Mijn innerlijke wereld.

 

Steeds opnieuw stak ik de brug over naar jouw wereld.
Maar ik kon daar niet blijven.
Steeds opnieuw stak jij de brug over naar mijn wereld.
maar ook jij kon hier niet zijn.

Steeds opnieuw keek ik naar de verschillen in onze we-relden.
Ik ging dan weer terug naar mijn eigen wereld.
Verdrietig, teleurgesteld, angstig, en boos.
Ik vernietigde de brug.
Om hem daarna met nieuwe moed,
weer op te bouwen.

Nu ben ik in jouw wereld,
en zie dat deze eender is als die van mij.
Nu ben ik in mijn wereld.
en zie dat er geen jou en mijn wereld is.
Maar dat onze werelden eindelijk zijn samengekomen.

Ik zie de vele gebeurtenissen.
Die er ooit zijn geweest.
Ik wil je daarvoor danken.
Omdat jij hiermee,
het diepe verlangen van mijn hart hebt vervuld

Niet langer ben jij in jouw wereld.
Niet langer ben ik in mijn wereld.
Nu zijn we werkelijk eindelijk samen in ‘DE WERELD’.

Is het werkelijk voorbij?
De twinkeling in je ogen
als je naar me kijkt.

Is het werkelijk voorbij?
Die glimlach op je gezicht
als je bij me was.

Is het werkelijk voorbij?
De liefde die je voor mij voelde.

Is het werkelijk voorbij?
Al de woorden die je me ooit zei.

Is het werkelijk voorbij?
Al de knuffels die je me ooit gaf.

Als het dan voorbij mag zijn.
Dank ik je voor wat ooit was.
Ondanks het spoor van pijn.
Wat in de diepte van mijn ziel
nog steeds voelbaar is.

Maar zonder deze pijn.
Had ik nooit geweten,
hoe diep mijn liefde voor jou was.

Het kleine Druppeltje 

Een klein druppel in de grote oceaan.
Durfde maar niet op zijn eigen beentjes te gaan staan.
Hij bleef maar mee deinen op iedere golf die er kwam.

Maar op een dag, bracht deze golf hem, zomaar op de aarde.
Samen met vele van zijn broertjes en zusjes.
Niet langer waren ze nog de oceaan, maar enkel een klein plasje.

Verwonderd keken ze elkaar aan, wat NU.
Er verscheen een zonnestraal.
En de kleine druppel zag hoe sommige van zijn broertjes, en zusjes,
verdwenen in het niets.

Andere van zijn broertjes en zusjes verdwenen zomaar in de grond.
En daar was hij dan, de kleine druppel helemaal alleen.
Maar niet voor lang, want toen de zonnestraal verdween,
Zag hij hoe zijn broertjes en zusjes uit de lucht vielen.
En samen met hem weer het plasje vormde.

Ze vertelde hem hun avonturen, hoe ze samen in de wolk terecht kwamen.
En hoe ze reisde overal heen.

Op een dag zag hij ook weer zijn broertjes en zusjes, die in de aarde verdwenen waren.
En ook zij vertelde hun avonturen, van hoe het was daar in de aarde.
Hoe ze reisde door de planten, de bloemen, de dieren en de mensen.
Hoe ook hun door de zonnestralen steeds weer werden opgepakt, en door de wolk weer
werden neergezet.

Maar vroeg de kleine druppel toen: " zijn jullie dan vergeten, daar waar wij vandaan komen?"
Zijn jullie dan vergeten, hoe het toen was?

In al die tijd dat jullie reisde, probeerde ik te zijn, zoals de oceaan.
In al die tijd dat jullie speelde, probeerde ik weer terug te keren.
En zie, nog steeds ben ik hier alleen.

Een van zijn broertje nam het kleine druppeltje apart, en zei tegen hem:
"We zijn nooit vergeten waar we vandaan kwamen, we zijn nooit vergeten hoe het toen was.
Maar nu hebben we ervaren, wat het is om als een druppel in de oceaan te ZIJN.

Zonder jou en zonder mij is er geen oceaan.
Dat is wat wij geleerd hebben. We zullen nooit de oceaan worden.
We zullen altijd het druppeltje zijn, waar de oceaan in LEEFT."

copyright Nederland2012@Gerda Verstraeten

http://www.stemmenhoren.com

http://chayenna.jouwpagina.nl