Na het overlijden van mijn vader is ook mijn moeder vorig jaar overleden. Wat een vreemd gevoel dat je ineens geen ouders meer hebt. Niemand meer om voor te zorgen, maar ook niet die moeder meer die je om alles mocht bellen, altijd terecht kon, is echt heel vreemd gevoel.

De dag waarop je moeder sterft, en je geen kind meer bent. Karin Bloemen beschrijft het heel aardig in haar nummer Geen Kind meer.

Al sloeg die songtekst niet helemaal op de relatie van mijn moeder en mij, tis wel een duidelijke tekst die je wel kan helpen uitleggen hoe het voelt.

hierbij een stukje van de tekst:

De dag waarop je moeder sterft, de dag die al je dagen
Van dan af aan wat grijzer verft al hou je niks te klagen
Je hebt je goede vrienden nog, die staan je ook dichtbij
En als je soms een minnaar zoekt dan staan ze in de rij
Maar niemand zal meer weten hoe je met je pop kon spelen
En niemand zal nog ooit je vroegste vroeger met je delen
De dag waarna je nooit meer kwetsbaar wezen kunt en klein
De dag waarna je nooit meer kind zult zijn

Gelukkig had ik een hele goede band met mijn moeder en hebben we alles wel gezegd wat we tegen elkaar wilden zeggen. We hebben het de laatste weken nog kunnen hebben over alles wat we meegemaakt hebben samen. Dat ik zomaar weer thuis mocht komen wonen met mijn hond en kat na het mislukken van een relatie en alle leuke dingen ook.
Dat is heel prettig.
Maar toen mijn moeder die avond overleed, overkwam me zo'n vreemd gevoel, dat ik geen ouders meer had.
En bij een heleboel dingen denk je ik wilde dat ik mama even kon bellen en dan zegt mijn man, bel mijn moeder dan, maar dat is totaal anders...... niet dat dat geen lief mens is maar van je moeder kun je veel meer hebben.
Hoe lastig ze ook zijn je ziet het altijd positief in, en als je met een flinke ruzie weggaat, dan dat ook gemakkelijk omdat je weet dat het toch wel goedkomt.
Dat is misschien wel het fijnste gevoel, het gevoel dat wat je ook fout doet in je leven, je ouders onvoorwaardelijk van je houden en dat gevoel moet je nu missen.
We zijn nu 10 maanden verder na het ovelijden van mijn moeder en goh wat een gemis. Mijn moeder was al lang ziek dus je wist dat het eraan zat te komen, maar dan nog....

Mensen wees zuinig op je ouders, praat alle ruzies goed uit, zodat als er plotseling iets gebeurd je niet rond blijft lopen met een schuldgevoel.
Ik kan gelukkig verder met het gevoel dat ik alles heb gedaan voor mijn moeder, dat is een heel prettig gevoel.
Mijn moeder zei op haar sterfbed, ik hoop dat je net zoveel aan jouw dochter zal hebben, als ik aan jou heb gehad. Nou een mooier compliment had ze me niet kunnen geven.

Zij heeft als kind altijd heel erg goed voor ons gezorgd en ik ben blij dat ik dat voor haar heb kunnen doen. Het zijn niet alleen de leuke dingen die je samen moet delen, maar zeker ook de vervelende dingen, dan heb je mensen veel harder nodig en dan is het ook heel fijn als ze er zijn.
Mijn moeder was er altijd voor me, en nu denk je waarom praat je alleen over je moeder? Omdat mijn vader al overleden was toen ik 18 was en ik daardoor juist een hele heftige band gekregen heb met mijn moeder, terwijl ik eigenlijk als enige dochter een vaderskindje was :-)

Maar ik was er voor mijn moeder toen ze me nodig had....

Reageren?