De mannetjes komen ook''  vertelt ze bijna geheimzinnig.
''De mannetjes?'' herhaal ik haar woorden zonder haar ouderwetse kleding nog te zien.
''Ja, die van van Soest...die broers....Ken je the muppetshow?''
Ik knik.
''Zij zijn die oude mannetjes op het balkon. Op iedereen hebben ze kritiek...maar het zijn schatten hoor...echte poepies...''
Ze drukt me een net zo ouderwetse haarknot in mijn handen als ik haar kleding vindt en draait zich nogal vrij resoluut om.
Hoe helder kun je een vraag stellen?

Terwijl ik stuntel met een voordeoorlogs kapsel ratelt zij over het aankomende kerstdiner van de kerk dat elk jaar voor de oudjes georganiseerd wordt.
''Ik ga al jaren''  zegt ze, als het mij eindelijk gelukt is nog iets fatsoenlijks geproduceerd te krijgen met een haaraccessoires dat enkel nog in een museum verkrijgbaar is.
''Hoe jong bent u?''  hoor ik mezelf opeens vragen.
''Raad maar''  nodigt ze me vriendelijk uit. Zo vriendelijk vind ik die uitnodiging niet en ik heb alweer spijt van mijn vraag.
Gezien het huis zou ik haar op eeuwen schatten, maar niemand leeft eeuwen. Zij ook niet...en iemand te hoog schatten is not done.
''Eh... negenenzeventig?''
Ze begint hartelijk te lachen.
''Zesennegentig'' roept ze gestreelt uit, ''en ik...''  Ze stopt abrupt haar zin en het is een claxon die daar verantwoordelijk voor is.
''Ik moet gaan!''
Ze neemt zichzelf nog heel even op en met haar doe ik dat ook.
Ze is klein, oud en absoluut een aangenaam gezelschap, maar of zij het met die kleding gaat maken bij die muppets? Ik vraag het me af.
''Kom...''  spoort ze me aan en voor ik er goed en wel bij stil sta, sta ik weer buiten. Is het de buitenkant van het huis dat mij weer de kriebels bezorgt.
De kriebels die ik in het huisje toch uiteindelijk kwijt was.
Kwijt door een vrouwtje dat niet veel later heen is gegaan.

En het huis... het staat met de nok omhoog een legende op te bouwen, want kun je niet zeggen dat er een geest huist in een huis dat zoveel te vertellen heeft?

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.