Easy sale bij Wehkamp Tot 40% korting.
http://www.wehkamp.nl/sale/

Nadat ik de kraan heb dicht gedraaid stap ik over de badrand op de koude natte vloer van de badkamer. Er moet nodig iets gebeuren aan die ruimte, maar zoiets kost nogal wat en met opgroeiende kinderen moet je soms andere keuzes maken. Hoe dan ook kun je er evengoed uitstekend in douchen en daar gaat het tenslotte om.

~De Gluurder~

Ik wikkel een handdoek om mijn lijf en een wat kleinere om mijn lange haren. Dan pak ik mijn tandenborstel en begin te poetsen. Ondertussen slenter ik door de kamers op de bovenverdieping.
De kinderen zijn aan het logeren, dus de bedjes zijn leeg. Mijn man is aan het sporten, ik ben alleen. Heerlijk vind ik dat, ik kan dan precies doen wat ik wil zonder dat iemand er last van heeft.
Ik kijk naar buiten en huiver even. Ik ben zelf nog warm van het douchen, maar buiten is het guur en koud, het heeft zelfs een paar dagen gesneeuwd, maar nu is het meer een doorgedraaid herfsttafereel met veel wind en water.
Als ik het koordje pak om het rolgordijn dicht te doen in de kamer van mijn jongste dochter schrik ik me helemaal lam. Recht tegenover het huis staat een man naar ons huis te kijken.
Hij staat in het donker, maar ik kan zijn silhouet toch duidelijk onderscheiden. Wat een engerd, ik zie het meteen.
Hij heeft een hele lange neus, echt zo’n haak, die zijn gezicht meteen een demonische uitdrukking geeft. Zijn ogen kan ik niet goed zien, maar ik meen te kunnen zien dat hij een brede grijns op zijn gezicht heeft.

Ik deins achteruit de donkere kamer in, zodat ik mijzelf aan het zicht onttrek en schuifel dan langzaam naar de zijkant van het gordijn, wat dus nog steeds open is. Ik rol het naar beneden en kan nu precies door de kier tussen het gordijn en het kozijn kijken.
Hij staat er nog steeds! Jasses, ik voel me helemaal naar worden. Wie gaat er nou een beetje van een afstand naar iemand zijn huis staan kijken, dan ben je toch niet goed wijs?
Iets rustiger probeer ik hem in me op te nemen.
Hij staat enigszins in het donker, waardoor ik hem niet helemaal goed kan bekijken, maar ik zal proberen te beschrijven wat ik zag.
Hij was enorm vet. Zijn pens was zo enorm dat die helemaal over zijn broek heen puilde. Love handles, die term was hier allang niet meer van toepassing, deze waren in de hoop vormeloze blubber echt niet meer zichtbaar.
Zijn hoofd was groot en rond en had de uitstraling van een schlemiel. Het zat zo tussen zijn schouders dat je verwachtte dat hij geen nek had. En dan die vreselijk puntige neus, een beetje krom, zoals je bij een heks zou verwachten.

Zijn benen waren al net zo blubberig, veel te dik voor een normale maat broek, dat zag ik zo wel. Helaas was hij net te ver weg om goed te bekijken wat hij voor kleding aan had, maar veel soeps kon het niet zijn.
Je zou verwachten dat je van iemand die er zo uit ziet niet al te bang zou hoeven zijn, maar er was iets in zijn houding wat me het ergste deed vermoeden.
De figuur had zo’n hopeloze pose. Hij zag er volkomen in elkaar gezakt uit en het leek wel of hij nog verder in elkaar zakte onder mijn bestuderende blik. Ook al wist hij niet dat ik hem ook stond te bekijken, zijn figuur leek er maar al te veel onder te lijden.
Dit was duidelijk een zeer depressief en moedeloos persoon, dat was aan zijn lichaamshouding wel te zien en Joost mocht weten wat je van zo iemand kon verwachten en die iemand stond nu een kwartier later nog altijd even roerloos naar mijn huis te gluren.
Ik rende de trap af naar beneden en pakte mijn telefoon. Eerst mijn man bellen. Natuurlijk sloeg dat helemaal nergens op. Mijn man was te ver weg om hier überhaupt iets aan te doen en daarbij was het nog maar de vraag of ik hem te pakken zou krijgen.
Nee dus…

Mijn hersenen draaiden overuren. Ik sloop terug naar het raam en keek weer door de kier. Mijn hart stond stil, de engerd stond er nog steeds! Had die vent niks anders te doen dan hier een beetje naar mijn huis te staan loeren. Als ik niet zo bang was geweest, was ik er meteen op afgestapt, maar zoals ik al zei, ik had geen idee wat ik van een dergelijke griezel moest verwachten.
Sommige mensen zijn zo teleurgesteld in hun leven dat ze daar wie dan ook voor willen laten boeten en ik was niet van plan het slachtoffer te worden van een geestelijk gestoorde.
Wat dan?
Ineens wist ik het; Bewijs, dat moet ik hebben!
Ik rende weer de trap af naar beneden en keek wild in het rond. Waar ligt dat ding? Aha, in de hoek van de kamer zag ik mijn camera op de kast liggen. Ik controleerde hem, shit, geen kaart.
Ik racete met de camera de trap weer op. In mijn werkkamer zocht ik op mijn bureau naar het benodigde kaartje en vond deze al snel.
Met trillende vingers kreeg ik uiteindelijk de kaart in het apparaat en nam mijn positie bij het raam weer in, om meteen weer naar mijn werkkamer te rennen. Daar lag namelijk ook de telelens. Stom dat ik daar niet eerder aan gedacht had.

De sukkel, hij was er gloeiend bij nu. Deze camera maakt haarscherpe foto’s op een hele grote afstand, zelfs in het donker, dus hij moest niet denken dat hij hier zomaar mee weg kwam.
Met bonzend hart sloop ik weer naar het raam en frunnikte de lens tussen het kozijn en het gordijn in.
Langzaam begon ik in te zoomen, zenuwachtig, maar vastberaden, hij ging eraan! 

 

 

 

 

 

 

 

 

Eenmaal ingezoomd op de gestoorde vent moest ik eerst een half uurtje bij komen van het happen naar adem. Niet van de schrik hoor, nee, van de slappe lach. Onze gluurder was namelijk… de sneeuwpop die mijn man drie dagen eerder met de kinderen had gemaakt!

 

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.