Easy sale bij Wehkamp Tot 40% korting.
http://www.wehkamp.nl/sale/

Mijn eerste sleutel ontving ik zonder de gepaste trots...

 

Als een dief in de nacht pakte ik mijn koffers.

 

Ik was een jaar of 18, zo groen als gras en vertrouwde als vanzelfsprekend de hele wereld. Samen met mijn vriendje wilde ik op vakantie en had een leuk huisje geboekt via de Telegraaf.
Het was een vakantiehuisje bij een particuliere woning in Meerssen en dat leek mij wel wat, want ik was in die tijd niet into vakantieparken. Meerssen lag even buiten Valkenburg, dat trok mij ook wel.. Het avontuur lonkte mij schijnbaar, want waarom had ik dat tripje eigenlijk niet gewoon via een reisbureau geboekt?

 

Naar Meerssen

We reizen met de trein, met good old NS naar Meerssen.

De trein reed toen nog van Haarlem naar Maastricht.

Er waren zelfs toiletten in de trein! 

Er kwam ook nog iemand langs met eten en drinken.. Wow..ik word bijna nostalgisch!  Het was dan ook 1981.

Wilt u meer weten over hedendaagse treinreizen? Zoekt u nog een baan? Wilt ook U bijdragen aan een betere wereld? Klikt u dan gerust door naar het volgende artikel:

http://www.xead.nl/gezocht-plaszak-orderverzamelaars

 

 

 

Vol verwachting klopt ons hart, ons eerste vakantiehuisje..

 

Op het station nemen we een taxi die ons naar het vakantiehuisje zou brengen.

De beschrijvingen die in de krant stonden waren summier. Woonkamer en slaapkamer, keukentje, douche en toilet. Het was  200 gulden, wat in die tijd ¼ van mijn salaris was. Een lekker weekje er even tussenuit.

Het duurde wel even dat ritje. Het centrum van Meerssen gleed aan ons voorbij, de buitenwijk werd voorbij gereden. De weg hield op en ging over in een zandpad. De chauffeur zet de auto stil, het gekraak van een handrem en zegt vrolijk: 

 

 

“Zo, we zijn er, het einde van de wereld.”

 

Een armoedig huis armoedigt ons tegemoet.  We betalen de taxichauffeur die (nog) onze bagage uit de achterbak nam en wandelen richting dat huis.

Het ziet er niet uit, zal ik toen niet gezegd hebben, meer zoiets als: “als mijn moeder dit zou zien was ze nu al gillend weggerend.”

We lopen naar de voordeur die opengaat en er staat een levensgrote man in de deuropening. Twee kinderen, een jongetje van een jaar of drie en een meisje van vier kijken nieuwsgierig vanachter hem langs. Kindjes, te vies om aan te pakken..... De man had een afschrikwekkend litteken over zijn gezicht. Dit litteken liep ook over zijn neus zodat het visueel leek of die neus vers doorgesneden was.

“Ah, ik verwachtte jullie al, jullie komen voor het appartement. Dat is hierachter, loop maar even mee.”
“We gaan buitenom”
Dat voelde logisch, want de stank kwam je tegemoet uit de woning.
Nog even hoopvol bedacht ik mij dat ons appartement los van dat huis zou staan.
“ja, vervolgt de man, het ziet er allemaal een beetje rommelig uit. Mijn vrouw is vorig jaar overleden.”
“Kijk daar is het appartement, het is eenvoudig, maar wel compleet.”

 

Onze blikken volgen zijn wijsvinger en een soort schuurtje in L-vorm is wat we zien. Een plat dak, overduidelijk helemaal onder gescheten, net zoals de tuin. We waren zojuist dan ook langs een duiventil gelopen. Eigenlijk leek het appartement van de buitenkant ook op een duiventil, die zijn glorieuze dagen gehad had; alleen het traditionele puntdak was schijnbaar verwijderd...

Mijn eerste sleutel..

Hij geeft ons de sleutel, draait zich om, groet ons pas dan, en verdwijnt.

Dat was dan mijn eerste sleutel, van iets wat ik gehuurd had. De gepaste trots ontbrak wel even....

 

Het interieur?

Wij naar binnen. Een afwas prijkt op het aanrecht waar je tegen aanliep als je binnenkwam. Ik zag beestjes. De woonkamer bleek een woonkeuken te zijn, in de vorm van een bank in het verlengde van het keukenblok. Daar prijkte een deur. Daar was de slaapkamer.

De slaapkamer eindigde in een deur. Een deur van het huis. Het rook er muf en belegen.
Nog dapper als je bent op die leeftijd zeg ik tegen Ries: “Joh we gaan even soppen en dan is het wel te doen”

 

Op zoek naar schoonmaakmateriaal werd dus de volgende missie. Geen doekje te vinden.
“Ik haal wel even sopdoekjes”
Ik verliet het hok, zoals we het inmiddels gedoopt hadden en liep de tuin in.
De eigenaar stond verderop in de overigens grote tuin, ik loop zijn richting op en vlak achter hem aangekomen, spreek ik hem aan: “Heeft u misschien sopdoekjes en schoonmaakmiddel? “

 

Soeppie?

Hij draait zich om en houdt een net onthoofde duif voor mijn neus. Het bloed gutste er nog uit en het beestje trilde nog na.
“Haha, je schrok hè.”
“Willen jullie vanavond een duivensoepje?”
Ik was inderdaad even helemaal van de (duiven)leg en stamelde dat ik sopdoekjes en schoonmaakmiddel nodig had, en afwasmiddel, omdat er nog een afwas stond.
Zwijgend loopt de man het huis in en  komt terug met een ranzig doekje en een fles afwasmiddel.

 

 

Ik kwam, ik poetste en ik ......

Drie uur lang het huisje samen opgepoetst. We hadden eigen slaapzakken en daar een bed van gemaakt. Eten wilden we buiten de deur gaan doen dus gingen we naar Valkenburg. De koffers zouden we later wel uitpakken. Heerlijk gegeten in het Valkenburgse; we dronken nog wat; de tijd verstreek.

 

Tijd om naar het hok terug te gaan.

“San?”
“Ja?”
“Wil je daar echt gaan slapen?”

Wat een bevrijding! Ik wilde mij niet laten kennen, maar wist zeker dat ik daar geen oog dicht zou kunnen doen. Zeker die deur in de slaapkamer zat mij dwars...

“Liever niet, Ries. Ik wil niet eindigen in het hok aan het einde van de wereld, grapte ik sarcastisch”

Ineens van de koppen met spijkers

Alhoewel hij nooit zo van de koppen met spijkers was, wenkte hij de ober en zei: wij willen graag een kamer voor deze nacht. Dat kon ter plekke, en de man toonde ons een alleraardigste kamer. Gewapend met de sleutel van de hotelkamer vertrokken we. Van deze werden we wel blij!

 

Als dieven in de nacht

We bestelden een taxi en lieten die aan het begin van het zandpad wachten. Het huis was helemaal donker. We slopen om het huis heen als dieven in de nacht. Sluipend de tuin door; het hok in. Daar pakten we onze koffers en slopen terug naar de taxi om naar die prettige hotelkamer te gaan.

Uiteindelijk is toch iedereen blij: die Meneer 200 guldens en een schoon huisje en wij een fijne plek, waar we nog een leuke vakantie gehad hebben!

Never cry on spilled milk.

Ik kwam, ik poetste en verdween....

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.