Easy sale bij Wehkamp Tot 40% korting.
http://www.wehkamp.nl/sale/

Kom nou eens onder die douche vandaan! Nee. Nee? Hoezo Nee? De hele kamer zit vol visite en jij gaat staan douchen op je gemakje. Ja, inderdaad ja, op mijn gemakje, dus als je even wilt ophouden met zeuren, dan kan ik tenminste rustig verder gaan... Ben je nou serieus of neem je me in de maling? Wat denk je? Nou, je klinkt wel serieus. Goed gehoord, dus moven nu! Ja, maar eh, het is bijna 12 uur! Nou precies, dus voorlopig zie je me niet! Nou eh, eh, dan ga ik maar. Doei, doe je de deur dicht?

~Wegcijferen~

Ik keek hem na toen hij de badkamer weer uitliep. De hele middag en avond had ik opgeprikt gezeten, met zijn vrienden en collega’s. Familie kon er deze keer niet bij zijn, want dat mixte niet goed volgens hem. Sinds hij bij dat bedrijf werkte had hij het in zijn bol gekregen.
Bij de eerste gasten had ik me al verbaasd afgevraagd of ze wel aan het juiste adres waren, maar de enthousiaste begroeting van Roel had me laten beseffen dat ik inderdaad vandaag met deze patsers zat opgescheept.
In een, zo leek het, eindeloze stroom kwam er steeds meer arrogantie ons huis binnen druppelen. En ik voelde me steeds verder verschrompelen. Roel zat op zijn praatstoel, omringd door zijn collega’s en ik liep heen en weer te rennen en me uit te sloven voor mensen die me verder eerlijk gezegd volkomen koud lieten.
Ik leek wel gek. Maar goed, ik hou van Roel, dus zonder al te veel zichtbare onvrede deed ik mijn werk en probeerde als een goed gastvrouw alle gasten tevreden te houden. Achter elke succesvolle man staat tenslotte een sterke vrouw, dus wie ben ik om te gaan klagen.
Het viel me voor het eerst op tijdens het eten. Ik had ze al geanimeerd in gesprek gezien bij de open haard (terwijl ik liep te zwoegen), maar ik ben niet zo jaloers aangelegd, dus ik had er verder niks achter gezocht. Aan de eettafel zag ik echter duidelijk hoe ze met elkaar flirten. En dat dat niet nieuw was, was me ook gelijk wel duidelijk.
Met opgetrokken wenkbrauwen keek ik Roel vragend aan. Hij verslikte zich bijna en het leek wel of hij oprecht verbaasd was dat zijn openlijke avances mij waren opgevallen. Dacht hij nu werkelijk dat ik zo onnozel was? Hij keek naar haar en ik volgde zijn blik en ook zij schrok. Ja, die troela had zeker verwacht dat ik een dom huismutsje was.

Maar ik had niks gezegd en mijn masker weer opgezet. Tenslotte ben ik een gezegend mens dat ik in zo’n huis woon met zo’n man en ik hoef niks te doen. Een luizenleventje heb ik, zo hield iedereen me voor. Dat ik er stapelgek van werd vertelde ik niemand. Wat zou ik moeten doen? Scheiden? Nee, dat was uitgesloten. Hij zou me totaal versnipperd achterlaten.
Ik was te gewend aan ons leven. Ik had het ook altijd wel geweten. Hij had lange zakenreizen en ik vond het merkwaardig dat hij altijd met dezelfde collega op pad moest. Maar ik dacht er niet aan. Ik dacht niet aan de striemen die ik wel op zijn schouders zag of zijn telefoon die hij ineens beveiligd had met een wachtwoord. Het snelle dichtslaan van zijn chatscherm. Nee, ik negeerde het allemaal.
Naarmate de drank rijkelijker vloeide werd Roels dubbelleven steeds beter zichtbaar. Hij deed geen pogingen meer om zijn escapades te verhullen en zat nu met zijn collega op schoot voor de open haard. Zijn overige collega’s hingen aan zijn lippen, terwijl hij vertelde over zichzelf. Schenk nog eens wat in lieverd, riep hij me toe, zonder zelfs maar naar me op te kijken.
Ik was weggegaan, onder de douche gaan staan en gaan denken. Ik moest een plannetje bedenken, zo kon het niet langer. Wat was ik voor waardeloze dweil dat ik dit allemaal maar pikte? Het was bijna Nieuwjaar. 2012. Moest ik zo het nieuwe jaar in? Ik was al maanden depressief, kreeg bergen pillen. Die ik trouwens niet slikte, maar ergens achterin in een laatje propte. Het zou toch niet helpen.

Deze mensen en zoveel anderen hadden zo’n groot gebrek aan respect voor mij, dat zou geen pil ter wereld kunnen verhelpen. Ik kookte van binnen. Ik was woest. Al mijn opgekropte woede kwam naar boven. De hufter, wat denkt hij wel. En die lellebel, gadverdamme, zitten hier gewoon onder mijn eigen dak te vozen en ik kijk gewoon toe. Wat ben ik vreselijk zwak.
Maar zij, wat zijn zij vreselijk ascoiaal. Mensonterend. Ik liep in mezelf te foeteren en raakte steeds bozer. Het was afgelopen met de pret. Ik liet zich niet langer mangelen door een stel opgeblazen kikkers. Ik draaide de douche uit, droogde me snel af en trok een huispak aan. Wat kon mij het schelen dat ik er niet uitzag, er was tóch niemand die het zag!
Ik graaide in de la en rende naar beneden. Ik keek op de klok, mooi, nog minstens 5 minuten. Met trillende vingers peuterde ik de capsules open en verdeelde de inhoud over de champagneglazen. Genoeg om een paard te vellen, met dank aan de psychiater. Ik popte de champagnefles open. Prees mezelf er in stilte om dat dat gelukt was. Ik ben niet zo'n held met die kurken.
Met een grote lach op mijn gezicht schonk ik de glazen vol. Ik zette alles op een dienblad en liep de kamer in. Nog net zag ik hoe hij zijn hoofd wegtrok bij zijn collega en haar in de ogen keek en zei Gelukkig nieuwjaar moppie... Gelukkig nieuwjaar!, riep ik uit. Ze draaiden zich om en zagen mijn rode ogen niet. Ze stortten zich meteen op de glazen en grepen er allemaal 1.
Dat er 1 te weinig was viel ze niet op. Ik ging in de hoek van de kamer staan en zag ze proosten. Ik hield het dienblad voor mijn borst en giechelde. Ik dacht 2012, daar zullen ze niet veel van zien! Iedereen lachte en ik schaterlachte mee. Ik was hysterisch en ik bleef lachen tot het laatste lichaam stil lag. Zingend begon ik op te ruimen. Happy Newyear, happy Newyear...

Na een paar uur was ik wel uitgelachen en ik kan jullie vertellen, het was een behoorlijke ontnuchtering toen ik daar al die bewegingsloze lijven zag liggen. Ineens besefte ik me pas goed wat ik gedaan had. Nu had ik mezelf pas echt in de nesten gewerkt, dat was niet helemaal mijn bedoeling geweest.
In mijn woede had ik totaal niet over de gevolgen nagedacht en nu moest ik maar zien hoe ik dit ging oplossen. Nou, lekker begin van het nieuwe jaar beet ik mezelf toe. Kon ik nou nooit eens tot 10 tellen. Nee, altijd meteen maar handelen en ja, dan zat je ineens met 6 lijken.
Ik keek naar de hoopjes mens. De directeur van het bedrijf. Je zou nu misschien denken aan een oude man, maar nee, het was nog een jonge fitte knul. Hij was in een garage begonnen met zijn bedrijfje en al snel was het gegroeid tot het bedrijf dat het nu was. Een Amerikaansachtig bedrijf in billboards, iets wat in Nederland nog maar kort hip was.
Door heel de stad hingen borden waar je binnen een uurtje een boodschap of afbeelding  kon laten plaatsen. Ze hingen in de stad, maar ook langs het spoor, op voetbalvelden, in bushokjes. Werkelijk overal.
Zijn manier van werken was een gat in de markt geweest en er was steeds meer vraag gekomen. De borden waren zelfs landelijk geplaatst de afgelopen weken.
Inmiddels waren ze behoorlijk succesvol en de panden waren nu een stuk groter dan die lullige garage. Zijn ego was verhoudingsgewijs meegegroeid en hij voelde zich een hele piet. Altijd liep hij maar te fitten op Jan en alleman en vooral homo’s moesten het ontgelden.Roel had wel eens geopperd tegen me dat hij wel eens homo kon zijn, zo fobisch was hij op dat gebied. Het was ook nogal een verwijfd type, dus helemaal onwaarschijnlijk achtte ik het idee van Roel niet.

En dan Roel en die troela. Verder nog een vrouwelijke collega en 2 mannen. Allemaal glad, jong en opgespoten. Ik walgde van dat oppervlakkige gedoe. Roel die zei wel eens van die dingen als Goh, waarom trek jij niet eens zo iets leuks aan. Hmmm, ik schoot dan gewoon in de lach.
Hij vergat even dat ik geen 18 meer was. Ik was sowieso al nooit de slankste geweest. En op de een of andere manier moest hij dan altijd van die dunne stokjes aanwijzen, zodat ik me pas echt een olifant voelde en dat terwijl ik toch ook weer niet zo dik was. Dit in tegenstelling tot de vrouw die ik tot nog toe buiten beschouwing had gelaten, de vrouwelijke collega die niet op zijn schoot zat.
Zij was wat je zegt een Karin Bloemen in tweevoud. De rollen en vellen waren niet te tellen. Lief was ze, ja echt enorm, maar veeeeeeeeeeeeet. Ik kon me gewoon niet bedenken hoe iemand ooit zo dik kon worden, daar was ik nog een staak bij.
Ze at er geen hap minder om, ik had het eten niet aan kunnen slepen. Ze had dan zo gelachen Ja, ik moet wel wat doen om zo’n lijn te hebben hahaha en dan trilden er 6 onderkinnen mee. Huuhuuu, ik moest er gewoon van rillen.
Maar goed, die lag hier nu dus ook en dan nog die 2 kerels. Onopvallend, beetje aparte types wel. De ene was een slijmjurk, die likte en likte bij de baas, te bang om ontslagen te worden en met zijn leeftijd was dat niet echt te ambiëren op dit moment. En de tweede was juist precies het tegenovergestelde. Die liep de hele tijd te blaten en dacht heel wat te zijn, maar stelde niks voor. Een echte sukkel.
Fraai stel hier zo, bedacht ik me. Inmiddels had ik steeds mooiere plannen gekregen. Ik zou ze in stukjes hakken. Opvreten, uitdelen aan klanten en de zaak draaiende houden met mijn zelfgemaakte paté. Ja, ik zag het al helemaal voor me. En toen hoorde ik de vetzak hummen. Huh? Ik snelde er op af. Ze werd niet wakker, maar het was me nu wel duidelijk dat ze absoluut niet dood waren.

Pfff, dat was eigenlijk wel een pak van mijn hart. Wat moest ik tenslotte met ruim 400 kilo vlees? Eer ik dat tot paté had gedraaid was ik weken verder! Maar nu kwam er ineens een kink in mijn wraakkabel. Ik was eerlijk gezegd nog niet uitgewraakt en nu bleek ineens dat mijn wraak een stuk minder zoet was dan ik had gedacht. Denk, denk, denk.
Ik rende naar de kamer en greep de camera. Ik rende weer terug naar de kamer en duwde even flink tegen de lijven. Nee, ze waren allemaal nog diep in een roes. Mooi. Ik ging aan de slag. Legde een lijf hier, een lijf daar. Het moeilijkste was nog het uitkleden van dat spekwijf. Pfff, ik dacht nog even dat ik bedolven ging worden en het viel echt niet mee om die te verslepen, maar al met al kreeg ik het toch voor elkaar.
Ik legde een hand hier, een borst stopte ik daar, een hoofd, een voet, ik kleide met mensen en ik genoot intens. Hahaha, het was gewoon balen dat ik niet van hun gezicht kon genieten. Ik fotografeerde me suf en lag al in een stuip bij het idee. Na een uurtje had ik wel zo’n beetje genoeg voor mijn plan en ik zorgde ervoor dat iedereen weer gekleed en wel op de bank of er in elk geval in de buurt zat.
Ik racete naar het kantoor. Op de pc zocht ik de beste foto’s uit en uiteindelijk had ik er genoeg. Ik liep regelrecht naar de productieafdeling. Deze moeten vandaag nog op de borden, zei ik gedecideerd, terwijl ik het schijfje overhandigde. Ik wist dat ze zonder aarzelen zouden doen wat ik vroeg. Dit personeel kende ik, we dronken samen koffie, we kletsten wat over hun levens.
Zij waren de mensen die Roel was vergeten, die de baas ook al lang was vergeten. Ze waren te min, maar zij had ze nooit te min gevonden. Deze mensen waren juist gezellig, echte mensen en die zocht ze dan ook op. Weet je het zeker?, vroeg de drukker. Ja, zei ik vastbesloten, ik weet het zeker. En dat was ook zo.

Snel reed ik weer naar huis. Ze zaten nog steeds op hun plek en ik ging er bijzitten. Alsof ik er al die tijd bij was geweest.
Langzaam werden ze wakker, verbaasd en volledig gedesoriënteerd. Ze keken elkaar en mij verbaasd aan. Ja, jullie moeten niet zoveel zuipen sprak ik, jullie waren allemaal out. Ik zit hier al uren te wachten tot jullie eindelijk eens bijkwamen. Willen jullie alsjeblieft vertrekken?
Ze keken me verbaasd aan. Ja, ik wil graag naar mijn bed, dus als jullie willen gaan, dan kan dat tenminste. Ze sputterden niet tegen, wilden ook wel naar huis. Ze voelden zich allemaal een beetje vreemd vermoed ik. Een overdosis happiness is tenslotte voor niemand goed, bedacht ik me en ik moest moeite doen mijn lachen in te houden.
Roel stond op en wilde naar boven lopen. Eh Roel, jij mag ook mee met ze. Jij wilt zo graag ergens anders slapen, prima, mag je daar blijven. Ik stuur je spullen wel na. Roel keek niet alsof hij het ermee eens was, maar wonderbaarlijk genoeg deed hij wat ik vroeg. Ik hield het er maar op dat het middel nog niet helemaal uitgewerkt was. Ik werkte ze allemaal de deur uit en sloeg die met een klap achter hen dicht.
Ik zakte door mij knieën en begon te lachen. Ik wilde mezelf echter de pret niet ontnemen en ging voor het raam staan. Ik wist dat ik nog net kon zien hoe zij de eerste borden van de honderden borden in de stad zouden zien. Ik bleef kijken, zag ze wankelen op hun benen, maar toch verder lopen. Mijn hart klopte wild. Nog een paar meter maar.
Kijk dan omhoog, kijk dan kijk dan!!!, riep ik naar ze. Ik zag de baas kijken, wijzen, zich omdraaien, overgeven. Ik zag alle 6 personen in afschuw wegkijken. Roepend Nee!! Ik zag ze rondrennen, aan hun haar trekken, wijzen, schreeuwen tegen elkaar, overgeven, huilen. Ik genoot en piste bijna in mijn broek van het lachen.
De foto’s die ze zagen, ik had ze zelf gemaakt. De homofobe baas met een man, de vetklep en Roel en het collegaatje met de oude man. Het was verbazingwekkend hoe echt hun zogenaamde liefdesposes eruit zagen. Die openhangende mond had eerder mee dan tegengewerkt. En iedereen in het hele land kon het vandaag zien.
Ze hadden mij genegeerd, nu zorgde ik ervoor dat zij door niemand genegeerd konden worden.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.