Easy sale bij Wehkamp Tot 40% korting.
http://www.wehkamp.nl/sale/

Hoe ga je om met een relatie breuk als er een kind bij betrokken is?

Ja ik ben alleenstaande moeder en nee dat is niet zielig. Op de een of andere manier wordt dat zielig gevonden. Dat is ook de reden dat niet iedereen het weet. Dan krijg je telkens de vraag: aah meis dat meen je niet, vind je het zwaar? etc. Allemaal heeeel goed bedoeld hoor, en dat waardeer ik echt wel. Maar toch is het vermoeiend.

Het hoofdstuk tussen haar papa en mij is ook niet helemaal afgerond nog. Er komen nog heel veel emoties bij kijken. En dat is zo moeilijk om dan helemaal de knoop door te hakken. Je hebt toch een kind samen. Maar als het niet gaat gaat het niet en zo simpel is het weer wel. Het is moeilijk om uit elkaar te gaan maar je moet wel weten als iets niet werkt werkt iets niet.

Sommige stellen zijn jaren bij elkaar terwijl ze vanaf dag 10 al wisten dat het niet werkt maar toch gaan ze door omdat ze die stap niet durven en kunnen maken. Om wat voor reden dan ook. Verlatingsangst, financiele redenen, en toch omdat je van diegene houdt, en omdat je kinderen samen hebt. Maar ja je wilt ook niet dat je kind ziet dat je ongelukkig bent.

Ik had nooit gedacht alleenstaande moeder te worden, denk namelijk echt dat de meeste vrouwen daar niet bewust voor kiezen. Iedereen wil toch op den duur huisje boompje beestje? Ik tenminste wel. Een knus gezinnetje samen, dat is echt voor mij ultieme geluk. Maar als papa en mama alleen maar aanvallend naar elkaar doen, ruzie maken om de kleinste dingen, zelfs fysiek en verbaal geweld aan te pas komt is het toch echt een 'legitieme' reden om er mee te stoppen.

Ik ben zelf door mijn moeder alleen opgegroeid, en had het zelf graag anders gewild. Maarja, ik weet nu wel dat ik alles heb geprobeerd en het gewoonweg niet werkt. We gaan nu heel goed met elkaar om en we houden heel veel van elkaar, en ik wil in de toekomst niets uitsluiten maar mijn verstand zegt nog steeds stop ermee. Zegt dat niet genoeg? Het is eng, de gedachten dat je er helemaal alleen voorstaat met de opvoeding. Het is toch me eerste kind. Maar hij blijft natuurlijk altijd in de picture en zorgt ook voor haar. maar niet meer samen. Ik schaam me gewoon om het tegen mensen te zeggen, omdat ik altijd te horen krijg dat we zo'n prachtig gelukkig stelletje zijn. We waren ook echt heel gelukkig. Ik mis die tijd. Maar er is teveel gebeurd.

Soms denk ik doe ik hier wel goed aan. Maar mijn geluk telt toch ook? Ze kan toch altijd naar haar papa als ze dat wilt? Dat zou ik nooit in de weg laten zitten. Snap zulke vrouwen echt niet. Want hij houdt net zoveel van haar als ik dat doe. En dat het tussen ons niet werkt moet onze dochter niet de dupe van zijn. Ik ben heel benieuwd waar we over een jaar zijn, maar tot die tijd luister ik heel goed naar mezelf en kies ik ervoor om nu niet terug te gaan.

Graag jullie advies, als jullie die hebben hihi. Liefde is soms zo moeilijk want ik ben ENORM wispelturig hierin. Ene moment wil ik hem terug en ander moment verafschuw ik hem. Ik weet dat niemand die keuze voor me kan maken en dast ik het echt zelf moet doen maar hoe je het ook went of keert het is ontzettend moeilijk! bedankt voor het lezen Groetjes loes

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.