Easy sale bij Wehkamp Tot 40% korting.
http://www.wehkamp.nl/sale/

Je komt ze overal tegen, mannen die op zoek zijn naar een snelle wip met een mooie vrouw. Maar wie versiert nu wie?

Als mannen met hun pik denken dan ...

Café De Keijzer.
Dit keer was het een groepje van vier mannen dat met veel kabaal het Amsterdamse café kwam binnenzetten. Arnold Keijzer - de eigenaar van de eenmanszaak - zag de dagjesmensen de hele dag komen en gaan.
Een van de vier mannen die binnenkwam stak zijn hand omhoog. ‘Vier bier’, riep hij lallend met een onbestemd accent. De groep ging druk pratend aan de bar zitten.‘Komt er zo aan!’ riep Arnold die aan de andere kant van de bar met Ilse en Carla, twee mooie jonge vrouwen, in gesprek was.
Ilse en Carla bestudeerden het luidruchtige viertal. ‘Wat denk jij?’ vroeg Carla aan Arnold.
Arnold wierp een blik op de mannen. ‘Ik denk dat bietenkop met zijn grote bek voor de bijl gaat, misschien bierbuik ook, maar dat weet ik niet helemaal zeker. Die andere twee kun je vergeten. Jullie kunnen die boeren alvast een beetje opgeilen door elkaar innig te kussen.’
‘Geen probleem’, zei Ilse.

Arnold tapte vier bier in. ‘Kijk u eens heren!’
‘Bedankt’, zei bietenkop met een dubbele tong. ‘Kastelein, dat blonde moppie aan de bar, zit die dame op iemand te wachten of is ze vrij?’
‘Dat weet ik niet, maar ik denk niet dat ze zich door jou laat versieren! Zo te zien vallen de dames op elkaar.’
‘Onzin! Ze zit te wachten tot een echte kerel een poging bij haar waagt. Op stadse mietjes valt ze niet, dat kan ik goed begrijpen.’ Bietenkop draaide zich om naar zijn metgezellen. ‘Zeg tegen deze biertapper dat iedere vrouw als een blok voor me valt.’
‘Ja, Hendrik-Jan is een echte hartendief’, zei een man met stekelhaar knikkend. ‘Bij ons op het dorp heeft hij menig vrouwenhart op hol gejaagd.’
‘Ik wed om dit rondje bier dat ze je toch niet moet’, zei Arnold uitdagend, ‘je hoeft er niets tegenover te zetten.’
‘Staat! Jullie zijn getuigen van de weddenschap.’
‘Ja, ja’, werd er gemompeld, ‘tegen jou maakt ze geen schijn van kans Hendrik-Jan.’
‘Zo is het maar net. Als ik met haar aan mijn arm de deur uitloop hoeven jullie niet op me te wachten, dan zie ik jullie later wel in het hotel!’ Hendrik-Jan kleedde Carla met zijn ogen helemaal uit en bedreef in gedachten de liefde met haar.

Hendrik-Jan liep op Carla af. ‘Hoi mooie meid, zit je misschien op mij te wachten?’ vroeg hij met een domme grijns.
‘Wie weet. Heb je tegen je maatjes gezegd dat je mij kon versieren?’
‘Nou nee, niet helemaal. Maar je bent de moeite van het versieren waard, je bent prachtig om te zien. Iets drinken?’
‘Nog niet. Je vindt het vast niet leuk als ik laat merken dat ik jou totaal niet zie zitten, dan ga je bij je maatjes af?’
‘Ach, leuk is anders. Maar dat overleef ik wel.’
‘Ik weet het goed gemaakt. Jij geeft mij honderdenvijftig euro en dan doe ik alsof ik voor je val. We lopen gearmd naar buiten en zetten het gesprek met een fles Campagne bij mij op de kamer voort. Voor een half uur ben je wat mij betreft de liefde van mijn leven. Voor nog eens honderd euro uur plak ik daar een uur aan vast.’
‘Nee toch! Ben jij een vrouw van lichte zeden?’
‘Ik ben een vrouw die jou een heldenstatus kan geven. Plus dat je een gezellige tijd met me door kunt brengen. Wel vooruit betalen graag!’
Hendrik-Jan dacht na, het voorstel had wel wat. ‘Akkoord, alleen kan ik niet hier in het café geld aan je geven.’
‘Mag ook op buiten. O ja, de Champagne kost honderd euro per fles.’
Hendrik-Jan knikte. ‘We gaan!’ Hij zwaaide uitgelaten naar zijn gezelschap en liep met Carla aan zijn arm het café uit.

‘Zie je nou wel biertapper!’ zei bierbuik triomfantelijk, ‘tegen de charme van Hendrik-Jan kon ze niet op.’
‘Ik had ongelijk’, zei Arnold deemoedig, ‘dit rondje bier is voor mijn rekening.’
‘Zullen we hetzelfde wedje nog een keer maken?’ vroeg bierbuik.
‘Waarom wil je wedden?’
‘Dat ik dat moppie met dat krullenkoppie kan versieren!’
‘De wereld wordt eerder vierkant dan dat je dat lukt! Ik neem de weddenschap aan.’
Bierbuik stapte van zijn barkruk af, trok zijn stropdas recht en liep op Ilse af die vriendelijk lachend haar glas hief.

Sukkel, dacht Arnold. Voor iedere klant die hij op weg naar Carla en Ilse hielp kreeg hij vijftig euro. Vandaag had hij de dames negen keer aan handel geholpen. Dat verdiende best lekker, daar vielen de kosten van een rondje bier bij in het niet. Arnold glimlachte. ‘Voor jullie nog een biertje?’
‘Graag ja’, zei Stekelkop die jaloers toekeek naar hoe bierbuik met Ilse aan zijn arm het café verliet.