Wat overkomt je als je moeder dement wordt en wat zijn de signalen

Er zullen inmiddels heel wat mensen zijn wiens ouders deze vreselijke ziekte overkomt want dementie gaat de epidemie van deze eeuw worden. Men verwacht- ook mede- door de vergrijzing dat dementie de komende 20 jaar met 45% zal toenemen. En boven de 80 jaar is bijna 1 op de 3 ouderen dementerend.
WAT ZIJN DE SIGNALEN
Eerst zal je niet begrijpen waarom je moeder of vader zich soms ietwat vreemd gedraagt, of wat vaker dezelfde vragen stelt of dezelfde verhalen vertelt. Je ontkent het namelijk zelf ook; je hoopt maar dat je vader of moeder "gewoon" ouder wordt en wel eens iets vergeet. Bovendien is het verwarrend voor jezelf omdat het aanvankelijk momentopnames van vergeetachtigheid zijn, want er zijn nog vele dagen dat je moeder/vader normaal lijkt. Het is een heel langzaam proces en niet voor niets wordt dementie een sluipmooordenaar genoemd. Dan breekt de tijd aan dat er steeds meer tekenen zijn dat je moeder of vader het thuis niet meer redt, en dat wordt vaak door henzelf ontkent en verbloemd. B.v. verslonzing, verstoring van dag- en nachtritme, niet meer iets kunnen regelen, en een toename van vergeetachtigheid.
IN DE BEGINFASE viel me het meest op:
- in gesprekken in herhaling vallen, dezelfde vraag na 10 minuten weer stellen
- spullen kwijtraken in huis, niet meer weten waar ze zijn neergelegd, en vervolgens denken dat ze
gestolen zijn
- ineens niet meer weten hoe b.v. een koffiezet-apparaat werkt
- in de vertrouwde omgeving ineens niet meer de weg weten
- namen worden slecht onthouden

NA DE DIAGNOSE
Als de diagnose is gesteld, meestal na een ziekenhuisopname met allerlei testen, zijn de vermoedens waarheid geworden. Je moeder of vader is dementerende; of lijdt aan een vorm van Alzheimer. Met thuishulp kan er nog veel georganiseerd worden, maar voor velen komt het moment daar dat een verpleeghuisopname onvermijdelijk is, vooral als de kinderen niet in de buurt wonen.
ROUWPROCES
Je bevind je in een slepend rouwproces; stapje voor stapje afscheid nemen van de moeder of vader die je had. In fysiek opzicht blijft het je vader of moeder, maar inhoudelijk steeds minder..... De rollen die jullie hadden draaien zich om: jij wordt de moeder en zij het kind. En het meest pijnlijke moment is aangebroken als je je moeder naar het verpleeghuis moet brengen en haar daar moet achterlaten. Het schuldgevoel knaagt enorm. En je weet ook dat ooit de dag zal komen dat ze jou niet meer herkent.....

WAAR KAN JE TERECHT VOOR VRAGEN/ONDERSTEUNING
- je kunt je aansluiten bij een mantelzorgvereniging waar je met alle vragen terecht kunt
- indien je familielid al in een verpleeghuis woont, trek meteen aan de bel bij maatschappelijk werk of psycholoog van het verpleeghuis als er problemen zijn in de omgang met je familielid of als je voor jezelf ondersteuning nodig hebt
- Alzheimer cafe
ZELFBESEF VAN DE DEMENTERENDE
In veel gevallen beseft de dementerende zelf niet dat hij/zij dement is. Je vergeet dat je vergeet......Mijn moeder is verteld dat ze aan deze aandoening lijdt, maar in haar beleving is dat gewoon niet waar. Zelfinzicht omtrent eigen functioneren wordt steeds minder; de persoon kan zelf niet meer inschatten wat hij/zij wel of niet meer kan. Mijn moeder ervaart zichzelf niet als dementerend, maar ziet - vreemd genoeg- wel dat anderen om haar heen in het verpleeghuis "niet goed in het hoofd zijn", zoals zij dat benoemt. Er is ook iets dat mijn moeder nu nog steeds niet vergeten is.... En dat is vooral dat ze naar huis wil......

Laat een reactie achter
Lily schreef op 20 Dec 2010 om 00:42
Ontroerend en goed geschreven verhaal, sowieso willen en denken we misschien dat onze ouders er voor altijd zullen zijn, tegen beter weten in. Sterkte gewenst
cc schreef op 20 Dec 2010 om 09:23
Mijn moeder wordt aankomende maand 71
gelukkig nog negens last van, en vooral niet van dementie :s
Heftig dat laatste stukje, over naar huis willen.
Sterkte.
verbijsterend62 schreef op 20 Dec 2010 om 11:45
dames, alvast dank voor jullie reacties, en idd, het is moeilijk en zoals Merel al schreef, soms nog moeilijker voor de familie dan voor de dementerende zelf!
hans11111 schreef op 20 Dec 2010 om 13:48
Heel indrukwekkend, mijn moeder was oplaatst ook dement, had ongeveer dezelfde symptomen, vreselijke moeilijk!
Heel mooi geschreven en heel veel sterkte!
Hans.
schreef op 20 Dec 2010 om 17:57
Het lijkt me voor beide partijen heel zwaar om op zo'n manier afscheid te moeten nemen van het bekende en gedeelde leven. degeneratie en achteruitgang en volledig machteloos staan.
Ik hoop dat de dag snel komt dat er goede medicatie en hulp voorhanden is.
Adelheid Roosen heeft er een prachtig boek over geschreven, over hoe ze haar moeder verliest aan deze ziekte maar hoe ze elkaar ook weer opnieuw vinden.
Veel sterkte!
verbijsterend62 schreef op 21 Dec 2010 om 09:14
Ik heb het boek van Adelheid Roosen nog niet gelezen, maar wel de film gezien. Idd heel bijzonder!
mirbenik schreef op 16 Feb 2011 om 18:37
Leuk geschreven maar ik mis de mogelijkheid van de dagbehandeling!
Heb je daar al gehoord? Door structuur en geheugentraining kan iemand met de diagnose dementie langer stabiel gehouden worden!
Jammer dat dit vaak overgeslagen wordt
Eva-daan schreef op 19 Feb 2011 om 02:39
Nuttig artikel dat voor iedereen wel eens van pas komt vroeg of laat.
Typwriter schreef op 22 Feb 2011 om 23:41
Erg ingrijpend inderdaad. Ik sta weliswaar aan de andere kant (de zorg) en ik zie en hoor dus ook hoe machteloos men zich voelt in zo'n situatie. Zowel de patiënt als de naasten.
Het is een rotziekte die mensen echt van hun identiteit berooft.
Dieske schreef op 20 Apr 2011 om 07:08
Gisteren mijn mama naar een verpleeghuis gebracht, ik ervaar het als verschrikkelijk terwijl iedereen roept : " het komt wel goed".
Ze is erg dement en thuisverzorging was niet meer mogelijk.
Het was een van de moeilijkste dagen uit mijn leven.
Toen ze gisteren merkte dat we weggingen wilde ze ook alleen maar mee naar huis, ook zij vergeet haar thuis niet.
Ik wens iedereen die hetzelfde meemaakt en dezelfde beslissing moet nemen heel veel sterkte toe.
verbijsterend62 schreef op 20 Apr 2011 om 08:03
Dieske, ik wens jou vooral nu heel veel sterkte; het is idd verschrikkelijk om mee te maken, ook voor mij was dit 1 van de moelijkste mmenten uit mijn leven.
Lid sinds 1 jaar
4451 reacties geplaatst
4243 artikelen beoordeeld
145 artikelen geschreven
Gerelateerde artikelen
verbijsterend62 beveelt aan
- Mijn dierbaarste vrienden leefden als echte communisten, ze deelden alles, zelfs de liefde! Muziekkeuze Taco!
- Moederdag 2012: mijn moeder kent mij niet meer
- Toevallig is Facebook wél leuk!
- Een nieuw account voor een oude bekende.
- Ze is dood
- Dakloos zijn in Nederland
- En toen keek ik,komt een vrouw bij de dokter.

Easy sale bij Wehkamp Tot 40% korting.







Merel schreef op 19 Dec 2010 om 19:13
Het zal heel moeilijk voor je zijn. Ik heb zelf gewerkt met dementerenden en gelukkig is het voor de dementerende zelf niet zo moeilijk als voor de familie. Wel is het in het begin nog moeilijk, wanneer er nog herkenning is, maar later wordt het steeds minder. Mijn beleving is dat de familie het vaak heel zwaar heeft en dat er weinig hulp is daarvoor. Ik wens je dan ook veel sterkte.